loader
Zalecane

Główny

Fibroma

Chłoniak Hodgkina, co to za choroba? Objawy i leczenie u dorosłych

Chłoniak Hodgkina (choroba Hodgkina) jest złośliwą chorobą tkanki limfoidalnej, z powstawaniem ziarniniaków, reprezentowanych na poziomie mikroskopowym przez specyficzne gigantyczne komórki Reeda-Berezovsky'ego-Sternberga, a także ich mikrośrodowisko.

Limfogranulomatoza uważana jest za niezwykły chłoniak, ponieważ złośliwe komórki stanowią mniej niż 1%, a guz składa się głównie z komórek zapalnych i włókien tkanki łącznej. Ten obraz wynika z działania cytokin (substancji biologicznie czynnych) syntetyzowanych przez komórki Reeda-Berezovsky'ego.

Czym jest ta choroba?

Chłoniak Hodgkina jest rodzajem guza, który zwykle wpływa na układ limfatyczny organizmu, składający się z węzłów chłonnych połączonych małymi naczyniami. W wyniku stałego podziału dotkniętych limfocytów ich nowe komórki są przenoszone do narządów somatycznych i węzłów chłonnych, co zaburza ich prawidłowe funkcjonowanie. Choroba została po raz pierwszy opisana w 1832 roku przez Thomasa Hodgkina. Do 2001 r. Nazywano ją chorobą Hodgkina lub chorobą Hodgkina. Ten patologiczny proces dotyka ludzi w każdym wieku. Co więcej, statystyki pokazują, że kobiety cierpią na tę chorobę znacznie rzadziej niż mężczyźni.

Bardzo częstym pytaniem jest "rak chłoniaka czy nie?" Można odpowiedzieć krótko i jednoznacznie: "Tak." Termin "rak" jest rosyjskojęzycznym kaligrafiem (to jest dosłownym tłumaczeniem) łacińskiego słowa oznaczającego raka (krab). W oryginalnym języku nauki łacina była nazwą wszystkich nowotworów wewnętrznych od czasów starożytnych, asymetrycznych i mających nieregularny kształt kątowy podczas sondowania i towarzyszyły nieznośne bóle porodowe.

Dlatego termin "rak" (lub w dosłownym tłumaczeniu na język rosyjski - "rak") został przypisany do wszystkich nowotworów złośliwych. W szerokim sensie, jest często przenoszony do dowolnego procesu nowotworowego, chociaż kombinacje "raka krwi" lub "raka limfy" używane w mowie potocznej wypaczają słuch specjalisty, ponieważ rak jest złośliwym nowotworem z komórek nabłonka. W związku z tym bardziej słusznie byłoby nazwać nowotwory złośliwe chłoniaków, niż termin "rak".

Powody

Dotychczas eksperci nie byli w stanie jednoznacznie określić konkretnych przyczyn choroby Hodgkina. Niektórzy naukowcy są skłonni do wirusowej etiologii choroby. Uważają oni, że podstawową przyczyną chłoniaka Hodgkina jest wirus Epsteina-Barr, który prowokuje rozwój zmian komórkowych i mutacji na poziomie genów.

Ponadto eksperci zidentyfikowali kilka czynników prowokujących patologię:

  • Ekspozycja na promieniowanie;
  • Życie w niekorzystnych warunkach środowiskowych;
  • Radzenie sobie z substancjami rakotwórczymi lub chemicznymi, takimi jak pestycydy, benzeny, herbicydy, rozpuszczalniki organiczne itp.
  • Obecność w historii rodziny przodków z patologią układu limfatycznego (czynnik kontrowersyjny)

Na występowanie chłoniaków często mają wpływ leki przeciwnowotworowe stosowane w chemioterapii lub produkty oparte na hormonach. Ponadto choroby autoimmunologiczne, takie jak toczeń, reumatoidalne zapalenie stawów itp., Mogą wpływać na obecność patologii.

Wbrew powszechnemu przekonaniu, czynnik genetyczny nie jest szczególnie ważny w powstawaniu chłoniaków. Chociaż jeśli zmiana zostanie znaleziona w jednym z identycznych bliźniaków, będzie to w drugim bliźniaku.

Klasyfikacja

WHO podkreśla kilka rodzajów chłoniaka Hodgkina:

  • Mieszany typ komórki. Występuje w 20 procentach przypadków ziarniniaków. Forma raczej agresywna, ale prognozy są nadal korzystne;
  • Stwardnienie guzkowe. Najczęściej diagnozowaną postacią jest 80 procent pacjentów, którzy często są wyleczeni;
  • Chłoniak Hodgkina z dużą liczbą limfocytów jest również rzadką postacią choroby;
  • Chłoniak guzowaty. Kolejny rzadki rodzaj choroby występuje najczęściej u młodzieży. Objawy nie objawiają się, mają bardzo powolny przebieg;
  • Dystrofia tkanki limfatycznej. Bardzo rzadka forma, około 3 procent przypadków. Trudno to rozpoznać, ale prognozy są niekorzystne.

Objawy chłoniaka Hodgkina

Głównym objawem chłoniaka Hodgkina jest wzrost węzłów chłonnych. Wzrost węzłów chłonnych następuje stopniowo i bezboleśnie. Kiedy powiększenie staje się zauważalne dla oka, pacjent nagle znajduje gęste, okrągłe, bezbolesne zmiany, najczęściej w szyi lub nad obojczykiem. Węzły chłonne znajdujące się w innych obszarach mogą również rosnąć - pachowe, pachwinowe.

Uszkodzenie węzłów chłonnych zlokalizowanych w jamie brzusznej i klatce piersiowej nie jest determinowane przez oko, ale powoduje objawy spowodowane ściśnięciem narządów wewnętrznych - kaszlem, trudnościami w oddychaniu, bólem. Choroba objawia się również objawami charakterystycznymi dla wszystkich chłoniaków - osłabieniem, nocnymi potami i sporadyczną gorączką.

Etapy

Etapy chłoniaka Hodgkina są klasyfikowane zgodnie z ciężkością i stopniem zmiany nowotworowej.

  • Na etapie 1 prawie we wszystkich przypadkach nie występują objawy kliniczne. Choroba jest zwykle wykrywana przez przypadek, podczas badania z innego powodu. W jednej grupie węzłów chłonnych lub jednego pobliskiego organu obserwuje się wzrosty guzów.
  • W stadium 2 chłoniaka Hodgkina proces nowotworowy rozprzestrzenia się na kilka grup węzłów chłonnych powyżej przegrody jamy brzusznej, a zmiany ziarniniakowe znajdują się w najbliższych strukturach.
  • Etap 3 charakteryzuje się rozległym tworzeniem powiększonych węzłów chłonnych po obu stronach przegrody brzusznej (przepony) z obecnością wielu wtrętów ziarnisto-ziarnistych w różnych tkankach i narządach wewnętrznych. U prawie wszystkich pacjentów nowotwory rozpoznaje się w tkankach śledziony, strukturze wątroby i narządach krwiotwórczych.
  • W stadium 4 chłoniaka obserwuje się rozwój procesów nowotworowych w wielu strukturach, zmieniając i zaburzając ich funkcjonalną aktywność. U ponad połowy pacjentów obserwuje się równolegle wzrost węzłów chłonnych.

Charakter klinicznych objawów chłoniaka Hodgkina jest bardzo zróżnicowany, ale przez długi czas patologia może się nie objawiać, co staje się częstą przyczyną późnej diagnozy.

Diagnostyka

Diagnoza chłoniaka Hodgkina wygląda następująco:

  • określa szybkość wzrostu węzłów chłonnych;
  • ustanowienia "alkoholowych" stref bólu w miejscach klęski;
  • badano historię objawów zatrucia;
  • Lekarz ENT bada nosogardło, migdałki podniebienne;
  • biopsja wycięcia wykonywana jest od najwcześniejszego węzła chłonnego, który się pojawił. Jest całkowicie usunięty z powodu braku uszkodzeń mechanicznych;
  • starannie palpate: wszystkie obwodowe grupy UL (podżuchwowe i szyjno-nadobojczykowe, podobojczykowe i pachowe, biodrowe i pachwinowe, podkolanowe i udowe, łokciowe i potyliczne), wątroba i śledziona.

Badanie histopatologiczne potwierdza diagnozę, ponieważ tylko wtedy, gdy istnieje specyficzny opis komórek diagnostycznych Berezowskiego-Reeda-Sternberga i towarzyszących mu komórek, diagnoza jest uznawana za ostateczną. Zgodnie z obrazem klinicznym, radiogramem, domniemanym wnioskiem histologicznym lub cytologicznym bez opisu komórek, rozpoznanie zostanie uznane za kontrowersyjne.

Do badania histologicznego nie należy stosować LU pachwinowego, jeśli proces obejmuje inne grupy. Wstępna diagnoza nie jest określona tylko przez pojedynczą biopsję punkcji.

Dlatego lista środków diagnostycznych jest kontynuowana:

  • według wskazań - osteoscintigraphy;
  • TK szyi, klatki piersiowej, brzucha i miednicy;
  • RTG kości (ze skargami pacjentów dotkniętych bólem i zidentyfikowanymi zmianami na scintigramach);
  • biochemiczne testy krwi dla kreatyniny, bilirubiny, mocznika, białka całkowitego, AST, ALT, LDH, fosfatazy alkalicznej;
  • badanie grupy krwi i czynnika Rh, ogólne badanie krwi, w tym obecność krwinek czerwonych, płytek krwi, hemoglobiny, wzoru leukocytów, ESR;
  • badanie liczby hormonów tarczycy, jeśli szyjne węzły chłonne są dotknięte i szyja jest napromieniowana;
  • scyntygrafia galowa;
  • biopsja szpiku kostnego podczas leczenia skrzydła kości jelita krętego, ponieważ badanie cytologiczne nie potwierdza diagnozy;
  • USG obwodowej LU: szyjki macicy, nadobojczykowy i podobojczykowy, pachowy, pachwinowy i udowy, otrzewnej i miednicy. Jednocześnie bada się wątrobę, śledzionę, paraaortę i biodra.

Jeśli chłoniak Hodgkina zostanie definitywnie określony, diagnozę formułuje się ze wskazaniem stadium, objawów B (jeśli istnieją), stref masywnego uszkodzenia, zajęcia stref zewnątrznaczyniowych i śledziony. Najważniejszymi czynnikami ryzyka determinującymi rokowanie choroby są:

  • A - masywne uszkodzenie śródpiersia ze wskaźnikiem śródpiersia-piersi (MTI) ≥ 0,33. MTI określa się na podstawie maksymalnej szerokości śródpiersia i klatki piersiowej (poziom 5-6 kręgów klatki piersiowej);
  • B - obrażenia pozasodalne;
  • C - ESR ≥ 50 mm / h na etapie A; ESR ≥ 30 mm / h na etapie B;
  • D - uszkodzenie trzech stref limfatycznych i więcej.

Leczenie chłoniaka Hodgkina

Leczenie zależy od stadium rozwoju i rodzaju chłoniaka. Na taktykę leczenia wpływa również ogólne samopoczucie pacjenta i związane z nim choroby.

Celem środków terapeutycznych jest całkowita remisja (zanik objawów i objawów choroby). Jeśli nie można osiągnąć całkowitej remisji, lekarze mówią o częściowej remisji. W tym przypadku guz kurczy się i przestaje infekować nowe tkanki ciała.

Leczenie chłoniaka Hodgkina obejmuje:

  • metody medyczne (immunoterapia i chemioterapia),
  • radioterapia (promieniowanie).

Czasami stosowanie i zabiegi chirurgiczne. Chemioterapia i radioterapia są stosowane we wczesnych stadiach choroby Hodgkina. W późniejszych etapach stosuje się chemioterapię, radioterapię i immunoterapię.

  • Chemioterapia z powodu chłoniaka Hodgkina polega na przyjmowaniu specjalnych leków niszczących komórki złośliwe. Dzisiaj lekarze przepisują tabletki i zastrzyki dożylne. Aby zwiększyć szanse na wyleczenie, użyj kilku różnych leków. Kombinacja leków jest wykonywana przez specjalistę, w oparciu o indywidualne cechy pacjenta.
  • Radioterapia może niszczyć komórki złośliwe w węzłach chłonnych lub narządach wewnętrznych. Napromienianie eksponuje wszystkie obszary ciała, w których uważa się, że komórki rakowe rozprzestrzeniły się.
  • Immunoterapia ma na celu wspomaganie ludzkiego układu odpornościowego. W domu można stosować tradycyjne metody leczenia raka.

Prognoza

Limfogranulomatoza, która jest najczęstszym z chłoniaków, należy do najkorzystniejszych pod względem rokowania. Po rozpoznaniu chłoniaka Hodgkina w pierwszym lub drugim stadium klinicznego powrotu do zdrowia po leczeniu występuje u 70% pacjentów.

Rozwój choroby zmniejsza poziom korzystnego wyniku. Etap 4 sprawia, że ​​prognozy są niekorzystne. Jednak, jak zawsze przy prognozowaniu w medycynie, nie wolno nam zapominać, że jest to unikalny organizm w swojej indywidualności. Prosty transfer statystyk nie może naprawdę decydować o wyniku choroby.

Takie niewymierne czynniki, takie jak wiara, nadzieja, wytrwałość - wpływają na odporność organizmu i dają korzystne wyniki, zwiększając skuteczność leczenia.

Zapobieganie

Nie istnieją jasne wytyczne dotyczące zapobiegania chorobie. Zaleca się zabezpieczyć się przed infekcją wirusami i HIV, działaniem czynników rakotwórczych, jak również w czasie, aby wykryć i leczyć opryszczkę różnego rodzaju.

Choroba Hodgkina to rak układu limfatycznego. Na szczęście ma bardzo duży procent wyleczenia - ponad 90 procent w drugim etapie. Wszystko, czego potrzeba, to czujność i coroczne badania lekarskie.

Jaką chorobą jest chłoniak Hodgkina i jak go leczyć?

Układ limfatyczny jest jednym z głównych "uczestników" ludzkiego ciała. Oczyszcza komórki, naczynia i tkanki ze szkodliwych substancji, a także jest częścią układu sercowo-naczyniowego.

Odporność zależy od stanu węzłów chłonnych, dlatego chłoniak Hodgkina jest poważną patologią układu limfatycznego ze złośliwym przebiegiem.

Co to jest chłoniak Hodgkina?

Choroba ma kilka imion: choroba Hodgkina, choroba Hodgkina, złośliwy ziarniniak - guz atakujący układ limfatyczny. W rzeczywistości jest to rak tego systemu.

W chłoniaku Hodgkina występuje wzrost węzłów chłonnych - szyjnego, nadobojczykowego lub pachwinowego. Choroba zmienia białe krwinki krwi - limfocyty, przekształcają się w złośliwe. Później wątroba, śledziona i płuca zaczynają się zmieniać.

U niemowląt i małych dzieci (do 4 lat) limfogranulomatoza prawie nie rozwija się. Bliżej dorastania wzrasta ryzyko zachorowania.

Główne szczyty częstości występowania:

  1. od 14-15 do 20 lat;
  2. po 50 latach.

Dowiedz się więcej o chorobie z filmu:

Rodzaje i etapy choroby

Choroba Hodgkina jest uważana za "sprzyjającą" chorobę onkologiczną, a dana osoba ma wielką szansę na pozbycie się tej choroby.

WHO podkreśla kilka rodzajów chłoniaka Hodgkina:

  • Stwardnienie guzkowe. Najczęściej diagnozowaną postacią jest 80 procent pacjentów, którzy często są wyleczeni;
  • Mieszany typ komórki. Występuje w 20 procentach przypadków ziarniniaków. Forma raczej agresywna, ale prognozy są nadal korzystne;
  • Dystrofia tkanki limfatycznej. Bardzo rzadka forma, około 3 procent przypadków. Trudno to rozpoznać, ale prognozy są złe;
  • Chłoniak Hodgkina z dużą liczbą limfocytów jest również rzadką postacią choroby;
  • Chłoniak guzowaty. Kolejny rzadki rodzaj choroby występuje najczęściej u młodzieży. Objawy nie objawiają się, ma bardzo powolny przebieg.

Chłoniak Hodgkina ma stopniowy postęp:

  1. Etap 1 dotyczy tylko jednej części węzłów chłonnych (na przykład tylko szyjki macicy). Właściwie nie odczuwany przez człowieka.
  2. Etap 2 - obejmuje dwie i więcej części układu limfatycznego po jednej stronie klatki piersiowej. Proces ten może zacząć wychwytywać sąsiednie narządy.
  3. Etap 3 - dotyczy dwóch stron przepony, a także pachwinowych węzłów chłonnych, śledziony.
  4. Etap 4 - choroba atakuje cały układ limfatyczny i inne narządy wewnętrzne - wątrobę, śledzionę, mózg.

W pierwszym stadium choroby praktycznie nie występują żadne objawy, lub można je pomylić ze zwykłym SARS. Dlatego tak ważne jest, aby każdego roku badać, na przykład, aby wykonać badanie krwi i odwiedzić terapeuta.

Prognoza

Złośliwy ziarniniak jest dobrze uleczalny, a osoba może całkowicie pozbyć się tej dolegliwości. Najważniejsze - czas na identyfikację choroby. Wtedy szanse są wysokie - ponad 85 procent pacjentów z rozpoznaniem chłoniaka Hodgkina jest całkowicie wyleczonych.

Prognoza zależy od kilku czynników:

  • Stadium choroby. Pacjenci z etapem 2 osiągają remisję w 90 procentach przypadków. Z 3-4 - w 80 procentach.
  • Obecność przerzutów. Wiele narządów i systemów może zostać uszkodzonych w taki sposób, że ich odzyskanie nie jest już możliwe.
  • Ryzyko nawrotu. Po leczeniu 15-25 procent pacjentów może powrócić do choroby. W tym przypadku prognoza rozczarowuje.
  • Czasami choroba Hodgkina po prostu nie reaguje na żaden rodzaj terapii. Jest to jednak rzadkie.

Przyczyny

Dlaczego występuje chłoniak Hodgkina nie jest znany na pewno. Istnieją tylko teorie i założenia:

  • Infekcje i wirusy (wirus Epsteina-Barr, opryszczka typu 8, mononukleoza zakaźna). Powoduje szybkie niszczenie form limfocytów;
  • Dziedziczna predyspozycja;
  • HIV (z powodu zmniejszonej odporności);
  • Narażenie na czynniki rakotwórcze (na przykład czynniki szkodliwe w miejscu pracy);
  • Choroby układu odpornościowego.

Chłoniak Hodgkina nie jest zakaźny. Ale dokładna przyczyna choroby nie została jeszcze znaleziona.

Objawy

W początkowym stadium rozwoju chłoniak Hodgkina jest prawie niemożliwy do zauważenia. Choroba występuje najczęściej w stadium 3-4 choroby.

Złośliwy ziarniniak ma następujące objawy u dorosłych:

  • Powiększone węzły chłonne. Najbardziej znany znak. Najczęściej węzły chłonne szyjne lub podżuchwowe zwiększają się, osoba czuje się dobrze. W innych przypadkach choroba obejmuje obszar pachwiny. Węzły chłonne mogą rosnąć do ogromnych rozmiarów, ale zwykle są bezbolesne. Zdjęcie pokazuje późny etap chłoniaka Hodgkina.
  • Uszkodzenie wątroby, śledziony. W przypadku chłoniaka Hodgkina narządy te powiększają się, czasami bardzo, ale nie powodują niepokoju u pacjentów.
  • Kruchość kości, częste złamania. Objawy te występują, gdy przerzuty dostają się do układu kostnego.
  • Swędzenie. Występuje z powodu wzrostu stężenia leukocytów.
  • Bolesny kaszel, nie przechodzi po użyciu tabletek.
  • Skrócenie oddechu. Może być zarówno w ruchu, jak iw stanie spokoju i powstaje w wyniku zwężenia oskrzeli.
  • Trudności w połykaniu. W wyniku silnego wzrostu węzłów chłonnych ślina i pokarm prawie nie dostają się do żołądka.
  • Obrzęk.
  • Zaparcia i biegunka, ból brzucha.
  • Nudności i wymioty.
  • Nadmierna potliwość.
  • Czasami może występować drętwienie rąk lub nóg, problemy z nerkami. Ale z chłoniakiem Hodgkina jest to rzadkie.

Ponadto, układ odpornościowy organizmu jest osłabiony, a dana osoba może odczuwać:

  1. Wzrost temperatury do 39-40 stopni. Mogą pojawić się dreszcze, ból mięśni. Pacjent bierze to wszystko za objawy grypy, ale takie objawy powtarzają się raz za razem.
  2. Przewlekłe zmęczenie, które nie pozwala na robienie zwykłych rzeczy.
  3. Pacjent szybko traci masę ciała w zaledwie sześć miesięcy, ma częste infekcje, w tym zapalenie płuc.

Aby zapobiec rozwojowi choroby, dokładnie monitoruj stan węzłów chłonnych, szczególnie u dzieci. Przeczytaj tutaj o dziecięcym zapaleniu węzłów chłonnych.

Diagnoza choroby

Ze względu na brak objawów na początku choroby i wielostronne objawy już w późnych stadiach, chłoniak Hodgkina może być trudny do zdiagnozowania. Zwykle terapeuta wysyła hematologa pacjenta. Wyspecjalizowany lekarz zaleca badania:

  1. Ogólny test krwi. Analiza wyjściowa nie determinuje guza, ale pozwala ocenić niektóre funkcje narządów i podejrzewać, że coś jest nie tak. Można zaobserwować: zmniejszenie stężenia hemoglobiny, płytek krwi. Leukocyty, monocyty, bazofile i eozynofile będą zwiększone. Limfocyty są znacznie zredukowane. Natomiast ESR wzrosła (ponad 25).
  2. Biochemiczna analiza krwi. Doktor widzi w tej analizie pojawienie się białek stanu zapalnego, ich zmiany: fibrynogenu, białka C-reaktywnego, a2-globuliny. W późnych stadiach choroby bilirubina unosi się, a ALAT i ASAT silnie skaczą.

Do rozpoznania choroby Hodgkina używane również:

  • RTG Pomoże to dostrzec wzrost węzłów chłonnych, a także zmiany w narządach wewnętrznych.
  • Ultradźwięki. Używane do badania wielkości węzłów chłonnych, stopnia uszkodzenia, obecności lub braku przerzutów w narządach.
  • CT Tomografia komputerowa pozwala szczegółowo zbadać miejsce, w którym zlokalizowany jest guz oraz jego skład. A także ocenić stan ciała w tej chwili jako całość.
  • FGDS. Potrzebny do określenia przerzutów w chłoniaku.
  • Przebicie szpiku kostnego. Stosuje się go w przypadku przerzutów w tkance, gdzie pobiera się kawałek.
  • Biopsja węzła chłonnego. Dokładnie określa komórki patologiczne. Aby to zrobić, usuń zaatakowany węzeł chłonny i zbadaj go pod mikroskopem.

Rozwój dziecka

Noworodki i dzieci w wieku poniżej 4 lat zwykle nie rozwijają tego typu nowotworu układu limfatycznego. Najczęstszy wiek pacjentów ze średnią 14 lat. Ale około 4 procent dzieci w wieku podstawowym i szkolnym nadal choruje.

Dzieci nie czują początku choroby. Ale później mogą pojawić się następujące objawy:

  • Dziecko często jest zmęczone, staje się ospałe i obojętne na wszystko.
  • Można zauważyć wzrost węzłów chłonnych w szyi lub pachwinie, które nie przechodzą przez długi czas.
  • Dziecko szybko traci wagę, je mało.
  • Pojawią się objawy świądowej dermatozy.
  • Przeskakuje temperaturę ciała, a następnie pojawia się, a następnie znika.
  • Może wystąpić silny pot, zwłaszcza w nocy.
  • To wszystko nie przeszkadza dziecku. Jednak później, bardzo powoli, objawy nasilają się, zaczynają się zmiany w wątrobie i śledzionie.

Jeśli lekarz ma podejrzenie choroby Hodgkina, dziecko zostaje zdiagnozowane w ten sam sposób, co osoba dorosła. A w przypadku potwierdzenia obaw, są one wysyłane do szpitala.

Choroba u kobiet w ciąży

To duży problem, zarówno w diagnozie, jak i leczeniu. Wszelkie manipulacje powinny być wykonywane pod nadzorem lekarza ginekologa.

Z powodu ciąży kobieta może odczuwać znaczne pogorszenie stanu zdrowia, jednak na szczęście choroba rozwija się powoli, co oznacza, że ​​lekarze mają czas, aby spróbować uzyskać stabilną remisję u pacjenta.

We wczesnych stadiach radioterapia jest niedopuszczalna. W ciężkich przypadkach lekarze zalecają aborcję ze względu na niebezpieczeństwo dla życia pacjenta.

Leczenie kobiet w ciąży jest prawie niemożliwe. Lekarze przyjmują taktyki oczekiwania. Próbują pomóc pacjentowi doprowadzić dziecko do terminu porodu, a po porodzie natychmiast rozpoczynają terapię. Naturalnie karmienie piersią jest wykluczone. Nie ma ryzyka przeniesienia choroby na dziecko.

Leczenie

Pacjent jest hospitalizowany na oddziale onkologii i wybiera dla niego najbardziej odpowiednią metodę leczenia:

  1. Radioterapia;
  2. Chemioterapia;
  3. Interwencja chirurgiczna.

Radioterapia jest najskuteczniejsza we wczesnych stadiach choroby. Przebieg leczenia trwa około miesiąca. W tym czasie wydanych jest 15 sesji, a osoba ma większe szanse na uzyskanie stabilnej remisji.

W późniejszych etapach do radioterapii dodaje się terapię medyczną, czyli chemioterapię z lekami przeciwbakteryjnymi i przeciwnowotworowymi (Adriamycin, Bleomecin), blokerami syntezy kwasów nukleinowych (cyklofosfamid) itp. Stosuje się również preparaty hormonalne, takie jak Prednisalon.

W pierwszych dwóch etapach wystarczy jedna radioterapia lub radioterapia oraz dwa kursy "chemii". Na 3-4 etapach spędź co najmniej 9 kursów chemioterapii.

Kryteria odpowiedniego traktowania:

  1. Zmniejszenie lub nawet zanik niektórych objawów chłoniaka;
  2. Zmniejszenie wielkości węzłów chłonnych;
  3. Podczas badań guzy znikają.

Jeśli choroba nie reaguje na leczenie, zalecany jest tak zwany schemat DHAP składający się z trzech leków: cisplatyny, cytarabiny i deksametazonu.

W skrajnych przypadkach, gdy inne środki nie pomagają, stosuje się interwencję chirurgiczną. Zbyt duże formacje są usuwane, śledziona może zostać usunięta. Dzięki metodzie chirurgicznej udało się uratować życie pacjenta.

Aby powstrzymać skutki uboczne chemioterapii i radioterapii, pacjentowi przepisuje się leki zwiększające odporność, a także witaminy.

Zapobieganie

Nie istnieją jasne wytyczne dotyczące zapobiegania chorobie. Zaleca się zabezpieczyć się przed infekcją wirusami i HIV, działaniem czynników rakotwórczych, jak również w czasie, aby wykryć i leczyć opryszczkę różnego rodzaju.

Choroba Hodgkina to rak układu limfatycznego. Na szczęście ma bardzo duży procent wyleczenia - ponad 90 procent w drugim etapie. Wszystko, czego potrzeba, to czujność i coroczne badania lekarskie.

Chłoniak Hodgkina

Chłoniak Hodgkina jest złośliwym nowotworem związanym z chorobą tkanki limfatycznej. W rezultacie rozprzestrzenianie się następuje poprzez limfocyty narządów, zakłócając ich normalne funkcjonowanie.

Przyczyny patologii

Choroba ta nie została jeszcze w pełni zbadana, a jej przyczyny nie są znane. Chłoniak Hodgkina ma pewne cechy, które zbliżają go do podobnych procesów zapalnych. Należą do nich: ciężkie nocne poty, leukocytoza, wysokie poziomy ESR we krwi, gorączka falowa.

Ale w przypadku innej mikroflory pacjentów, w przypadku braku reakcji na leki przeciwzapalne, nie można w pełni zaklasyfikować patologii jako zakaźnej. Jednak badania histologiczne i epidemiologiczne sugerują wirusowy charakter choroby. Sugeruje to, że osoby, które przeszły mononukleozę zakaźną, zwiększają ryzyko wystąpienia chłoniaka Hodgkina.

Dzięki powyższym możliwe jest zapobieganie infekcyjnemu i wirusowemu charakterowi występowania choroby Hodgkina. Ale dokładny dowód tego twierdzenia, że ​​te czynniki są bezpośrednimi sprawcami pojawienia się guza. Być może jego prekursorem jest infekcja wirusowa.

Ponadto istnieją sugestie, że chłoniak Hodgkina jest spowodowany przewlekłym konfliktem w układzie odpornościowym organizmu. Wynika to z obserwacji koincydencji początkowych objawów choroby i porażki limfogranuloma z objawami o charakterze fizjologicznym, obserwowanymi w niektórych reakcjach układu odpornościowego.

Chociaż przyczyny nie zostały w pełni zrozumiane, eksperci uważają, że wystąpienie choroby Hodgkina jest możliwe w następujących przypadkach:

  • osłabiony układ odpornościowy z powodu zakażenia wirusem HIV, stan pooperacyjny po przeszczepie narządu, przyjmowanie pewnych leków, choroby autoimmunologiczne, które niekorzystnie wpływają na stan układu odpornościowego;
  • zakażenie wirusem Epstein-Barr powodujące mononukleozę gruczołową.

Ta choroba nie jest zakaźna i nie jest przenoszona z pacjenta na zdrową osobę. Bliźniaki są wyjątkiem, ponieważ ich ryzyko choroby wzrasta z powodu obecności genetycznych predyspozycji.

Rodzaje chłoniaka Hodgkina

Chłoniak Hodgkina ma kilka rodzajów, które różnią się między sobą.

Rodzaj guzkowy dominacji limfoidalnej

Ten typ choroby występuje dość rzadko, tylko 5% przypadków chłoniaka Hodgkina. Różni się od klasycznej limfogranulomatozy pod względem budowy, zachowania, cech genetycznych i immunohistochemicznych.

Rodzaj guzkowy dominacji limfoidalnej występuje częściej u mężczyzn. Ale przedział wiekowy jest szeroki - od dziecka do wieku średniego. Ale szczególny wzrost ryzyka występuje w ciągu 35-45 lat. Lokalizacja występuje w pachach, szyi, rzadziej - w okolicy pachwin. Inne grupy węzłów chłonnych są dotknięte bardzo rzadko. Sama choroba jest dość długa, zmieniając okresy nawrotów i remisji. Ale w tym przypadku liczba zgonów jest minimalna, około 5%.

Klasyczny chłoniak Hodgkina

Ten typ chłoniaka występuje w każdym wieku, od dzieciństwa do osób starszych. Szczyty wzrastają między 15 a 25 rokiem życia, a także u osób starszych. W drugim przypadku objawy są rozmyte i mniej definiowalne. Ryzyko wystąpienia zwiększa się u pacjentów z zakażeniem wirusem HIV i mononukleozą.

Klasyczna postać chłoniaka Hodgkina może dotyczyć wszystkich grup węzłów chłonnych. Mniej dotknięty - krezka. Możliwe jest również oddziaływanie na kilka grup i rozprzestrzenienie się w strefach innych niż węzły, takich jak szpik kostny i wątroba.

Chlodularny chłoniak guzkowy Hodgkina

Jest to najczęstsza forma, występuje u ponad 65% pacjentów. Guz wpływa na okolice klatki piersiowej (śródpiersia), węzły chłonne i grasicę. U 20% pacjentów zdiagnozowanych w śledzionie, w wątrobie i szpiku kostnym rozwijają się bardziej zaawansowane stadia. Rozwój chłoniaka jest stopniowy. Główne objawy to dreszcze, szybka utrata wagi, zwiększone nocne poty.

Chłoniak z mieszanych komórek

Postać tę określa się na podstawie badania histologicznego, w którym wykrywa się komórki tworzące pęcherzyki. Gdy powolne wykrywanie choroby przez chłoniaka zajmuje kilka lat. Specjalne objawy mogą nie występować dłużej niż przez 5 lat, a po postawieniu diagnozy pacjent czuje się dobrze. W przypadku szybko rozwijającej się choroby Hodgkina konieczne jest natychmiastowe leczenie. Ponadto ta forma nienowotworowa może się odrodzić. Przy odpowiednio dobranej terapii pojawia się długi okres remisji bez obserwowanych nawrotów.

Zmniejszenie limfatyczne

Najrzadsza forma, mniej niż 5%. Chorobę obserwuje się w starszym pokoleniu, od 50 lat. W komórkach nowotworu występuje ostry spadek poziomu limfocytów.

Etapy rozwoju choroby

Aby ustalić stadium choroby za pomocą serii ankiet. W sumie są 4 etapy:

  1. W pierwszym etapie obserwuje się uszkodzenie jednego regionu (limfogrupę, strukturę limfatyczną). Dotknięty obszar obejmuje pobliskie tkanki. Lokalizacja - jeden narząd pozalimfatyczny.
  2. W drugim etapie zmiana występuje w jednym organie pozasfatycznym z infekcją ściśle zlokalizowanych węzłów chłonnych, z uszkodzeniem innych limfocytów po przeciwnej stronie przepony lub bez nich.
  3. Zmiana jest zlokalizowana w limfocytach po obu stronach przepony. Proces patologii zlokalizowany jest w jednym z narządów lub tkanki pozalimfatycznej, śledzionie lub uszkodzeniu obu.
  4. W czwartym stadium patologia jest szeroko rozpowszechniona w jednym lub kilku dodatkowych narządach limfatycznych, z uszkodzeniem kilku węzłów chłonnych lub bez nich. Abstrakt infekuje narząd pozasfatyczny ze zmianą usuniętego węzła chłonnego.
Głównym objawem choroby jest obrzęk w obszarze węzłów chłonnych.

Objawy i objawy choroby

  1. Obrzęk w okolicy węzła chłonnego, z palpacją, jest wyraźnie wyczuwalny, wyraźnie widoczne wystające wybrzuszenie. Lokalizacja może być inna, również w kilku miejscach. Nie boli.
  2. Z lokalizacją guza w klatce piersiowej, opłucnej, płucach, zadyszce, przewlekłym kaszlu.
  3. Klęska narządów jamy brzusznej pojawia się ból pleców, ociężałość w jamie brzusznej, biegunka.
  4. Wraz z porażką szpiku kostnego objawia się bladość skóry w wyniku niedoboru czerwonych krwinek.
  5. Rozwój patologii w kościach charakteryzuje się bólem, bólem stawów i kości.

Wzrost objawów obserwuje się w ciągu sześciu miesięcy do półtora roku.

Diagnostyka

Diagnostyka przeprowadzana jest w następującej kolejności.

Rozpoznanie węzłów chłonnych znajdujących się pod szczęką

  1. Badanie historii objawów odurzenia.
  2. Montaż bolesnych miejsc w miejscach palpacyjnych.
  3. Określanie szybkości wzrostu węzłów chłonnych.
  4. Palpacja w obszarach obwodowych węzłów chłonnych, śledziony, wątroby.
  5. Badanie przez lekarza ENT migdałków, nosogardła.
  6. Wykonanie egzystencjalnej biopsji węzła chłonnego, która przejawiła się od pojawienia się.
Rozpoznanie węzłów chłonnych znajdujących się pod szczęką

Badanie histologiczne

Aby potwierdzić diagnozę, przeprowadza się badanie histologiczne. Aby to zrobić, musi istnieć definicja komórek diagnostycznych Berezovsky-Reed-Stenberg, a także utrzymanie z innymi komórkami jest wskaźnikiem obecności choroby.

Badanie histologiczne materiału nie jest wykonywane z pachwinowych węzłów chłonnych. To ograniczenie występuje tylko w przypadku wykrycia choroby w innych obszarach. Analiza biopsji nie jest jednoznaczna z rozpoznaniem.

Badanie histologiczne wykonuje się w celu potwierdzenia rozpoznania.

Inne testy diagnostyczne

Ale ostatecznie diagnoza została pozostawiona po wielu innych badaniach.

  • USG obwodowych węzłów chłonnych; śledziony, węzły chłonne śledziony, jelita krętego i para-aorty;
  • tomografia komputerowa jamy brzusznej, miednicy małej, klatki piersiowej, szyi;
  • osteoscintigraphy;
  • Prześwietlenie kości;
  • badania krwi: ogółem, dla czynnika Rh, grupy krwi, ESR, postaci leukocytów;
  • biochemiczne badania krwi pod kątem zawartości: bilirubina, kreatynina, mocznik, fosfataza alkaliczna, białko całkowite, LDH, AST, ALT;
  • badania hormonów tarczycy;
  • biopsja szpiku kostnego;
  • scyntygrafia

Jeśli zostanie ustalona diagnoza chłoniaka, wówczas stwierdza się również stadium choroby, objawy wtórne (jeśli występują), obszar dotknięty chorobą: masywne, domniemane, śledziony, obszary ekstramalne.

Aby wyjaśnić diagnozę, przeprowadza się osteoskopię.

Terapie

Wybór leczenia chłoniaka Hodgkina zależy od ściśle indywidualnych czynników. Konieczne jest uwzględnienie stadium choroby, okresu rozwoju, współistniejących diagnoz, stanu zdrowia pacjenta i tak dalej. Tylko najbardziej znane i popularne metody powinny zostać wyczyszczone.

Chemioterapia

Opiera się na zastosowaniu leków przeciwnowotworowych, które zapobiegają rozwojowi i rozmnażaniu nieprawidłowych komórek. Przewodami o właściwościach cytostatycznych są: cyklofosfamid, rubomycyna, winkrystyna, preplikolon. Jeśli zwykły przebieg chemioterapii nie daje pozytywnego trendu, należy stosować leki o wysokiej dawce chemioterapii. Schemat stosowany w leczeniu chłoniaka Hodgkina nosi nazwę BEASORR.

Chemioterapia jest jednym ze sposobów leczenia chłoniaka Hodgkina.

Terapia wiązka (radioterapia)

Jest to najczęstsza metoda w leczeniu tej choroby. Zapewnia wysoką wydajność w ogólnej dynamice i jest najbardziej poszukiwany we wczesnych stadiach chłoniaka.

Przeszczep komórek macierzystych

Ta metoda pomaga całkowicie pozbyć się chłoniaka Hodgkina. Stosuje się go po najsilniejszej polikhemerapii, w wyniku której źródła raka są całkowicie zahamowane, a następnie przeszczepione. Wszczepienie przeszczepionej tkanki obserwuje się po 24-30 godzinach.

Folk sposoby

Stosowanie metod ludowych jest dość kontrowersyjne, oficjalna medycyna nie rozpoznaje ich i nie zaleca korzystania z nich. Ich stosowanie jest możliwe po konsultacji z lekarzem i tradycyjnymi metodami leczenia.

Główne metody można zidentyfikować:

  • przy pomocy kasztanowego piwa;
  • nalewka z aronii;
  • nalewka z kaliny;
  • Nalewka z glistnika.

Prognoza

Ponieważ limfogranulomatoza jest zapaleniem złośliwym, pacjenci często mają pytanie o to, jak długo jest on leczony i jak długo można go z nim żyć. Przy odpowiednim leczeniu rokowanie jest całkiem pozytywne. Przy remisji na więcej niż 5 lat, chłoniak jest uważany za całkowicie wyleczony. Ale nawet tak długi okres odpuszczenia może zostać przerwany przez nagły nawrót. Najbardziej prawdopodobny pozytywny wynik to wyniki po dziesięcioletniej przerwie w chorobie. W tym przypadku tylko 8-10% przypadków powrotu choroby.

Największe prawdopodobieństwo wyleczenia (około 100%) jest uważane za kategorię osób młodszych niż 40 lat. Co więcej, około 90% przypadków to całkowita remisja, bez powrotu; bez nawrotów - 81%, czas trwania dalszego życia ponad 15 lat - 98%. Chociaż ta ostatnia wartość nie jest tak duża, warto zauważyć, że skuteczna terapia przeciwko chłoniakowi Hodgkina została opracowana w nie tak odległej przeszłości. Dlatego wyniki są stosunkowo nowe.

Chłoniak Hodgkina

Chłoniak Hodgkina to złośliwa, wolno rozwijająca się patologia z charakterystycznymi objawami i stosunkowo korzystnym rokowaniem, w którym specjalne komórki Sternberga są zlokalizowane w ludzkich węzłach chłonnych. Wykrywanie choroby we wczesnym stadium i rozpoczęcie leczenia na czas pozwala nam mieć nadzieję na pozytywny wynik (całkowite wyleczenie lub osiągnięcie długotrwałej remisji).

Co to jest chłoniak Hodgkina

Choroba jest złośliwym wzrostem tkanki limfatycznej. Główną lokalizacją guza jest ludzki węzeł chłonny (najczęściej mężczyźni w wieku 14-40 lat i starsi niż 50 lat). nieprawidłowe komórki zaczynają podzielić niekontrolowany, rozmiary guzów szybko rośnie, co uniemożliwia normalne funkcjonowanie organizmu. Łagodny nowotwór (taki jak limfangiomatoza) również zaburza funkcjonowanie narządów.

W procesie złośliwym, istotna aktywność systemu jest zakłócana bardzo szybko. Choroba rozprzestrzenia się z jednego węzła do drugiego. Na poziomie agresywności (stopnia tłumienia normalnych funkcji organizmu) chłoniaki różnią się od siebie. Jako wolno rosnący i dobrze uleczalny pęcherzyk można odróżnić. Do agresywnych należą chłoniaki Burkitta.

Choroba Hodgkina (druga nazwa - choroba Hodgkina) to kod C 81 zgodnie z rewizją International Classification of Diseases 10 (ICD-10). Różni się od innych chłoniaków obecnością poszczególnych komórek Hodgkina i komórek wielordzeniowych Sternberga. Choroba jest podobna do choroby nowotworowej, ale różni się od niej:

  • rokowanie jest korzystne;
  • Choroba Hodgkina nie zabija zdrowych komórek;
  • nie zmiany tkanki łącznej (jak w przypadku raka), ale tkanka limfatyczna.

Powody

Jednoznaczna odpowiedź na pytanie, dlaczego chłoniak zaczyna się rozwijać, wciąż nie istnieje. Onkolodzy wymieniają następujące czynniki, które stymulują proces:

  • predyspozycje genetyczne;
  • Zakażenie wirusem Epstein-Barr;
  • zła ekologia, praca w wysoko niebezpiecznych produkcjach;
  • osłabienie odporności przez zakażenie HIV, długotrwałe leczenie, choroby immunopatologiczne.

Objawy

Głównym objawem choroby Hodgkina jest silny wzrost węzłów chłonnych w obrębie szyi, pachowych lub pachwinowych. Widać to wyraźnie na zdjęciu. Tkanina sęków jest elastyczna, nie boli podczas sondowania. Inne objawy chłoniaka Hodgkina:

  • duszność, kaszel, który nie mija;
  • bezpodstawna słabość;
  • regularna gorączka i nocne poty;
  • świąd;
  • nagła utrata masy ciała bez wyraźnego powodu.

Swędzący chłoniak

Jednym z wczesnych objawów choroby jest występowanie bolesnego świądu. Może pojawić się długo przed zmianami w węzłach chłonnych, wraz z niewielką wysypką na powierzchni skóry klatki piersiowej lub brzucha, rąk i nóg, głowy. Nietolerowane swędzenie może być zlokalizowane w okolicy węzłów chłonnych. Stan ten jest bardzo trudny dla pacjentów, powodując zaburzenia snu, zaburzenia psychiczne.

Temperatura

Częstym objawem pierwszego stadium choroby jest atak bezpowrotnej ostrej gorączki. Temperatura wzrasta prawie codziennie do gorączki (38,5-40 ° C) i utrzymuje się na tym poziomie przez kilka godzin. Po krótkim ochłodzeniu pacjent poci się mocno, a temperatura spada do wartości podgorączkowych. Wraz z postępem choroby zmniejsza się dystans między atakami.

Limfogranulomatoza u dzieci

Zespół Hodgkina nie występuje zbyt często u dzieci, zdiagnozowano go tylko u 1 na 100 tysięcy dzieci, a nigdy u niemowląt poniżej 1 roku życia. Przebieg choroby Hodgkina u dzieci charakteryzuje się tym, że choroba dotyka znacznej części układu limfatycznego i dotyka wielu narządów. Najpierw cierpią węzły chłonne odcinka szyjnego kręgosłupa, co powoduje częste procesy zapalne w jamie nosowej i jamy ustnej. Następnie nowotwór rozprzestrzenia się, pojawiają się chłoniaki brzuszne, śledziona powiększają się i wpływają na płuca i wątrobę.

Poniższe objawy powinny być przyczyną dokładnego zbadania dziecka:

  • duszność, przedłużony kaszel, któremu towarzyszą bóle w klatce piersiowej;
  • zaburzenia serca;
  • ogólne osłabienie, zmęczenie;
  • hipertermia, nadmierne pocenie się.

Podczas ciąży

Choroba Hodgkina w ciąży sugeruje jedną z dwóch możliwych opcji:

  1. Główny nacisk położony jest na kobietę w ciąży.
  2. Pacjent w ciąży zdiagnozowany z limfogranulomatozą.

W obu przypadkach współczesna medycyna stara się ratować życie matki i nienarodzonego dziecka. Jeśli choroba zostanie wykryta po raz pierwszy, badanie i leczenie kobiety są znacznie ograniczone, ponieważ stan ciąży wyklucza możliwość radioterapii. W późniejszych okresach, jeśli choroba nie postępuje w przyspieszonym tempie, lekarze czekają aż ciąża zostanie zakończona przed datami bliskimi porodu i zaraz po rozpoczęciu leczenia. Laktację należy sztucznie zatrzymać.

Ciąża, która rozwija się podczas choroby jest często skomplikowana, ponieważ guz wpływa na układ limfatyczny. U pacjentów leczonych w oczekiwaniu na dziecko występują:

  • dropy -23%;
  • niedokrwistość - 23%;
  • odmiedniczkowe zapalenie nerek - w 20%;
  • stan przedrzucawkowy, żylaki nóg - mniej niż 5%.

Postać Hodgkina określa rokowanie choroby i przebieg leczenia wybranego przez lekarza. Można go zainstalować na podstawie badania mikroskopowego preparatów histologicznych z komórek nowotworowych. Wyróżnia się następujące rodzaje chorób:

Rodzaj guzkowy dominacji limfoidalnej

Jeden z agresywnych chłoniaków.

Częściej u mężczyzn w wieku powyżej 35 lat.

Wpływa na szyjne, pachowe, pachwinowe węzły chłonne.

Prognoza jest wyjątkowo korzystna.

W dotkniętych narządach limfocyty przeważają nad komórkami Sternberga.

Częściej u nastolatków.

Prognoza jest bardzo korzystna.

Najbardziej rozpowszechniona forma.

W dotkniętych tkankach znajdują się guzki z szerokim włóknem kolagenowym.

Częściej u młodych kobiet.

Liczba limfocytów, eozynofilów i komórek Sternberga jest prawie taka sama.

Leczenie obejmuje przebieg polikhemerapii.

Częściej u mężczyzn w wieku powyżej 50 lat.

Najrzadsza opcja.

Liczba limfocytów jest bardzo mała.

Rokowanie jest najbardziej niekorzystne - choroba jest słabo uleczalna.

Częściej u starszych pacjentów.

Etapy

W zależności od stopnia rozpowszechnienia patologii w ciele występują 4 etapy:

  • Etap 1 - pierwotny nowotwór zlokalizowany jest w obrębie 1 narządu lub 1 regionu limfoidalnego;
  • Etap 2 - 2 lub więcej narządów lub węzłów chłonnych jest chorych po jednej stronie przepony, dochodzi do uszkodzenia płuc;
  • Etap 3 - choroba uchwyciła obszar po obu stronach przepony, dotyczy to śledziony, zmiany w żołądku i jelitach są stałe;
  • Etap 4 - rozproszony organów chorych znajdujących się w organizmie, proces patologiczny przeniesiony z otaczającej tkanki limfatycznej, nowotwór wpływa szpiku przerzuty narządy trawienne, tkanki kostnej.

Diagnostyka

Aby zdiagnozować chorobę Hodgkina, określić jej typ i stadium, nawet doświadczony lekarz ma niewielkie zewnętrzne badanie pacjenta, analizę jego stanu i historii. Potrzebnych jest wiele badań:

  1. Ogólna i biochemiczna analiza krwi - w analizie pacjentów stwierdza się podwyższony poziom bilirubiny, globulin, enzymów wątrobowych, niedokrwistość i małopłytkowość.
  2. Biopsja węzła chłonnego - pobranie komórek z tkanki nowotworowej za pomocą specjalnej igły.
  3. Trepanobiopsy (pobranie próbki tkanki szpiku kostnego) - jeśli podejrzewasz ostatnie etapy choroby.
  4. Obrzęk węzłów chłonnych szyjnych i nadobojczykowych - z chłoniakami są one powiększane, choć bezbolesne.
  5. RTG - w celu wykrycia patologii śródpierścieniowych węzłów chłonnych (przestrzeń środkowej części mostka);
  6. rezonans magnetyczny lub tomografia komputerowa szyi, klatki piersiowej, brzucha.

Leczenie chłoniaka Hodgkina

Na każdym etapie choroby leczenie ma na celu całkowite wyleczenie lub osiągnięcie stabilnej remisji (w późniejszych etapach). W większości przypadków przewidywania dla pacjentów z chorobą Hodgkina są korzystne. Do leczenia stosuje się następujące metody i ich kombinacje:

  • radioterapia;
  • chemioterapia;
  • przeszczep szpiku kostnego (w trudnych przypadkach).

Wiele uwagi poświęcono zapobieganiu nawrotom choroby. Aby to zrobić, należy wypełnić przepisane kursy terapii podtrzymującej, stosować się do zaleceń lekarza. Po wyzdrowieniu i na etapie remisji, pacjenci są zabrani z fizjoterapii, będąc w miejscach o wysokim poziomie promieniowania, pracując w niebezpiecznych branżach.

Radioterapia

Napromieniowanie (napromieniowanie lub radioterapia) jest obowiązkowym etapem w leczeniu choroby ziarnicy złośliwej, która polega na narażeniu na dotkniętą tkankę promieniowaniem jonizującym. We wczesnych stadiach można go stosować niezależnie, bez chemioterapii. Chore węzły chłonne są narażone na dawki promieniowania 40-45 Gy. Strefy dawki promieniowania zapobiegawczego wynoszą 30-35 Gy. Narządy i tkanki, które nie są zaangażowane w zabieg są chronione przez filtry ołowiowe. Przebieg leczenia trwa 2 - 3 tygodnie.

Moc

W trakcie leczenia i po nim pacjenci powinni stosować się do diety mającej na celu poprawę odporności i utrzymanie procesu tworzenia krwi na wymaganym poziomie. Zasady żywienia pacjentów są następujące:

  1. zapewnić spożycie żywności bogatej w potas, ale z wyłączeniem sodu;
  2. zmniejszyć spożycie cukru, ale nie całkowicie wyeliminować węglowodany, aby uniknąć hipoglikemii;
  3. wyeliminować fast food i inne pokarmy bogate w tłuszcze trans i nasycone;
  4. przestrzegać odpowiedniego schematu picia.

Prognoza

Monitorowanie pacjentów z chorobą Hodgkina potwierdza się, zachęcając do przewidywania. Zastosowanie nowoczesnych metod leczenia zapewnia stabilną remisję u ponad 50% pacjentów. Przetrwanie pacjentów z 1 i 2 etapami (bez komplikacji) wynosi 90%, dla 3 i 4 etapów liczba ta wynosi 80%. Nawrót występuje tylko u 10-30% pacjentów. Liczba pacjentów z postacią choroby Hodgkina, która nie podlega terapii, nie przekracza 5%.

Chłoniak Hodgkina

Chłoniak, co to za choroba? Jest to porażka układu limfatycznego organizmu przez różne nowotwory złośliwe, tj. Węzły chłonne wraz z małymi naczyniami, które je jednoczą. W chłoniaku komórki nowotworowe zaczynają dzielić się w nieskończoność, a potomkowie zaczynają kolonizować węzły chłonne (LN) i / lub narządy wewnętrzne i zakłócić ich normalne działanie.

Ponad 30 chorób o różnych objawach klinicznych, przebiegu i rokowaniu jednoczy pojęcie "chłoniaka". Głównymi rodzajami chłoniaków są chłoniak Hodgkina i chłoniak nieziarniczy. Należą do chorób limfoproliferacyjnych atakujących każdy narząd, mających różne objawy histologiczne i kliniczne oraz rokowanie. Choroby limfoproliferacyjne limfocytów B i T (z wyjątkiem białaczek z komórek B i T) są zgrupowane razem - "chłoniaki nieziarnicze".

Pierwotny rozwój choroby limfoproliferacyjnej w szpiku kostnym nazywa się białaczka (na przykład, CLL). Początkowe pojawienie się guza w tkance limfatycznej poza szpikem kostnym nazywane jest chłoniakiem. Jeśli chłoniak powstaje z tkanki limfatycznej narządu wewnętrznego: mózgu, wątroby, okrężnicy i innych, wówczas nazwa dotkniętego narządu, na przykład "chłoniak żołądka" jest dodana do słowa "chłoniak".

Występowanie, rozpoznawanie i leczenie chłoniaka Hodgkina

Chłoniak Hodgkina, co to jest?

Choroba została po raz pierwszy opisana w 1832 roku przez Thomasa Hodgkina, nazwa została wprowadzona do WHO w 2001 roku. Chłoniak Hodgkina ma drugie imię - limfogranulomatoza. Częściej dotyka kobiety niż mężczyzn.

Chłoniak Hodgkina, co to za choroba? Przed stworzeniem klasyfikacji chłoniaków sądzono, że chłoniak Hodgkina ma dwa szczyty rozwoju - w wieku 15-40 lat i po 50 latach. Podczas rewizji preparaty histologiczne zaczęły stosować immunofenotypowanie. Wskazuje to na brak drugiego piku lub jego niewielki rozwój. Dlatego po analizie retrospektywnej większość czynników histologicznych przypisano drugiemu rodzajowi chłoniaka - chłoniaka nieziarniczego o dużych rozmiarach.

Chłoniak Hodgkina, wcześniej nieuleczalny, po szybkim wykryciu i leczeniu nowoczesnymi technikami i lekami, może być wyleczony w 85% przypadków lub może nastąpić permanentna remisja.

Co to jest chłoniak Hodgkina? Specyficzne oznaki choroby pojawiają się po wczesnym etapie. Po urazie węzłów chłonnych, limfogranulomatoza lub ziarnica złośliwa ma tendencję do rozprzestrzeniania się i pochwycenia dowolnego organu, któremu towarzyszą wyraźne objawy zatrucia. Obraz kliniczny chłoniaka Hodgkina zależy od pierwotnej zmiany narządu lub układu.

Film informacyjny

Przyczyny chłoniaka Hodgkina

Chłoniak Hodgkina nie jest jeszcze w pełni poznany, ale naukowcy zidentyfikowali szereg czynników prowokujących, które wywołują chorobę.

Przyczyny chłoniaka Hodgkina są następujące:

  • osłabienie układu odpornościowego z powodu zakażenia HIV, przeszczepu narządu, mimowolnego leczenia i obecności rzadkich chorób, które niekorzystnie wpływają na układ odpornościowy;
  • zakażenie wirusem Epstein-Barr, który powoduje mononukleozę gruczołową.

Według badań nad chłoniakiem Hodgkina przyczyny i objawy choroby nie należą do choroby zakaźnej i nie są przenoszone z pacjenta na inną osobę. Wyjątkiem są bliźnięta, ponieważ mają wyższe ryzyko zachorowania niż inni członkowie rodziny z czynnikiem genetycznym.

Objawy chłoniaka Hodgkina

Objawy i objawy chłoniaka Hodgkina:

  • na powierzchni skóry u 90% pacjentów (w tym dzieci) LU są wyczuwalne: pęcznieją, ale nie bolą. Kumulują się w obszarach: szyi, szyi, pod pachami, nad obojczykiem lub pachwiną, być może ich pojawienie się w kilku obszarach naraz;
  • w obecności zmian w węzłach chłonnych klatki piersiowej, płuc lub opłucnej - objawia się dusznością i przewlekłym kaszlem;
  • z uszkodzeniem węzłów chłonnych otrzewnej lub innych narządów: śledziony lub wątroby - objawia się bólem pleców, uczuciem ciężkości w jamie brzusznej lub biegunce;
  • kiedy komórki chłoniaka wchodzą do szpiku kostnego, charakterystyczne są blade zabarwienie skóry (niedokrwistość) z powodu braku krwinek czerwonych;
  • w przypadku uszkodzenia kości, bólu kości i stawów.

Objawy chłoniaka Hodgkina pojawiają się powoli, zwiększając się w ciągu miesiąca lub sześciu miesięcy. Każdy pacjent ma "własne" objawy z różnymi objawami. U dzieci chłoniak Hodgkina może ukryć się za wspólną infekcją. Albo, przeciwnie, wzrost węzłów chłonnych podczas infekcji wirusowej jest mylony z chłoniakiem.

W przypadku wzrostu LU i łączenia ich w duże konglomeraty, objawy chłoniaka Hodgkina objawiają się bólem.

Powiększone węzły chłonne śródpiersia u 15-20% pacjentów wskazują na początek choroby. Można to wykryć tylko przypadkowo przy użyciu fluorografii. W tym czasie może pojawić się kaszel, duszność i ściśnięcie górnej żyły głównej, co jest zauważalne w obrzęku i sinicy twarzy, rzadziej w bólach w klatce piersiowej.

Pojedyncze przypadki bólu w okolicy lędźwiowej spowodowane izolowanymi zmianami LU stawowej wskazują początek patologii.

Objawy chłoniaka Hodgkina objawiają się również ostrą gorączką, nasilonymi nocnymi potami i szybką utratą wagi, która występuje u 5-10% pacjentów w pierwszym stadium choroby. Zwiększyły one później LU, a wczesna leukopenia i niedokrwistość towarzyszą tej chorobie. Utrata wagi bez przyczyny jest wyraźnym objawem choroby.

Chłoniak charakteryzuje się dużą gorączką. Przy codziennym krótkotrwałym wzroście temperatury pojawiają się dreszcze, potem pacjent nadmiernie się pocił i wszystko się kończy.

Z rozwiniętymi objawami chłoniaka wpływają na wszystkie narządy limfatyczne, układy i inne narządy w ciele. W 25-30% śledziona ulega zmianom w obecności 1 i 2 stadiów klinicznych, które są diagnozowane przed splenektomią. Pierścień Valdeira: chłoniaki i tkanka limfatyczna gardła rzadko chorują na chłoniaka.

Po porażce tkanki płucnej:

  • komórki śródpiersia LU rosną infiltracyjnie;
  • Rozwijają się oddzielne ogniska lub rozproszone infekcje, które mogą rozpaść się i utworzyć wnęki;
  • płyn gromadzi się w jamach opłucnowych.

Specyficzne uszkodzenie opłucnej można zobaczyć na zdjęciu radiologicznym. W onkocytach wykrywających płyn w opłucnej: limfoidalny, siatkowaty, a także Berezowski-Sternberg. Opłucnowość dotyczy limfogranulomatozy z obecnością powiększonych węzłów chłonnych śródpiersia lub ognisk w tkance płucnej. Od LU śródpiersia, guz rośnie do osierdzia, mięśnia sercowego, tchawicy i przełyku.

Choroba wpływa na układ kostny u 20% pacjentów, przechwytując proces kręgów, mostka, kości biodrowych, żeber, kości rurowych (rzadko). Z udziałem układu kostnego w procesie bólu, który jest wyraźnym objawem choroby Hodgkina.

Z uszkodzeniem szpiku kostnego zmniejsza się poziom płytek krwi i leukocytów we krwi, zaczyna się anemia lub objawy wcale się nie pojawiają.

Zdolności kompensacyjne wątroby nie pozwalają na wykrywanie onkologii we wczesnych stadiach. W chłoniaku Hodgkina występuje wzrost narządu, zwiększenie aktywności fosfatazy alkalicznej, zmniejszenie albuminy surowicy.

Wraz z kiełkowaniem guza od dotkniętej LU lub ściskaniem przewodu żołądkowo-jelitowego cierpi po drugie. Wraz z porażką żołądka i jelita cienkiego proces rozprzestrzenia się przez warstwę podśluzówkową bez powstawania wrzodów.

Wpływa na centralny układ nerwowy: w rdzeniu kręgowym dochodzi do akumulacji onkocytów w wyściółce mózgu, co prowadzi do poważnych zaburzeń neurologicznych lub całkowitego paraliżu.

Mała wysypka w chłoniaku Hodgkina powoduje swędzenie u 25-30% pacjentów. Swędzenie może mieć miejsce w przypadku zapalenia skóry lub w miejscach powiększonych węzłów chłonnych w całym ciele. Pacjenci cierpią boleśnie swędząco, tracą sen i apetyt, pojawiają się zaburzenia psychiczne.

Nie ma specyficznej zmiany w badaniu krwi na chłoniaka. Najczęściej pacjenci mają umiarkowany poziom leukocytów. Tylko późniejsze stadia chłoniaka charakteryzują się zmniejszeniem liczby limfocytów we krwi.

Film informacyjny

Rodzaje chłoniaków Hodgkina

W wyglądzie komórek nowotworowych pod mikroskopem wyróżniono pięć postaci choroby Hodgkina. Cztery rodzaje kombajnów "klasyczny chłoniak Hodgkina".

Zgodnie z klasyfikacją WHO (2008) rozważa się morfologiczne warianty choroby Hodgkina:

  1. Chłoniak Hodgkina, guzkowy typ przewagi limfoidalnej.
  2. Klasyczny chłoniak Hodgkina. Obejmuje:
  • klasyczny chłoniak Hodgkina - przewaga limfocytów;
  • klasyczny chłoniak Hodgkina - stwardnienie guzkowe (forma guzkowa);
  • klasyczny chłoniak Hodgkina - mieszane komórki;
  • klasyczny chłoniak Hodgkina - wyczerpanie limfatyczne.

Rodzaj guzkowy dominacji limfoidalnej

Ten typ stanowi 5% wszystkich odmian chłoniaka Hodgkina i jest bardziej powszechny u mężczyzn, począwszy od dzieciństwa, a po 30-40 latach. Ze względu na długi przebieg limfadenopatii patologię stwierdza się w stadiach I lub II u 80% pacjentów. Niektórzy pacjenci są leczeni za pomocą terapii wycięcia.

Różni się od klasycznego chłoniaka w zachowaniu, strukturze histologicznej, cechach: genetyce molekularnej i immunohistochemicznej. VU typu guzkowego z przewagą limfoidalną kilku plastycznych komórek LH, wiele małych limfocytów B ma objawy guzkowe.

Dotyczy to węzłów chłonnych szyjnych, pachowych i pachwinowych (rzadziej). Rzadziej, chłoniak występuje w innych grupach LU.
U większości pacjentów przebieg choroby może być powolny, często występują nawroty, ale progresja i śmierć występują rzadko u 5% pacjentów.

Klasyczny chłoniak Hodgkina

Histologicznie klasyczny chłoniak jest umieszczony w innej liczbie komórek:

  • Reed-Strenberg;
  • jednojądrzastego Hodgkina;
  • ich warianty (H / RS), znajdujące się wśród małych limfocytów (głównie komórek T);
  • eozynofile, neutrofilony, histiocyty, komórki plazmatyczne, fibroblasty populacji tła i kolagenu.

Cztery podtypy wyróżniają się objawami klinicznymi i związanymi z wirusem Epstein-Barr. Zgodnie z charakterystyką immunohistochemiczną i molekularną komórek H / RS są identyczne. W przewadze limfoidalnej kilku komórek Reeda-Sternberga przeważa wiele komórek B, stwardnienie siatkowe.

Klasyczny chłoniak Hodgkina jest chory od wczesnego dzieciństwa, szczyt choroby wynosi 15-35 lat i na starość. Często ludzie z mononukleozą zakaźną i zakażeniem wirusem HIV są chorzy.

W klasycznym chłoniaku Hodgkina zmiany występują w centralnych grupach LU:

  • szyja
  • śródpiersia
  • pachowy
  • pachwinowy
  • paraortalny
  • krezka (rzadko)

Chlodularny chłoniak guzkowy Hodgkina

Stwardnienie guzkowe chłoniaka Hodgkina występuje u 60% -67% pacjentów, najczęściej nowotworów śródpiersia oddziałujących na LN i grasicę. W śledzionie występuje guz nowotworowy u 20% pacjentów, następnie rozprzestrzenia się drogą krwiotwórczą do wątroby i szpiku kostnego. Pierścień Waldeyera jest mniej powszechnie dotknięty (w strefie migdałków podniebiennych i gardłowych). Rozwój stwardnienia guzkowego następuje stopniowo.

Mianowicie zaskoczony:

  • w pierwszym etapie - jedna grupa LU lub struktury limfoidalnej;
  • w drugim etapie dwie grupy (lub więcej) struktur LN lub limfoidalnych po jednej stronie przepony;
  • w trzecim etapie - struktury LU lub limfoidalne po obu stronach przepony;
  • w czwartym etapie strefy poza-węzłowe, takie jak szpik kostny lub wątroba.

Klasyczny chłoniak Hodgkina jest określany przez objawy ogólnoustrojowe: gorączka, obfite nocne poty i utrata masy ciała należy do kategorii "objawów B", co daje niekorzystne rokowanie.

Chłoniak z mieszanych komórek

Klinika chłoniaków grudkowych jest określona przez charakterystykę cytologiczną komórek tworzących pęcherzyki. Kiedy powolna limfadenopatia wykryta przez kilka lat przed diagnozą. Pacjent może czuć się dobrze przez 5 lat i dłużej po postawieniu diagnozy. Ale może istnieć przejściowa manifestacja chłoniaka, która wymaga natychmiastowego leczenia. Obecnie wiadomo, że chłoniak grudkowy z niewielkim stopniem złośliwości może się transformować. Z niego odradza się wysoce złośliwy rozlany chłoniak z dużych komórek.

Chłoniak grudkowy drobnokomórkowy składa się z małych komórek z rozszczepionym jądrem i dużych komórek. Mieszana infiltracja jest widoczna w komórkach Reeda-Sternberga. Po jej leczeniu następuje długotrwała remisja bez nawrotów. Projekcje leczyją się bardzo wysoko.

Zmniejszenie limfatyczne

Najrzadszym typem klasycznego chłoniaka jest zubożenie limfatyczne. Występuje u 5% osób po 50 roku życia,

W guzie przeważają komórki Reeda-Sternberga. Widać między nimi małe płaty limfocytów. W stwardnieniu rozsianym dominują narośla grubych włókien włókien tkanki łącznej, w których amorficzne masy białkowe wypadają. W komórkach nowotworowych poziom limfocytów stale się zmniejsza.

Etapy chłoniaka Hodgkina

Przy ustalaniu stadiów chłoniaka Hodgkina stosowano wywiad, badanie kliniczne, wyniki biopsji i wyniki badania, uzyskane wizualnie, manifestacja choroby była różna: limfatyczna (węzłowa) i pozalimfatyczna (pozawęzłowa).

Symbol E oznacza pozasfatyczną (pozawęzłową) manifestację.

Klasyfikacja etapu:

  1. W stadium 1 chłoniaka Hodgkina dotknięta jest jedna strefa limfatyczna lub struktura (I). Wpływa na nią jedna strefa limfatyczna lub struktura i sąsiadujące tkanki (IE). Zlokalizowany wpływa na jeden organ pozasferyczny (IE).
  2. Na etapie 2 zlokalizowany jest jeden dodatkowy narząd limfatyczny i jego regionalne węzły chłonne z uszkodzeniem (lub bez napadów) innych stref limfatycznych po jednej stronie przepony (IIE). Prognoza dla etapu 2 w ciągu 5 lat wynosi 90-95%.
  3. W etapie 3 dotknięte zostają węzły chłonne po obu stronach przepony (III). Patologiczny proces jest połączony z zlokalizowanym, dotkniętym chorobą, jednym narządem lub tkanką pozasfatyczną (IIIE), śledzioną (IIIS) lub uszkodzeniem obu (IIIE + S). Chłoniak ziarniczy stadium 3: przewidywanie przeżycia - 65-70% (według różnych źródeł).
  4. W stadium 4 chłoniaka Hodgkina, jeden lub więcej dodatkowych narządów limfatycznych z uszkodzeniem węzłów chłonnych lub bez nich rozprzestrzenia się rozpowszechniony; narząd pozasfatyczny jest izolowany przy wychwytywaniu odległego węzła chłonnego. Prognoza na przeżycie przez 5 lat wynosi 55-60%.

Etapy chłoniaka Hodgkina

Jeśli remisja przekracza barierę pięcioletnią, wówczas chłoniak jest uważany za wyleczony. Jednak badania organizmu powinny być przeprowadzane co roku, ponieważ nawrót może wystąpić po 10-20 latach remisji. Możliwy objaw długofalowego działania HL po chemioterapii - kardiomiopatia (uszkodzenie mięśnia sercowego).

Diagnoza choroby

Diagnoza chłoniaka Hodgkina wygląda następująco:

  • badano historię objawów zatrucia;
  • ustanowienia "alkoholowych" stref bólu w miejscach klęski;
  • określa szybkość wzrostu węzłów chłonnych;
  • starannie palpate: wszystkie obwodowe grupy UL (podżuchwowe i szyjno-nadobojczykowe, podobojczykowe i pachowe, biodrowe i pachwinowe, podkolanowe i udowe, łokciowe i potyliczne), wątroba i śledziona;
  • Lekarz ENT bada nosogardło, migdałki podniebienne;
  • biopsja wycięcia wykonywana jest od najwcześniejszego węzła chłonnego, który się pojawił. Jest on całkowicie usunięty z powodu braku uszkodzeń mechanicznych.

Badanie histopatologiczne potwierdza diagnozę, ponieważ tylko wtedy, gdy istnieje specyficzny opis komórek diagnostycznych Berezowskiego-Reeda-Sternberga i towarzyszących mu komórek, diagnoza jest uznawana za ostateczną. Zgodnie z obrazem klinicznym, radiogramem, domniemanym wnioskiem histologicznym lub cytologicznym bez opisu komórek, rozpoznanie zostanie uznane za kontrowersyjne.

Do badania histologicznego nie należy stosować LU pachwinowego, jeśli proces obejmuje inne grupy. Wstępna diagnoza nie jest określona tylko przez pojedynczą biopsję punkcji.

Dlatego lista środków diagnostycznych jest kontynuowana:

  • USG obwodowej LU: szyjki macicy, nadobojczykowy i podobojczykowy, pachowy, pachwinowy i udowy, otrzewnej i miednicy. Równocześnie badane są wątroba, śledziona, para-aortalna i biodrowa LU;
  • TK szyi, klatki piersiowej, brzucha i miednicy;
  • według wskazań - osteoscintigraphy;
  • RTG kości (ze skargami pacjentów dotkniętych bólem i zidentyfikowanymi zmianami na scintigramach);
  • badanie grupy krwi i czynnika Rh, ogólne badanie krwi, w tym obecność krwinek czerwonych, płytek krwi, hemoglobiny, wzoru leukocytów, ESR;
  • biochemiczne testy krwi dla kreatyniny, bilirubiny, mocznika, białka całkowitego, AST, ALT, LDH, fosfatazy alkalicznej;
  • badanie liczby hormonów tarczycy, jeśli szyjne węzły chłonne są dotknięte i szyja jest napromieniowana;
  • biopsja szpiku kostnego podczas leczenia skrzydła kości jelita krętego, ponieważ badanie cytologiczne nie potwierdza diagnozy;
  • scyntygrafia galowa

Jeśli chłoniak Hodgkina zostanie definitywnie określony, diagnozę formułuje się ze wskazaniem stadium, objawów B (jeśli istnieją), stref masywnego uszkodzenia, zajęcia stref zewnątrznaczyniowych i śledziony.

Najważniejszymi czynnikami ryzyka determinującymi rokowanie choroby są:

  • A - masywne uszkodzenie śródpiersia ze wskaźnikiem śródpiersia-piersi (MTI) ≥ 0,33. MTI określa się na podstawie maksymalnej szerokości śródpiersia i klatki piersiowej (poziom 5-6 kręgów klatki piersiowej);
  • B - obrażenia pozasodalne;
  • C - ESR ≥ 50 mm / h na etapie A; ESR ≥ 30 mm / h na etapie B;
  • D - uszkodzenie trzech stref limfatycznych i więcej.

Leczenie chłoniaka Hodgkina

Chłoniak Hodgkina jest leczony zgodnie z etapami i czynnikami ryzyka choroby. Współczesna terapia wiąże się z dokładną weryfikacją sub-wariantu nowotworu. Jeśli diagnoza zostanie uproszczona i powstanie diagnoza "grupowa" (na przykład "chłoniak z wysokim stopniem złośliwości"), wówczas pogarsza się możliwość udzielenia pacjentowi opieki medycznej.

W programie uwzględniono chemioterapię chłoniaka Hodgkina i radioterapii, w zależności od diagnozy nozologicznej i stopnia zaawansowania choroby.

Czynniki cytostatyczne stają się programem CHOP:

Chemioterapia chłoniaka Hodgkina jest intensywnie prowadzona w nieobecności leukemizacji. W tym samym czasie przeprowadza się przeszczep autologicznego szpiku kostnego, który jest przygotowywany wcześniej przez pacjentów przed intensywnym leczeniem.

Całkowita remisja po zastosowaniu nowoczesnych programów występuje u 70-90% pacjentów z pierwotnym chłoniakiem. Relapse-free survival po 20 latach z całkowitą remisją po pierwszym etapie leczenia przekracza 60%.

Jako niezależne leczenie, metoda chirurgiczna nie ma zastosowania do chłoniaka Hodgkina. Radioterapię, jako niezależny reżim, stosuje się w pojedynczej dawce 1,5-2,0 Gy. Strefy klinicznie dotkniętych węzłów chłonnych są napromieniane całkowitą dawką ogniskową 40-45 Gy, jeśli zastosuje się tylko radioterapię. Strefy napromieniania profilaktycznego otrzymują - 30-35 Gy. W Rosji, stosując metodę napromieniania szerokim polem.

Leczenie pierwotnych pacjentów za pomocą monochemoterapii nie jest prowadzone. Wyjątkiem są osłabieni pacjenci w starszym wieku z niedorozwojem szpiku kostnego po wielokrotnych kursach chemii. Efekt monochemoterapii wynosi 15-30%, ale zapewnia także pewien okres czasu, w którym stan zdrowia jest zadowalający i hamuje rozwój chłoniaka Hodgkina u pacjentów, którzy nie mają możliwości prowadzenia nowoczesnych metod leczenia.

Chemioterapeutyki, schematy leczenia i kursy stosowane w leczeniu chłoniaka Hodgkina

  • Najczęściej zabieg przeprowadzany jest w trybie mono Winblastyny. Dawka - 6 mg / kg 1 raz w tygodniu. Przedział zostaje przedłużony do 2-3 tygodni po wstrzyknięciu 3-4 zastrzyków.

Kursy dzienne:

  1. 100 mg Natulanu, całkowita dawka - 6-8 g;
  2. 10 mg chlorambucilu (5 dni), całkowita dawka - 400-500 mg.
  • Pierwotnego pacjenta z chłoniakiem Hodgkina stosuje się skojarzone leczenie chemioradiacyjne zgodnie ze schematem ABVD. Leki wchodzące w skład schematu są wstrzykiwane do żyły przez 1-14 dni. Mianowicie, podawany (w odstępie 2 tygodni między kursami):
  1. 375 mg / m² - Dakarbazyna;
  2. 10 mg / m2 - bleomycyna;
  3. 25 mg / m² - Doksorubicyna;
  4. 6 mg - winblastyna.
  • Od 15 dnia po ostatnim podaniu leku rozpoczyna się kolejny cykl leczenia. Preferuj leczenie według schematu BEASORR w trybie zwiększania dawki:
  1. dzień pierwszy - dożylnie wstrzykuje się 650 mg / m² cyklofosfamidu i 25 mg / m² doksorubicyny;
  2. Dzień 1-3 (trzy) dni - Etopozyd podaje się w dawce 100 mg / m2;
  3. Dzień ósmy - podaje się 10 mg / m2 bleomycyny i 1,4 mg / m 2 winkrystyny;
  4. wewnątrz zajmij 1-7 dni. - 100 mg / m² Procarbazyny i 2 tygodnie 40 mg / m² Prednizolonu.

Przerwa na kolejny kurs wynosi 7 dni (po zażyciu Prednisolonu) i 21 dni po rozpoczęciu kursu. Radioterapię przeprowadza się po chemii.

Chemioterapia wysokodawkowa w przypadku chłoniaka Hodgkina (z wyjątkiem pacjentów ze stadium IA bez czynników ryzyka i histologicznym wariantem dominacji limfoidalnej, która jest stosowana tylko w jednej radioterapii na obszar dotknięty chorobą - SOD 30 Gy) jest stosowana, na przykład, zgodnie z następującymi schematami:

1. System ABVD

Obróbka jest przeprowadzana:

  • Doksorubicyna - 25 mg / m² po wlewie dożylnym (przez 20-30 minut), bleomycyna - 10 mg / m² (przez 10 minut) i winblastyna - 6 mg / m² (przez 15-30 minut) - w 1. i 15. dniu;
  • Dakarbazyna - 375 mg / m² dożylnie przez 15-30 minut w 1-15 dniach.

Przerwa - 2 tygodnie, następny kurs rozpoczyna się 29 dnia od początku poprzedniego kursu.

2. Schemat oparty na BEACOPP

Obróbka jest przeprowadzana:

  • Cyklofosfamid - 650 mg / m² wewnątrz żyły (20-30 min) pierwszego dnia;
  • Doksorubicyna - 25 mg / m² w żyle (przez 20-30 minut) pierwszego dnia;
  • Etopozyd - dożylnie 100 mg / m² (przez 30-60 minut) przez 1-3 dni;
  • Procarbazine - 100 mg / m² w środku w ciągu 1-7 dni;
  • Prednison - 40 mg / m² wewnątrz w ciągu 1-14 dni;
  • Winkrystyna - 1,4 mg / m² - dożylnie w ósmym dniu (maksymalna dawka - 2 mg);
  • Bleomycyna - 10 mg / m² w żyle w ósmym dniu.

Następny kurs rozpoczyna się 7 dni po zastosowaniu Prednizolonu lub 22 dniu od rozpoczęcia pierwszego kursu.

3. Schemat eacalowany metodą BEACOPP

Obróbka jest przeprowadzana:

  • Cyklofosfamid - 1250 mg / m² w żyle (60 minut) - pierwszego dnia;
  • Doksorubicyna - 35 mg / m² in / in (przez 20-30 minut) pierwszego dnia;
  • Etopozyd - 200 mg / m² IV (60 minut) przez 1-3 dni;
  • Procarbazine - 100 mg / m² w dniach 1-7;
  • Prednison - 40 mg / m² w środku przez 1-14 dni;
  • Winkrystyna - 1,4 mg / m2 w / w w 8. dniu (nie więcej niż 2 mg);
  • Bleomycyna - 10 mg / m² IV (przez 10-15 minut) w ósmym dniu;
  • Czynnik stymulujący kolonię granulocytów (G-CSF) podskórnie przez 8-14 dni.

Rozpocznij kolejny kurs po 7 dniach od zakończenia przyjmowania Prednizolonu lub w 22 dniu od rozpoczęcia poprzedniego kursu.

4. Schemat BEAM

Obróbka jest przeprowadzana:

  • BCNU (karmustyna) - 300 mg / m² pierwszego dnia;
  • Etopozyd - 100-200 mg / m² w ciągu 2-5 dni;
  • Cytosar - 200 mg / m² co 12 godzin w dniach 2-5;
  • Melphalan - 140 mg / m² 6 dnia;
  • Autoprzeszczepienie i / lub powrót komórek prekursorowych hematopoezy krwi obwodowej w ósmym dniu.

5. Schemat CBV

Obróbka jest przeprowadzana:

  • Cyklofosfamid 1,5 g / m² w 1-4 dni;
  • Etopozyd 100-150 mg / m² co 12 godzin, 6 podań w 1-3 dniu;
  • BCNU (karmustyna) 300 mg / m2 w dniu 1;
  • Przez autologiczną transplantację i / lub powrót komórek progenitorowych hematopoezy krwi obwodowej 5 dnia.

Kolejnym elementem leczenia jest radioterapia. Tylko strefy z początkowym procesem nowotworowym są napromieniowane. Jeśli standardowe schematy chemioterapii nie przyniosą efektu, stosowana jest chemioterapia wysokimi dawkami i przeszczepiane są hematopoetyczne komórki macierzyste.

Do leczenia pacjentów z ograniczonymi etapami stosuje się program leczenia: 2-3 cykle ABVD i napromienianie stref z procesem nowotworowym - dawka 30 Gy. Następny kurs trwa 2 tygodnie.

Film informacyjny

Tradycyjna terapia chłoniaka Hodgkina

Leczenie chłoniaka Hodgkina za pomocą środków ludowych jest włączone do ogólnej terapii.

Glistnik

Glistnik zebrany w kwietniu-maju podczas kwitnienia, pożądane jest zebranie rośliny z dala od dróg i zanieczyszczonych obszarów. Korzenie należy czyścić nożem, nie trzeba myć ani wyrabiać korzeni. Tylko suche i brudne liście z zeszłego roku są wyrzucane. Pokrój roślin na kawałki 2-3 mm. na czystej desce, gdzie nie było mięsa.

Sterylizowana 3-litrowa butelka wypełniona posiekanym glistnikiem i tamponem z czystym wałkiem do ciasta. Zamocuj butelkę gazą i połóż na 3 dni w temperaturze pokojowej w ciemnym miejscu. Za pomocą czystego drewnianego patyczka przerzuć zawartość słoika 3-5 razy dziennie na dno, np. Kapustę kapustną.

W czwartym dniu za pomocą wyciskarki sok wycisnąć sok. Zdobądź około 600-700 ml. sok z glistnika. W butelkach z napisami (słoiki), umieść sok na 2 dni w ciemnym miejscu. Ciasto wrzucamy do butelki i dodajemy wódkę lub silny bimber - 500-700 ml. Nalegać - 8-9 dni w ciemności. Następnie nalewkę oddziela się od ziemi i kładzie ją, aby nalegała, jak sok. Po 2 dniach sok otrzyma kolor herbaty lub mętnej herbaty. Butelkowany sok i napar. Zamknąć je za pomocą plastikowych nakrętek i przykleić etykietę z datą produkcji.

Sok z glistnika będzie potrzebny w leczeniu chłoniaka Hodgkina (lub jakiejkolwiek choroby onkologicznej). Aby leczenie zaakceptować:

  • 1-2 stopnie - 1 łyżka. l na 100 ml mleka (fermentowany produkt mleczny) - 1 raz na noc. Nadal możesz pić więcej mleka - 100 ml. Kurs będzie wymagał 0,5 litra lub trochę więcej;
  • 3-4 stopnie - 1 łyżka. l na 100 ml mleka - 2 razy w odstępie 12 godzin. Zajmie to kurs 0,7 litra. Traktuj to przyjęcie jako główne lekarstwo.

Do zapobiegania tej choroby będzie potrzebne - 350 ml. Po każdej butelce soku pijanego, aby zrobić badanie krwi. Po pierwszym tygodniu możliwe jest zaostrzenie stanu, po tygodniu nastąpi poprawa, o czym świadczy badanie krwi.

Dodatkowym (współistniejącym) leczeniem będzie piwo kasztanowe. Aby to zrobić:

  • kasztany (20-30 sztuk), rosnące w parku podzielone na 2-4 części i złożoną butelkę - 3 l;
  • Przygotuj mieszankę ziół: do glistnika (5 łyżek.) Dodaj rumianek i nagietek, krwawnik pospolity i podbiał - 2 łyżki. l Zbiór (1 łyżka.) Jest umieszczony w torebce z gazy z kawałkiem krzemu i umieszczony w dniach butelki;
  • kasztany i trawa zalać serwatkę, dodać śmietanę (1 łyżka płat.);
  • związać szyjkę butelki gazą w 2 warstwach i położyć ją na oknie, ale nie pod bezpośrednimi promieniami słońca;
  • jak tylko rozpocznie się fermentacja (po 2-3 tygodniach), musisz spożywać 1-2 łyżki dziennie, dodając do butelki rozpuszczoną wodę i miód (cukier).

Konsekwencje leczenia i nawrotu choroby

Dzięki nowoczesnym metodom leczenia w ciągu ostatnich 5-8 lat chłoniak Hodgkina osiąga długotrwałą remisję (ponad 5 lat) i korzystne rokowanie dla ponad połowy pacjentów we wszystkich przypadkach. Pacjenci z stadiami chłoniaka IA-IIA należą do najmniejszej grupy. Przy niewielkiej ilości leczenia, średnia długość życia wynosząca 10 lub więcej lat wynosi 96-100%. Grupa obejmuje pacjentów w wieku poniżej 40 lat bez czynników ryzyka. Całkowita remisja została stwierdzona u 93-95% pacjentów, bez nawrotów w 80-82%, 15-letnia przeżywalność u 93-98% pacjentów.

W obecności czynników ryzyka u pacjentów z stadium IIA, stadium IIB i stadium IIIA, przeżycie bez nawrotu przez 5-7 lat po napromieniowaniu wynosi tylko 43-53%. Pacjenci przeżywający wyłącznie z powodu postępującego leczenia nawrotów.

Jeśli zdiagnozowano chłoniaka Hodgkina, ilu pacjentów z pośredniej grupy prognostycznej żyje? Według badań wskaźnik przeżycia 15 lat wynosił 69%. Ryzyko nawracającego chłoniaka Hodgkina po otrzymaniu radykalnej radioterapii wynosiło 35%, podczas gdy leczenie skojarzone - 16%.

Pacjenci z niekorzystnej grupy prognostycznej stosują metodę polikhemerapii. Całkowita remisja po skutecznym leczeniu wynosiła 60-80%. Nawrót chłoniaka Hodgkina po wprowadzeniu nowych leków (Etoposide) w programie pierwszej linii i zmniejszenie odstępów między iniekcjami wyniosło 4-22%.

Ostatnio najczęściej zabieg przeprowadzany jest zgodnie z programem BEACORR-14 z wprowadzeniem czynników stymulujących wzrost kolonii od 9 do 13 dni w standardowych dawkach i wznowieniu przebiegu 15 dnia. Wydaj także 8 cykli chemii, a następnie napromieniowanie, tak jak w trybie BEASORR - baza. Działanie programu BEASORR-14 jest podobne do programu BEASORR - nasilonego z toksycznością równą programowi BEASORR. Jednak program BEASORR-14 jest krótszy niż programy BEASORR-basic i BEASORR - eskalowane, co daje dodatkową korzyść.

Przy zastosowaniu radykalnego napromieniania po nawrocie, całkowite remisje odnotowano u 90% pacjentów stosujących polychemotherapy jakiegokolwiek schematu pierwszego rzutu. Długoterminowe remisje - w 60-70%, które zależą od stopnia uszkodzenia.

W przypadku rozpoznania chłoniaka Hodgkina - oczekiwana długość życia pacjentów z nawrotami po leczeniu polichemioterapeutycznym lub skojarzonym leczeniem chemioradiacyjnym zależy od charakteru leczenia choroby i odpowiedzi na leczenie.

Tacy pacjenci są podzieleni na trzy grupy:

  • Pierwsza grupa składa się z pacjentów, którzy nie mieli pełnej remisji po pierwszym programie leczenia. Są to pacjenci pierwotnie oporni z medianą przeżywalności 1,3 roku.
  • Druga grupa składa się z pacjentów z remisją 1 roku i medianą przeżywalności 2,6 roku.
  • Trzecia grupa obejmuje pacjentów z remisją powyżej 1 roku i medianą wskaźnika przeżycia wynoszącą 4,3 roku.

Po zastosowaniu chemii pierwszej i drugiej linii zgodnie ze schematami CEP, B-CAV, CEVD, Dexa-BEAM, DHAP, powtarzające się całkowite remisje (po pierwotnej remisji do 1 roku) odnotowano u 10-15% pacjentów i u 50-85% pacjentów z pierwotną remisją więcej 1 rok. Jednak po wielokrotnym leczeniu w programach pierwszej i drugiej linii tylko 11% pacjentów było statystycznie zdolnych do życia przez ponad 20 lat, 24% pacjentów z pierwotną remisją przez ponad 1 rok.

Po leczeniu dużymi dawkami, przeżycie pacjentów w wieku 3-5 lat z wcześniejszą remisją trwającą ponad 1 rok i obecnością dobrego stanu ogólnego wynosi 75%, u pacjentów z remisją poniżej 1 roku - 50%, u opornych pacjentów - 20%.

Oznaki prognostyczne, takie jak objawy B, pozawęzłowe zmiany w nawrocie i czas remisji poniżej 1 roku, mają wpływ na 3-letnie przeżycie. Jeśli są nieobecni, to trzy lata mogą żyć - 100% pacjentów, obecność jednej cechy zmniejsza rokowanie do 81%, obecność dwóch - do 40%, z trzema - będzie 0%.

Powikłania infekcyjne wpływają na śmiertelną toksyczność terapii wysokimi dawkami. Według różnych badań osiąga on 0-13%, ale podczas przeszczepu podczas trzeciego lub kolejnego nawrotu dochodzi do 25%. Z tego wynika, że ​​głównym wskazaniem do chemii wysokich dawek są pierwsze nawroty wczesne i drugie. Wymagany jest również specjalny sprzęt i przeszkolony personel medyczny.

Odpowiednie badanie i zastosowanie nowoczesnych schematów leczenia odnotowano całkowite remisje u 70-80% pacjentów w podeszłym wieku. Jednak powiązane choroby wpływają na pełny zakres terapii. U takich pacjentów 5-letni wskaźnik przeżycia bez nawrotów wynosi tylko -43% przy całkowitym braku nawrotu - 60%. Pacjenci z obecnością stadiów lokalnych, u których zastosowano odpowiednie leczenie, mają rokowanie o 5-letnim przeżyciu - 90%.

Film informacyjny

Komplikacje i rehabilitacja

Pomimo wysokiego odsetka 5-letniego przeżycia w fazie, istniejące komplikacje pogarszają jakość życia i są śmiertelne.

Najpoważniejszym problemem jest wtórna onkologia. Nawet po 15-17 latach od początkowego leczenia chłoniaka Hodgkina chłoniak Hodgkina może prowadzić do śmierci pacjenta. Choroby układowe i białaczki - powstają w wyniku radioterapii, guzów litych - z napromieniania narządów i tkanek, gdzie zaczynają rosnąć. Późne powikłania po leczeniu mogą prowadzić do zgonu, co zmniejsza 20-letnie przeżycie o 20%.

Pacjenci mogą zachorować:

  • dysfunkcja tarczycy;
  • patologia układu sercowo-naczyniowego;
  • zapalenie płuc;
  • dysfunkcja gruczołów płciowych;
  • wtórne choroby onkologiczne.

Najstraszniejsze powikłanie - nawracające nowotwory złośliwe rozwijają się i są:

  • wtórna białaczka szpikowa - 2,2%;
  • chłoniak nekodshinsky - 1,8%;
  • guz lity - 7,5%.

Szczyt rozwoju wtórnej białaczki szpikowej u pacjentów z chłoniakiem Hodgkina występuje po 5-7 latach obserwacji. Guzy lite mogą pojawiać się w okresie od 5-7 lat do 20 lat. Czynnikiem ryzyka jest wiek powyżej 40 lat i radykalna radioterapia. Wtórne guzy mogą rozwijać się w płucach, żołądku, tarczycy, w piersiach, możliwy jest czerniak. Palenie z chłoniakiem Hodgkina zwiększa ryzyko zachorowania na nawracające nowotwory.

Jak użyteczny był dla ciebie ten artykuł?

Jeśli znajdziesz błąd, zaznacz go i naciśnij Shift + Enter lub kliknij tutaj. Wielkie dzięki!

Dziękuję za wiadomość. Niedługo naprawimy błąd