loader
Zalecane

Główny

Marskość

Sarkoidoza

Sarkoidoza jest chorobą, w którą można wpływać na wiele narządów i układów, charakteryzującą się powstawaniem ziarniniaków w zajętych narządach, które można badać na poziomie mikroskopowym. Najczęściej dotyczy to węzłów chłonnych, płuc i śledziony. Nie jest chorobą zakaźną i nie jest przenoszona na inne osoby. Wcześniej sarkoidoza była uważana za rzadką chorobę, ale dzięki nowoczesnemu ulepszeniu możliwości diagnostycznych, świeżemu spojrzeniu na tę patologię lekarzy, przestała być rzadka.

Przyczyny sarkoidozy

Najczęściej sarkoidozę stwierdza się w młodszej populacji od 20 do 40 lat. Istnieje pewna przewaga kobiet. Choroba ta jest znana od ponad 100 lat, ale jej przyczyny nie są jeszcze znane. Istnieją sugestie, że sarkoidoza jest spowodowana przez różne wirusy, takie jak na przykład wirus opryszczki. Istnieje również możliwość, że choroba jest dziedziczna lub jest wywoływana przez różne mykobakteriozy (dlatego fińisiatycy wykorzystywali sarkoidozę, sarkoidozę uznawano za rodzaj gruźlicy). Być może istnieje szereg czynników, które łącznie prowadzą do zmian w ciele, prowadząc do rozwoju klinicznych objawów sarkoidozy. Na obecnym etapie rozwoju medycyny można powiedzieć, że sarkoidoza jest chorobą niezależną, z jeszcze niejasnym pochodzeniem.

Zgodnie z międzynarodową klasyfikacją chorób wyróżnić:

1. Sarkoidoza płuc
2. Sarkoidoza węzła chłonnego
3. Sarkoidoza płucna z sarkoidozą węzłów chłonnych
4. Sarkoidoza innych określonych i połączonych lokalizacji
5. Sarkoidoza, nieokreślona

Objawy sarkoidozy

Początek choroby może być zarówno ostry, jak i stopniowy i bezobjawowy. Bezobjawowy przebieg choroby jest bardziej powszechny w sarkoidozie węzłów chłonnych, bez wpływu na inne narządy. W takich przypadkach wykrycie choroby następuje podczas profi- laktycznej fluorografii.

Najczęściej choroba występuje stopniowo z takimi typowymi objawami jak letarg, zmęczenie, które są charakterystyczne dla wielu chorób. Zaangażowani w proces płuca pacjenci skarżą się na duszność, kaszel, ból pleców. Po 2-3 tygodniach objawy te mogą całkowicie zniknąć. Przy przedłużającym się kursie te objawy mogą utrzymywać się przez długi czas. Charakteryzuje się suchym kaszlem z plwociną trudnym do oddzielenia. W przyszłości wraz z rozwojem zwłóknienia (zagęszczeniem tkanki płucnej) rozwija się niewydolność oddechowa i płucna niewydolność serca.

Istnieje ostry przebieg sarkoidozy - zespołu Lefgrena. Rzadko obserwowane, w 10% przypadków. Charakteryzuje się wzrostem temperatury do 38-39 ° C, pojawieniem się rumienia nodosum (węzły zapalne, które wznoszą się ponad skórą, najczęściej występuje w okolicy nóg, przedramienia, rzadziej twarzy), obrzękiem i bólem stawów, a także obustronnym uszkodzeniem węzłów chłonnych wewnątrz klatce piersiowej. Te objawy mogą nie być w pełni zamanifestowane, a choroba zostanie następnie bardziej wymazana.

Rumień guzowaty dla sarkoidozy

Ponadto występuje zespół Heerforda charakteryzujący się uszkodzeniem gruczołów ślinowych i oczu.

Wśród pozapłucnych lokalizacji tego procesu najczęściej występują zmiany obwodowych węzłów chłonnych, skóry i tkanki podskórnej. Węzły szyjne i podobojczykowe, rzadko pachowe i pachwinowe powiększone, gęsto elastyczne, ruchome, skóra nad nimi nie jest zmieniona, nie jest skomplikowana przez przetokę. Może to również dotyczyć węzłów chłonnych jamy brzusznej. W 5% przypadków śledziona i wątroba są powiększone. We krwi bilirubina jest podwyższona, aktywność aminotransferaz. Uszkodzenie kości szkieletu jest rzadkie, charakteryzuje się typowym zdjęciem rentgenowskim. Zazwyczaj rozwój wielu ognisk przerzedzenia kości w paliczkach palców u rąk i nóg wiąże się z wymywaniem wapnia i towarzyszy mu jego zwiększona zawartość w testach krwi i moczu. Klęska centralnego układu nerwowego występuje bardzo rzadko, jest trudna.

Sarkoidoza serca występuje w 20-30% przypadków, co przebiega bezobjawowo. Wady można wykryć za pomocą EKG, USG serca. Obniża objętość i rozmiar lewej części serca, zwiększa się prawa komora i arytmie.

Jeśli powyższe objawy wystąpią, pacjent musi najpierw zwrócić się do ogólnej sieci medycznej, gdzie terapeuta przepisze niezbędne testy i inne metody badawcze. Jeśli podejrzewasz sarkoidozę, odniesie się do specjalisty - pulmonologa. Wczesne wykrycie i leczenie choroby zapewnia korzystne rokowanie i powrót do zdrowia. W przeciwnym razie dochodzi do poważnych zmian w tkance płuc, chorobie płuc i płuc, ślepocie i innych zaburzeniach prowadzących do niepełnosprawności pacjenta.

Najczęściej sarkoidoza z jej objawami jest bardzo podobna do gruźlicy, ale przyczyny i, odpowiednio, leczenie tych chorób są bardzo różne. Leczenie lekami przeciwgruźliczymi i prawdopodobnie samo-leczenie pacjenta może prowadzić do pogorszenia, aw szczególnych przypadkach śmierci. Również w jego przebiegu sarkoidoza jest podobna do chorób takich jak: choroba Hodgkina, centralny rak płuc, toksoplazmoza, bruceloza i cała grupa chorób zwanych "ziarniniakowatymi". Dlatego terminowy dostęp do lekarza, diagnoza i leczenie przez specjalistę mogą zapobiec niepożądanym konsekwencjom.

Niezbędne testy dla podejrzewanej sarkoidozy

Testy, które trzeba będzie wykonać, obejmują: pełną morfologię krwi, biochemię krwi, test Mantoux, diaskintest, ogólny test plwociny, analizę plwociny dla mykobakterii, fibrobronchoskopię z biopsją, spirografię, rentgenowskie (CT, MRI).

We krwi można wykryć niedokrwistość, leukopenię, limfopenię, monocytozę, zwiększenie szybkości sedymentacji erytrocytów (częściej w przebiegu ostrym). Jednocześnie u wielu pacjentów, zwłaszcza z sarkoidozą węzłów chłonnych wnęki, zmiany we krwi nie są znaczące lub nie występują. Badanie biochemiczne może ujawnić wzrost fibrynogenu, lipoprotein, białka C-reaktywnego, u niektórych pacjentów obserwuje się dysproteinemię. U 15% - 20% pacjentów obserwuje się podwyższenie poziomu wapnia we krwi i moczu. Obie te analizy mówią nam o stopniu uszkodzenia narządu w sarkoidozie, nasileniu procesu.

U większości pacjentów z sarkoidozą obserwuje się anergię tuberkulinową, odzwierciedlającą osłabioną odporność komórkową. Negatywne testy tuberkulinowe i diaskintest są bardziej powszechne w sarkoidozie ze zmianami w płucach.

Ogólna analiza plwociny i analiza plwociny dla prątków pomoże nam dokonać diagnozy różnicowej z innymi chorobami płuc, takimi jak na przykład aspergiloza, gruźlica. W rzadkich przypadkach wykrywa się prątki gruźlicy w analizie plwociny (1% przypadków połączonej patologii sarkoidozy i gruźlicy).

Po fibrobronchoskopii pacjentów z sarkoidozą można zidentyfikować różne zmiany. W związku z kompresją oskrzeli przez powiększone węzły chłonne dochodzi do zwężenia światła oskrzeli. Odkształcenie ich ścian, wybrzuszenie ściany oskrzeli w świetle, "eukasja sarkoidalna" - ekspansja, krętość, zgrubienie naczyń w postaci sieci lub pojedynczych splotów: "pająki". U większości pacjentów dochodzi do niespecyficznego zapalenia wsierdzia, zwykle obustronnego. Rzadko zidentyfikowano wiele guzów. Płytki, granule.

W biopsji elementy ziarniniaka sarkoidalnego można wykryć w takich miejscach za pomocą metod cytologicznych i histologicznych. Badanie morfologiczne oskrzeli ujawnia różne ziarniniaki: typowe sarkoidalne i liczne skupiska komórek limfoidalnych. Najczęściej w naszych czasach stosuje się: przezskórną biopsję śródpłucną, mediastinoskopię, biopsję przezskórną węzłów chłonnych klatki piersiowej, autoskopię wideo. Dodatkowo wykonuje się biopsję oskrzeli, obwodowych węzłów chłonnych, skóry, wątroby, śledziony i innych narządów zaangażowanych w proces. Elementy zmiany sarkoidalnej występujące w materiale biopsyjnym umożliwiają prawidłową i szybką diagnozę.

Badanie funkcji oddechowej (spirometria, spirometria) pomaga zidentyfikować naruszenia w różnym stopniu u pacjentów z sarkoidozą układu oddechowego. Stopień naruszenia drożności oskrzeli, wzrost odporności oskrzeli na przepływ powietrza, zmiana właściwości elastycznych tkanki płucnej wskazuje na postęp niewydolności oddechowej. Choroby obturacyjne często występują u pacjentów z ostrym przebiegiem choroby, restrykcyjnie - z przewlekłym przebiegiem.

Dyfrakcja rentgenowska jest jedną z głównych metod diagnozowania sarkoidozy wewnątrzklataniowych węzłów chłonnych i płuc. Węzły chłonne są prawie zawsze powiększone po obu stronach. Zasadniczo węzły chłonne oskrzelowo-płucne są bardziej dotknięte. Cienie węzłów chłonnych pojawiają się na radiogramach jako duże konglomeraty, ale mogą również występować w postaci oddzielnych grup węzłów chłonnych. Największe zmiany w połączonym uszkodzeniu wewnątrz klatki piersiowej węzłów chłonnych i płuc w ostrej fazie występują w środkowej i dolnej części płuc, są ogniska rozprzestrzeniania się. Mogą mieć różne rozmiary. W niektórych przypadkach zmiany po prawej stronie są bardziej wyraźne niż po lewej. W przewlekłym przebiegu tego procesu obserwuje się: wzmożony układ płucny, rozedmiczne pola płucne, formacje typu "byk". Na tym tle mogą pojawić się świeże ogniska.

Sarkoidoza węzłów chłonnych wewnątrz klatki piersiowej na zdjęciu rentgenowskim

Pojedyncze uszkodzenia płuc nie są powszechne. Po wyleczeniu sarkoidozy na radiogramie można wykryć resztkowe zmiany w postaci zwłóknienia płuc o różnym nasileniu, formacje przypominające opatrunek.

Stosuje się klasyfikację stadiów sarkoidozy związanych z objawami radiologicznymi, wyróżnia ją: Etap 1 - wzrost węzłów chłonnych klatki piersiowej, Etap 2 - rozwój połączonego uszkodzenia węzłów chłonnych klatki piersiowej i płuc. Etap 3 - połączone uszkodzenie węzłów chłonnych klatki piersiowej i płuc z rozwojem zwłóknienia i dużych zmian.

Cały zestaw metod diagnostycznych, historia choroby, historia życia pacjenta prowadzi do trafnej diagnozy.

Leczenie sarkoidozy

W leczeniu sarkoidozy stosuje się kortykosteroidy, niesteroidowe leki przeciwzapalne, pentoksyfilinę, cytostatyki (metotreksat, azatioprynę), leki immunosupresyjne (cyklosporyna), środki immunomodulujące, metody fizjoterapeutyczne, plazmaferezę. Obecnie stosuje się szereg schematów leczenia hormonalnego, które zmniejszają stan zapalny, poprawiają obraz kliniczny choroby. Z reguły przepisywany jest prednizon lub jego analogi (metipred). Stosuje się także wziewne kortykosteroidy, budezonid. Bekotid, dipropionian beklometazonu. Selektywnie wpływają na dotkniętą błonę śluzową oskrzeli.

W złożonym leczeniu sarkoidozy obejmują delagil lub plaquenil, zmniejszają zapotrzebowanie tkanek na tlen, hamują rozwój tkanki ziarninowej, są immunomodulatorami. Podczas całego okresu leczenia przepisane przeciwutleniacze: witamina E, tiosiarczan sodu, witamina C.

Angioprotekle są przepisywane pacjentom z ostrym początkiem choroby i zaburzonym mikrokrążeniem. Konieczne jest unikanie stresu, unikanie długotrwałego kontaktu ze słońcem i hipotermii. Większość pacjentów z objawowym Wystarczy zauważalne na umiarkowany wzrost klatki piersiowej węzłów chłonnych, w przypadku braku zmian w płucach często przepisywany obserwację przez 3-6 miesięcy w celu agentów niesteroidowych przeciwzapalnych i przeciwutleniaczy: indometacyna, witamina E, tiosiarczan sodu, pentoksyfilina, leki przeciwmalaryczne (Chloroquine ). Częściej po takim leczeniu pacjenci odczuwają całkowitą lub prawie całkowitą remisję. Rzadko obserwowane pogorszenie procesu na tle leczenia, które zmusza do wyznaczenia leczenia hormonalnego. W sarkoidozie z ograniczonymi uszkodzeniami innych narządów, leczenie lekami przeciwmalarycznymi jest przepisywane przy minimalnych dawkach hormonu. W postaciach ogólnych stosowane są również metotreksat, azatiopir lub cyklosporyna.

Samoleczenie nie jest zalecane. Cały okres rehabilitacji musi być ściśle pod nadzorem lekarza. Kontrola rentgenowska jest przeprowadzana raz na dwa miesiące.

W pierwszym etapie leczenia, szczególnie w ostrym stadium choroby, zaleca się leczenie szpitalne w celu wyboru indywidualnego schematu leczenia, wyboru dawek terapii hormonalnej. Leczenie potrwa około dwóch miesięcy, wraz z przejściem do monitorowania ambulatoryjnego. Kiedy nie jest usystematyzowane leczenie, stan pacjenta może się pogorszyć, postęp. Czas trwania leczenia zależy od poprawy stanu pacjenta, badań, radiologicznych metod badania i zależy od stopnia zaawansowania procesu. Leczenie w zaawansowanych przypadkach może trwać do dwóch lat.

Odżywianie i styl życia w sarkoidozie

Dieta dla sarkoidozy nie jest specyficzna, ale istnieje wiele ograniczeń. Ponieważ jest to proces zapalny w przyrodzie, a węglowodany są korzystne zwiększenie stanu zapalnego, należy wyeliminować z diety: cukier, słodycze, ciastka, wyroby z ciasta drożdżowego, słodkich napojów gazowanych. Każdy proces zapalny jest również wzmacniany przez stosowanie: pikantnych, słonych i smażonych potraw. Konieczne jest wykluczenie produktów zawierających wapń, ponieważ jego zawartość zwiększa się we krwi i moczu (mleko i produkty mleczne, twarożek, śmietana). Żywność powinna być kompletna i lekkostrawna: gotowana na parze, gotowana przez gotowanie lub duszenia. Jest to przydatne do korzystania z owoców rokitnika, czarnej porzeczki, agrest, wiśnie, granaty, cebula, czosnek, wodorosty, gryki i owsa zbóż, fasoli, grochu. Kiedy hormonalna terapia powinna ograniczać spożycie soli, ponieważ w organizmie jest zatrzymywanie płynów. Białko ulega silnemu rozkładowi, więc należy stosować dietę białkową.

Tradycyjne metody leczenia

Tradycyjne metody leczenia to zioła (korzeń althei, nagietek, babka, oregano, szałwia), jeśli nie są uczulone. Zasadniczo takie traktowanie jest dozwolone, nie prowadzi do zakłóceń narządów i układów. Ale na przykład leczenie wódką i olejem może wpływać na czynność wątroby, która może się nasilić wraz z sarkoidozą. Borsuk przyczynia się do pogorszenia procesu w płucach, wzmacniając proces zapalny, jego zastosowanie w sarkoidozie tylko pogorszy sytuację. Aloes, miód to naturalne immunomodulatory, dzięki czemu można je stosować w złożonym leczeniu sarkoidozy.

Rehabilitacja po leczeniu sarkoidozy

Rehabilitacja nielekowa: elektroforeza śródmiąższowa, magnetoterapia, elektroforeza heparyny lub lidz, ultradźwięki, laseroterapia, fizykoterapia, terapia manualna. Czas trwania leczenia ogólnego zależy od przebiegu choroby i stanu pacjenta.

Powikłania sarkoidozy

Najczęstszymi powikłaniami sarkoidozy są: ciężka rozedma płuc, niewydolność oddechowa, choroba płuc, zespół obturacyjny oskrzeli, serce płucne. Oznacza to, że pojawienie się nieodwracalnych procesów, które później stają się chroniczne i towarzyszą pacjentowi przez całe życie, wymagają leczenia. Dlatego też, w odpowiednim czasie, dostęp do lekarza, roczne badanie rentgenowskie przyczynia się do wczesnego wykrycia choroby i eliminuje występowanie powikłań.

Rokowanie dla sarkoidozy

Około 60% pacjentów po dwóch latach doświadcza spontanicznej remisji. 25% pacjentów wraca całkowicie po leczeniu. Remisji nie można osiągnąć w 10% przypadków. Leczenie pozapłucnej sarkoidozy i centralnego układu nerwowego jest najczęściej nieskuteczne. Sarkoidoza rzadko jest przyczyną trwałej niepełnosprawności, zwłaszcza przy obecnym poziomie medycyny. Częściej, niepełnosprawność jest związana z rozwojem choroby płuc, serca płuc, w wyniku długotrwałego procesu sarkoidozy. Śmierć zdarza się rzadko - w 0,5-7% przypadków.

Zapobieganie sarkoidozie

Ponieważ możliwe przyczyny choroby sarkoidozy nadal nie są do końca znane, trudno jest spierać się o zapobieganie tej chorobie. Możesz mówić o przestrzeganiu zdrowego trybu życia: wyeliminować palenie i alkohol, długotrwałe przebywanie na słońcu, unikać kontaktu z chemikaliami, oparami, substancjami, które wpływają na czynność wątroby i płuc. Poddaj się corocznej analizie fluorografii.

Sarkoidoza węzła chłonnego

Układowa ziarniniakowatość lub sarkoidoza węzłów chłonnych jest przewlekłą chorobą, w której zapalne ziarniaki tworzą się w ciele pacjenta. W 97% przypadków takie zmiany obserwuje się w tkance płucnej. Ale czasami węzły chłonne są zaangażowane w proces patologiczny. Dlatego eksperci nazywają chorobę układową.

Choroba rozpoznawana jest głównie u kobiet w wieku młodzieńczym i średnim. W początkowym okresie proces przebiega bezobjawowo i charakteryzuje się przewlekłym przebiegiem. Rozpoznanie zwykle występuje podczas rocznego profilaktycznego badania rentgenowskiego narządu jamy klatki piersiowej.

Jakie są przyczyny choroby?

Do tej pory wiarygodna przyczyna patologii pozostaje nieznana. Niektórzy eksperci uważają, że rozwój takiej choroby wiąże się z genetyczną predyspozycją. Teoria ta jest potwierdzona przez obecność ziarniniakowych zmian regionalnych węzłów chłonnych u kilku członków tej samej rodziny.

Ostatnie badania medyczne wykazały istotną rolę nieprawidłowej odpowiedzi immunologicznej w rozwoju choroby. U takich pacjentów sarkoidoza węzła chłonnego występuje w pierwotnym przewlekłym wariancie. Ich limfocyty zaczynają aktywnie wytwarzać biologicznie aktywne substancje, które służą jako podstawa dla przyszłych ziarniniaków.

Jakie jest niebezpieczeństwo sarkoidozy limfatycznej?

Sama choroba ma korzystny przebieg. Głównym zagrożeniem są powikłania choroby, które mogą występować w takich postaciach:

Stopniowy wzrost ziarniniaka powoduje pęknięcie opłucnej i zapadnięcie się tkanki płucnej.

Zapalne powiększenie regionalnego węzła chłonnego może uszkodzić pobliskie naczynie krwionośne, które objawia się klinicznie samoistnym krwawieniem.

W późnych stadiach układowej ziarniniakowatości często obserwuje się okresowe zapalenie tkanki płucnej.

  • Tworzenie kamieni nerkowych:

Według statystyk u większości pacjentów z sarkoidalnymi węzłami chłonnymi zdiagnozowano kamicę nerkową. Może to wynikać ze zwiększonej koncentracji jonów wapnia we krwi.

  • Naruszenie układu sercowo-naczyniowego:

W wyniku tego dochodzi do niedotlenienia ośrodkowego układu nerwowego.

Sarkoidoza limfatyczna ostatecznie powoduje nieodwracalne zmiany w obszarze oczu i ślepotę.

  • Zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego:

Po leczeniu pacjenci często skarżą się na uporczywą depresję, bezsenność, apatię i uczucie "strachu przed śmiercią". Korekta zachowania pacjenta jest przeprowadzana przez psychologa poprzez przydzielanie okresowych wywiadów i przyjmowanie leków przeciwdepresyjnych.

Jak rozpoznać chorobę na początkowym etapie?

Chorobie towarzyszy uszkodzenie węzłów chłonnych piersiowych, które stopniowo zwiększają objętość. Na początkowych etapach pacjentów pierwszeństwo mają skargi o charakterze ogólnym:

  • Ogólne złe samopoczucie i zmęczenie.
  • Obrzęk i tkliwość węzłów chłonnych i stawów.
  • Zmniejszona ostrość wzroku.
  • Na skórze występują oznaki rumieniowego stanu zapalnego skóry.
  • Nocne poty.
  • Ostry wzrost temperatury lub przewlekła hipertermia przy 37 stopniach.
  • Suchy kaszel i postępująca duszność.

Analizy i badania, które muszą przejść

Pacjent jest badany zgodnie z następującym schematem:

  1. Zbieranie anamnezy patologicznej i określenie predyspozycji rodzinnych.
  2. Badanie fizyczne pacjenta, perkusja i słuchanie pracy płuc. W tym czasie lekarz określa rozmiar, lokalizację i konsystencję dotkniętych regionalnych węzłów chłonnych.
  3. Ogólny test krwi. Sarkoidoza węzła chłonnego objawia się: zwiększonym ESR, zmniejszoną liczbą białych krwinek i nagłym poziomem jonów wapnia. Test tuberkulinowy jest nieobecny.
  4. Badanie rentgenowskie układu oddechowego. Na zdjęciach specjalista stwierdza gwałtowny wzrost regionalnych węzłów chłonnych.
  5. Biopsja. Próbkowanie nakłucia z nietypowo zmienionego węzła chłonnego pozwala ustalić ostateczną diagnozę. W takim przypadku próbka biopsyjna jest analizowana histologicznie w specjalistycznym laboratorium.
  6. Obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego i magnetycznego. Przy pomocy cyfrowego przetwarzania badania rentgenowskiego specjalista określa dokładną lokalizację i dystrybucję patologii. Potrafi studiować strukturę tkanki węzła patologicznego.

Nowoczesne metody leczenia

Na obecnym etapie rozwoju nauk medycznych nie można zatrzymać postępu choroby. Środki terapeutyczne mają na celu osiągnięcie stabilnej remisji.

Nowoczesne standardy opieki obejmują:

  1. Ekspozycja na lek, która jest przeprowadzana w szpitalu medycznym. Głównym środkiem leczniczym jest kortykosteroid. Może to być wstrzyknięcie, tabletka lub otarcie w maści. Podczas leczenia zachowawczego specjaliści stale monitorują stan czynnościowy płuc i serca.
  2. Lokalne efekty leków. Choroba podlega miejscowej terapii w przypadku porażki powierzchownych węzłów chłonnych.
  3. Chirurgia. Radykalna interwencja jest uważana za skrajną miarę, ponieważ wycięcie uszkodzonych węzłów piersi stymuluje tworzenie ziarniniaków w innych częściach ciała.
  4. Radioterapia Według amerykańskich naukowców oporna forma choroby jest dobrze narażona na promieniowanie odmierzone. W rezultacie patologia przechodzi w stan remisji.
  5. Dietoterapia. Lekarze zalecają, aby pacjenci wzbogacili swoją codzienną dietę w pokarmy bogate w białko, witaminy i pierwiastki śladowe. Niektórzy naukowcy wskazują na pozytywny wpływ postu terapeutycznego.

Czy popularne leczenie jest skuteczne?

Układowa ziarniniakowatość jest niebezpieczną chorobą, którą należy leczyć w specjalistycznej placówce medycznej. Pacjent powinien znajdować się pod stałym nadzorem lekarzy. Środki tradycyjnej medycyny można skierować tylko na aktywację odporności.

Czy choroba może przejść na raka?

Sarkoidoza węzła chłonnego charakteryzuje się układowym tworzeniem się ziarniniaków zapalnych, które nie mają nic wspólnego z procesem nowotworowym. Choroba dopiero w momencie rozpoznania może przypominać nowotworowe uszkodzenie układu limfatycznego. Ale w toku badań histologicznych i cytologicznych te dwie patologie są wyraźnie rozdzielone.

Prognoza

W większości przypadków choroba jest łagodna. W tym samym czasie 30% osób doświadcza przejścia choroby do etapu całkowitej remisji.

W 25% przypadków klinicznych sarkoidozy węzłów chłonnych rozprzestrzenia się na pobliską tkankę płucną. Klęska układu oddechowego kończy się inwalidztwem, aw rzadkich przypadkach - śmiercią.

Sarkoidoza płuc i węzłów chłonnych wewnątrz klatce piersiowej

Sarkoidoza płuc i węzłów chłonnych wewnątrz klatki piersiowej jest łagodną chorobą ogólnoustrojową atakującą tkanki mezenchymalne i limfoidalne. Jego główne objawy to: ogólne osłabienie, gorączka, ból za mostkiem, kaszel, wysypka skórna. Bronchoskopia, tomografia komputerowa i klatki piersiowej, torakoskopia diagnostyczna są wykorzystywane do wykrywania sarkoidozy. Możliwe jest pozbycie się choroby poprzez przedłużone leczenie immunosupresyjne i hormonalne.

[simple_tooltip content = '] Wielokrotne zmiany w płucach [/ simple_tooltip] przyczyniają się do rozwoju przewlekłej niewydolności oddechowej i innych objawów choroby. Na ostatnim etapie nacieki ulegają zniszczeniu, tkanka płuc zostaje zastąpiona włóknistą.

Przyczyny choroby

Dokładne przyczyny rozwoju sarkoidozy płuc i VLHU nie zostały wyjaśnione. Żadna z proponowanych hipotez nie została oficjalnie potwierdzona. Zwolennicy teorii zakaźnej uważają, że sarkoidoza może wystąpić na tle kiły, grzybiczych i pasożytniczych zmian układu oddechowego i limfatycznego. Jednak stale wykrywane przypadki przeniesienia tej choroby są dziedziczone na korzyść teorii genetycznej. Rozwój sarkoidozy wiąże się z niewłaściwym funkcjonowaniem układu odpornościowego z powodu przedłużonej ekspozycji organizmu na alergeny, bakterie, grzyby i wirusy.

Zatem obecnie uważa się, że kilka przyczyn związanych z zaburzeniami immunologicznymi, biochemicznymi i genetycznymi przyczynia się do występowania sarkoidozy. Choroba nie jest uważana za zakaźną, jej przeniesienie z chorego na zdrowe jest niemożliwe.

Ludzie niektórych zawodów podlegają ich występowaniu:

  • pracownicy w przemyśle chemicznym i rolniczym,
  • poczta,
  • ochrona przeciwpożarowa
  • opieka zdrowotna.

Ryzyko zachorowania na sarkoidozę wzrasta wraz z nawykiem takim jak palenie.

Choroba charakteryzuje się zaangażowaniem kilku narządów i układów w procesie patologicznym. Postać płuc we wczesnych stadiach postępuje ze zmianami pęcherzyków płucnych, występowaniem zapalenia pęcherzyków płucnych i zapalenia płuc. W przyszłości ziarniaki pojawiają się w jamie opłucnej, oskrzelach i regionalnych węzłach chłonnych. Na ostatnim etapie naciek przekształca się w miejsce zwłóknienia lub szklistą masę, która nie zawiera komórek. W tym okresie występują wyraźne objawy niewydolności oddechowej związane zarówno z uszkodzeniem tkanki płucnej, jak iz uciskiem oskrzeli poprzez zwiększenie VLHU.

Rodzaje sarkoidozy płuc

Choroba przebiega w trzech stadiach, z których każdy ma swoje własne objawy radiologiczne.

  1. W pierwszym etapie obserwuje się asymetryczne uszkodzenie węzłów chłonnych tchawiczo-oskrzelowych i oskrzelowo-płucnych.
  2. W drugim etapie następuje uszkodzenie pęcherzyków płucnych z utworzeniem nacieków.
  3. Trzeci etap charakteryzuje się zastąpieniem zdrowej tkanki włóknistej, rozwojem rozedmy płuc i miażdżycą płuc.

Ze względu na charakter obrazu klinicznego sarkoidozę dzieli się na następujące typy:

  • pokonać VLU,
  • naciek płucny
  • formy mieszane i uogólnione charakteryzujące się uszkodzeniami kilku narządów wewnętrznych.

Z natury przebieg choroby może być ostry, ustabilizowany i ustępujący. Regresję procesu patologicznego charakteryzuje zagęszczenie, zniszczenie lub zwapnienie ziarniaków w węzłach chłonnych i płucach. W zależności od szybkości rozwoju procesu patologicznego wyróżnia się następujące formy sarkoidozy: opóźnione, przewlekłe, postępujące, nieudane.

Choroba nie przechodzi bez konsekwencji.

Po ukończeniu trzeciego etapu można zaobserwować powikłania, takie jak rozedma płuc, wysiękowy zapalenie opłucnej, zwłóknienie płuc i miażdżyca.

Obraz kliniczny choroby

Sarkoidoza płuc i VLHU, z reguły, nie ma specyficznych objawów. We wczesnych stadiach pojawiają się następujące objawy: ogólne osłabienie, utrata masy ciała, gorączka, zwiększone pocenie się, bezsenność. Klęska węzłów chłonnych przebiega bezobjawowo, bóle za mostkiem, kaszel, bóle mięśni i stawów, wysypki skórne [/ simple_tooltip content = '] wysypki skórne [/ simple_tooltip] są niezwykle rzadko obserwowane. Podczas gwintowania znajduje się symetryczny wzrost w korzeniach płuc. Sachowiczoza płucna doprowadza do duszności, kaszlu, bólu za mostkiem. Zasychają suche i mokre rzęsy. Później pojawiają się objawy uszkodzenia innych narządów i układów: ślinianek, skóry, kości i odległych węzłów chłonnych. Sarkoidoza płucna charakteryzuje się obecnością objawów niewydolności oddechowej, mokrego kaszlu, bólu w stawach. Trzeci etap choroby może być skomplikowany z powodu niewydolności serca.

Najczęstszymi powikłaniami sarkoidozy są: niedrożność oskrzeli, rozedma płuc, ostra niewydolność oddechowa i niewydolność serca. Choroba stwarza idealne warunki do rozwoju gruźlicy i innych infekcji układu oddechowego. W 5% przypadków procesowi dezintegracji ziarniaków sarkoidalnych towarzyszy rozwój pneumosklerozy. Bardziej niebezpiecznym powikłaniem jest porażenie gruczołów przytarczycznych, przyczyniające się do gromadzenia wapnia w organizmie. Bez leczenia stan ten może być śmiertelny. Sarkoidoza oczu przyczynia się do całkowitej utraty wzroku.

Diagnostyka

Rozpoznanie choroby obejmuje badania laboratoryjne i sprzętowe. Pełna morfologia krwi odzwierciedla umiarkowaną leukocytozę, zwiększone ESR, eozynofilię i monocytozę. Zmiany w składzie krwi wskazują na rozwój procesu zapalnego. We wczesnych stadiach wzrasta poziom α- i β-globulin, a na dalszych etapach wzrasta poziom γ-globulin. Zmiany w płucach i tkankach limfoidalnych są wykrywane przez RTG, TK lub MRI klatki piersiowej. Obraz wyraźnie pokazuje nowotworowe formacje w korzeniach płucnych, wzrost VLHU, ogniskowe uszkodzenia (zwłóknienie, rozedma płuc, marskość). W połowie przypadków reakcja Kveima jest pozytywna. Po podskórnym podaniu sarkoidowego antygenu obserwuje się zaczerwienienie miejsca wstrzyknięcia.

Bronchoskopia umożliwia wykrycie bezpośrednich i pośrednich oznak sarkoidozy płuc: rozszerzenie naczyń krwionośnych, powiększenie węzłów chłonnych w obszarze rozwidlenia, zanikowe zapalenie oskrzeli, ziarniniak błony śluzowej oskrzeli. Badanie histologiczne jest najbardziej informacyjną metodą diagnozowania choroby. Materiał do analizy uzyskuje się podczas bronchoskopii, nakłucia klatki piersiowej lub biopsji płuca. Inkluzji nabłonka są wykrywane w próbce, nie ma martwicy i rozległe zapalenie.

Sposoby leczenia choroby

Ponieważ w większości przypadków choroba ustępuje samoistnie, preferowane są taktyki obserwacyjne na wczesnym etapie. Analiza wyników badań pozwala lekarzowi wybrać skuteczny schemat leczenia i przewidzieć dalszy rozwój procesu patologicznego. Wskazaniami do terapii lekowej są: postępująca forma sarkoidozy, typy uogólnione i mieszane, liczne zmiany w tkance płucnej.

Przebieg leczenia obejmuje stosowanie steroidów (prednizolon), leki przeciwzapalne, leki immunosupresyjne, przeciwutleniacze. Trwa co najmniej 6 miesięcy, a lekarz prowadzący dobiera rodzaje i dawki leków. Zwykle zaczynają od maksymalnych dawek, stopniowo redukując je do minimum skutecznego. W przypadku nadwrażliwości na prednisolon zastępowany jest lekami glukokortykoidowymi podawanymi w przerywanych cyklach. Terapia hormonalna powinna być połączona z dietą białkową, biorąc leki potasowe i sterydy anaboliczne.

Leczenie steroidami na przemian z użyciem niesteroidowych leków przeciwzapalnych. Pacjent powinien regularnie uczęszczać na fittisiatrician i być badany. Pacjenci z sarkoidozą podzieleni są na 2 grupy: osoby z aktywnym obecnym procesem patologicznym i pacjenci po leczeniu. Osoba jest w przychodni przez 2-5 lat.

Sarkoidoza płuc i VLHU różni się stosunkowo łagodnym przebiegiem. Dość często jest bezobjawowa, w 30% przypadków choroba jest podatna na spontaniczną regresję. Ciężką sarkoidozę stwierdza się u co 10 pacjentów. W uogólnionych formach śmierć jest możliwa. Ponieważ przyczyny sarkoidozy nie są jasne, nie opracowano konkretnych środków zapobiegawczych. Zmniejszenie ryzyka rozwoju choroby pozwala na wykluczenie czynników prowokujących i normalizację odporności.

Sarkoidoza węzła chłonnego

Sarkoidoza jest układową zmianą organizmu obejmującą różne narządy i układy. Patologiczny proces obejmuje następujące obszary:

  • Układ oddechowy;
  • Węzły chłonne;
  • Integumenty;
  • Układ sercowy;
  • Oczy;
  • Przewód żołądkowo-jelitowy;
  • Układ wątrobowo-żółciowy;
  • Pączki;
  • Układ mięśniowo-szkieletowy;
  • Układ nerwowy;
  • Usta i narządy ENT.

Przyczyny sarkoidozy

Podstawowe przyczyny powodujące rozwój tego patologicznego procesu nie zostały ustalone. Główne teorie występowania sarkoidozy:

  • Infekcyjny;
  • Kontakt domowy;
  • Negatywny wpływ czynników środowiskowych;
  • Predyspozycje genetyczne;
  • Lek.

Etapy sarkoidozy:

  • Pierwszy etap charakteryzuje się tworzeniem ziarniniaków i powstawaniem nowych zmian;
  • Drugi etap - obserwuje się remisję (rozwój świeżych ziarniaków zatrzymuje się, a wzrost starych granulek spowalnia);
  • Trzeci etap to stabilny przebieg procesu patologicznego.

Sarkoidoza węzła chłonnego - charakterystyka przebiegu

Sarkoidoza węzła chłonnego często wpływa na węzły obwodowe, które można łatwo wyczuć pod skórą. Według statystyk sarkoidoza węzłów chłonnych klatki piersiowej jest mniej powszechna. Jest to konsekwencja rozprzestrzeniania się procesu patologicznego w sarkoidozie formy płucnej.

Klinika sarkoidozy węzłów chłonnych

Sarkoidoza węzła chłonnego ma następujące główne objawy kliniczne:

  • Zwiększone zmęczenie rano i przez cały dzień;
  • Zespół astheno-neurotyczny.

Sarkoidozę węzła chłonnego należy starannie odróżnić od limfadenopatii, która charakteryzuje się patologicznym wzrostem węzłów chłonnych w przebiegu procesu zapalnego lub połknięcia zakaźnych patogenów. Ponadto podczas badania zawartości węzła pobranego przez biopsję nie zostaną wykryte określone ziarniaki sarkoidalne w limfadenopatii.

Sarkoidoza węzłów chłonnych klatki piersiowej charakteryzuje się lokalizacją procesu patologicznego w klatce piersiowej. Takie rozwiązanie stwarza pewne trudności w rozpoznaniu sarkoidozy na początkowym etapie jej rozwoju. Wynika to z faktu, że podobny obraz kliniczny obserwuje się w gruźlicy. W tym przypadku, sarkoidoza węzły chłonne klatki piersiowej charakteryzuje się bardziej wyraźny wzrost ich, co odróżnia go od gruźlicy. W tym przypadku, tylko badanie histologiczne urządzenie umożliwi dokładne ostatecznego rozpoznania sarkoidozy węzłach chłonnych klatki piersiowej.

Sarkoidoza węzła chłonnego może być zlokalizowana w takich grupach węzłów chłonnych:

  • Sarkoidoza węzłów chłonnych szyjnych. Bardzo często sami pacjenci znajdują wzrost węzłów chłonnych danego obszaru;
  • Sarkoidoza węzłów chłonnych w okolicy nadobojczykowej jest wykrywana przez lekarza, ponieważ te grupy węzłów chłonnych rzadko zwiększają swój rozmiar;
  • Sarkoidoza węzła chłonnego pachowego: często nasilają się z wyraźną sarkoidozą układu oddechowego;
  • Sarkoidoza węzłów chłonnych regionu pachwinowego występuje wraz z ogólnoustrojowym rozprzestrzenianiem się procesu patologicznego. Po porażce tej grupy węzłów chłonnych rozpoznano zwykle ziarniniaki w różnych narządach i układach;
  • Sarkoidoza kończynowa występuje niezwykle rzadko. Jeśli patologiczny proces rozwija się na fałdzie (w dole podkolanowym i łokciowym), choroba jest łatwo diagnozowana, ponieważ powiększone węzły chłonne w tych obszarach są dobrze wyczulone.

Sarkoidoza węzła chłonnego często występuje jednocześnie ze zmianą śledziony. Jednak ta forma choroby nie ma konkretnych objawów klinicznych. Pacjenci mogą skarżyć się jedynie na uczucie ciężkości w lewym podżebrzuszu lub okresowym bólu w tym obszarze. Obiektywne badania, lekarz, że śledziona jest powiększona, a diagnoza instrumentalnej zdiagnozowano niejednorodną strukturę śledziony. Ta postać sarkoidozy występuje bardzo rzadko.

Rozpoznanie sarkoidozy limfatycznej

Sarkoidoza węzła chłonnego jest diagnozowana za pomocą następujących metod diagnostycznych:

  • Staranne zbieranie skarg i anamnezy;
  • Analiza kliniczna moczu z krwi;
  • Analizy biochemiczne;
  • Analiza obecności enzymu konwertującego angiotensynę, wapnia, miedzi, specyficznego czynnika martwicy alfa;
  • Badanie tuberkulinowe (w celu wykluczenia gruźlicy);
  • Radiografia;
  • Tomografia komputerowa;
  • Rezonans magnetyczny;
  • Biopsja węzła chłonnego;
  • Badanie ultrasonograficzne.

Leczenie sarkoidozy węzłów chłonnych

Sarkoidoza węzła chłonnego nie ma określonego schematu leczenia. W niektórych przypadkach, przy tej patologii (z niewyrażonymi objawami i brakiem postępu procesu patologicznego), lekarz obserwuje pacjenta przez sześć miesięcy, po czym objawy choroby mogą zanikać same. Jednocześnie lekarze często przepisują glukokortykoidy i niesteroidowe leki przeciwzapalne na sarkoidozę limfatyczną. Po zakończeniu leczenia tacy pacjenci powinni poddawać się okresowym badaniom u lekarza, aby zapobiec zaostrzeniu choroby.

Sarkoidoza węzła chłonnego

Sarkoidoza węzła chłonnego jest przewlekłą patologią ogólnoustrojową, charakteryzującą się tworzeniem zapalnych ziarniniaków w węzłach chłonnych. W większości przypadków choroba rozwija się w miąższu płucnym, ale istnieje kliniczna odmiana choroby, w którą wpływają guzki limfatyczne. Międzynarodowa Organizacja Zdrowia jest uważana za sarkoidozę jedną z odmian patologii układowej. Kod choroby dla ICD 10 D86.

Porównując dane statystyczne, ujawniono, że podobną diagnozę ustalono najlepiej dla kobiet w kategorii średniego wieku. Matki karmiące piersią są również narażone na ryzyko. W przebiegu przewlekłym nawrót może rozwinąć się w okresie poporodowym.

Klasyfikacja sarkoidozy

Istnieje kilka rodzajów klasyfikacji w zależności od ciężkości, fazy i objawów klinicznych, biorąc pod uwagę, że mięsak węzłów chłonnych jest podzielony:

W zależności od stadium choroby:

  • pierwszym etapem jest wyłącznie sarkoidoza węzłów chłonnych wnęki;
  • uszkodzenie VLU i miąższowej tkanki płucnej;
  • powstawanie zmian zwłóknieniowych, rozprzestrzenianie się zmiany na węzłach chłonnych śródpiersia.

W zależności od fazy klinicznej i występowania określonych powikłań, rozróżnia się następujące fazy choroby:

Przebieg kliniczny może być nawracający, z pozytywnym lub progresywnym rokowaniem.

Dlaczego ta choroba występuje?

Do chwili obecnej wiarygodna przyczyna choroby nie jest w pełni zrozumiała. Biorąc pod uwagę charakterystyczną historię, skargi i obiektywne badanie pacjentów, opracowano teorie, zgodnie z którymi zakłada się prawdziwą przyczynę rozwoju. Diagnoza różnicowa może również pomóc w identyfikacji czynnika etiologicznego.

Teoria zakaźna

Podstawą teorii zakaźnej jest to, że aktywacja choroby może wystąpić na tle infekcji bakteryjnej, pod warunkiem, że istnieje predyspozycja do sarkoidozy. Z patogenezy wiadomo, że gdy infekcja dostanie się do organizmu bakterii, powstaje reakcja zapalna z aktywacją odporności komórkowej i powstają swoiste przeciwciała.

Ciągły przepływ wynikiem zapalenia nagromadzenie mikroorganizmów, w wyniku czego tworzy się z patologią w węzłach chłonnych.

Teoria przeniesienia choroby przez kontakt z pacjentem

W celu potwierdzenia tej teorii przeprowadzono obserwację chorego sarkoidozy i członków jego otoczenia. Wyniki tego badania wykazały, że 40% osób kontaktowych rozwinęło tę chorobę. Przypadki w transplantologii rejestrowano również, gdy przeszczepiono narządy od chorego do zdrowej osoby.

Narażenie na czynniki środowiskowe

Ogromną rolę w rozwoju choroby ma wpływ na organizm człowieka szkodliwych czynników środowiskowych. Najbardziej patogenne dla ludzi jest pył przemysłowy, który przedostaje się do płuc przez drogi oddechowe i wywołuje reakcje zapalne. Zawody mające kontakt z zanieczyszczeniami pyłów obejmują ratowników, górników, młyny i inne.

Dziedziczna teoria

Teoria dziedziczna opiera się na obecności u ludzi wadliwej cząsteczki genu. Wobec takiej dziedzicznej patologii wszelkie niekorzystne czynniki działające ze środowiska zewnętrznego mogą prowokować rozwój sarkoidozy węzłów chłonnych.

Teoria związana z negatywnymi skutkami narkotyków

Teoria narkotyków implikuje rozwój choroby na tle długotrwałego stosowania leków do leczenia chorób przewlekłych. Klęska węzłów chłonnych objawia się jako efekt uboczny przyjmowania narkotyków. Zgodnie z wynikami monitoringu tych pacjentów stwierdzono, że progresja choroby jest spowolniony na tle odstawieniu leku.

Interferony i leki przeciwretrowirusowe są lekami, które wywołują zaostrzenie choroby.

W jaki sposób objawia się choroba?

Sarkoidoza w węzłach chłonnych może wystąpić z ciężkimi objawami klinicznymi lub bez nich. Bezobjawowy przepływ jest najczęstszy w przypadkach zmian w węzłach chłonnych w klatce piersiowej, a proces ten nie obejmuje innych narządów i układów. Choroba jest wykrywana przez przypadek podczas przejścia planowanego badania fluorograficznego.

Najczęściej patologia rozwija się stopniowo ze wspólnymi objawami klinicznymi:

  • zmęczenie nawet przy niewielkiej aktywności fizycznej;
  • poważne ogólne osłabienie;
  • odruch kaszlowy, któremu towarzyszy duszność;
  • ból w kręgosłupie.

Powyższe objawy zaczynają znikać 2 tygodnie po ich rozwoju. Przy porażce tkanki płucnej z rozwojem zwłóknienia przewidywanie powrotu do zdrowia jest trudne, ponieważ u pacjenta występują objawy niewydolności oddechowej i sercowo-naczyniowej.
Ostra sarkoidoza występuje niezwykle rzadko. Pacjent nagle podnosi temperaturę ciała do stanu gorączkowego. Na skórze widoczne są stan zapalny, dobrze namacalny i górujący nad jego powierzchnią. W procesie patologicznym mogą brać udział duże stawy z preferowaną zmianą symetryczną. Prognozy dotyczące powrotu do zdrowia po takim przebiegu choroby zależą całkowicie od taktyki leczenia.

Jakie komplikacje mogą się rozwinąć?

Sama choroba nie stanowi szczególnego zagrożenia dla życia ludzkiego, ale należy unikać szczególnych komplikacji, które objawiają się w postaci:

  • wersja kompresyjna niedodmy płucnej;
  • uszkodzenie naczyń krwionośnych i rozwój krwawienia wewnętrznego;
  • przewlekłe zapalenie w miąższu płuc i drzewie oskrzelowym;
  • tworzenie się kamieni w obszarze miedniczek nerkowych, moczowodów i pęcherza moczowego;
  • zaburzenia rytmu serca i przewodzenia;
  • ucisk funkcjonowania centralnego układu nerwowego.

Różnicowanie sarkoidozy jest konieczne w przypadku różnych chorób zakaźnych i onkologicznych, których jednym z objawów jest wzrost i zapalenie węzłów chłonnych.

Diagnoza choroby

Do chwili obecnej istnieje specjalnie zaprojektowany system badania pacjenta i wykonywania niezbędnych instrumentalnych metod diagnostycznych:

  • Staranne badanie i przesłuchanie pacjenta podczas hospitalizacji.
  • Ogólne kliniczne badania krwi.
  • Biopsja węzła chłonnego.
  • Do ustalenia lokalizacji dotkniętych węzłów konieczne są metody radiologiczne. Za pomocą tej metody przeprowadza się diagnostykę różnicową z chorobami onkologicznymi.
  • Komputerowa i magnetyczna rezonansowa tomografia wykonuje się w celu diagnostyki różnicowej ze złośliwymi chorobami onkologicznymi.

Prowadzenie działań terapeutycznych

Współczesne leczenie pacjentów z sarkoidozą w węzłach chłonnych wykonuje się za pomocą następujących metod:

  • Leczenie farmakologiczne odbywa się za pomocą hormonów steroidowych. Wprowadzenie leku odbywa się tylko w warunkach szpitalnych. Czynniki hormonalne można podawać pozajelitowo, doustnie lub stosować jako zewnętrzne.
  • Interwencja chirurgiczna jest przeprowadzana z nieodwracalnymi zmianami strukturalnymi w węzłach chłonnych i tkance miąższu płuc.
  • Aby osiągnąć etap remisji choroby, szeroko stosowane są zabiegi radiacyjne.
  • Leczenie dietetyczne oznacza wzrost konsumpcji w ciągu dnia produktów zawierających białka, witaminy i minerały.

Przy prawidłowym prowadzeniu działań terapeutycznych i przestrzeganiu zaleceń lekarza, powrót do zdrowia następuje znacznie szybciej i bez komplikacji.

I trochę o sekretach.

Czy kiedykolwiek próbowałeś pozbyć się obrzęk węzłów chłonnych? Sądząc po tym, że czytasz ten artykuł - zwycięstwo nie było po Twojej stronie. I oczywiście nie wiesz z pierwszej ręki, co to jest:

  • pojawienie się zapalenia w szyi, pod pachami. w pachwinie.
  • ból przy ucisku na węzeł chłonny
  • dyskomfort podczas dotykania ubrania
  • strach przed onkologią

A teraz odpowiedz na pytanie: czy ci to odpowiada? Czy stan zapalny węzłów chłonnych może być tolerowany? A ile pieniędzy już "wyciekłeś" na nieskuteczne leczenie? Zgadza się - czas przestać z nimi! Czy się zgadzasz?

Dlatego zdecydowaliśmy się opublikować ekskluzywne techniki, Elena Malysheva, w którym wyjawiła sekret szybkiego usuwania z zapaleniem węzłów chłonnych i poprawić odporność czytaj artykuł.