loader
Zalecane

Główny

Mięsak

Chłoniak Hodgkina, co to za choroba? Objawy i leczenie u dorosłych

Chłoniak Hodgkina (choroba Hodgkina) jest złośliwą chorobą tkanki limfoidalnej, z powstawaniem ziarniniaków, reprezentowanych na poziomie mikroskopowym przez specyficzne gigantyczne komórki Reeda-Berezovsky'ego-Sternberga, a także ich mikrośrodowisko.

Limfogranulomatoza uważana jest za niezwykły chłoniak, ponieważ złośliwe komórki stanowią mniej niż 1%, a guz składa się głównie z komórek zapalnych i włókien tkanki łącznej. Ten obraz wynika z działania cytokin (substancji biologicznie czynnych) syntetyzowanych przez komórki Reeda-Berezovsky'ego.

Czym jest ta choroba?

Chłoniak Hodgkina jest rodzajem guza, który zwykle wpływa na układ limfatyczny organizmu, składający się z węzłów chłonnych połączonych małymi naczyniami. W wyniku stałego podziału dotkniętych limfocytów ich nowe komórki są przenoszone do narządów somatycznych i węzłów chłonnych, co zaburza ich prawidłowe funkcjonowanie. Choroba została po raz pierwszy opisana w 1832 roku przez Thomasa Hodgkina. Do 2001 r. Nazywano ją chorobą Hodgkina lub chorobą Hodgkina. Ten patologiczny proces dotyka ludzi w każdym wieku. Co więcej, statystyki pokazują, że kobiety cierpią na tę chorobę znacznie rzadziej niż mężczyźni.

Bardzo częstym pytaniem jest "rak chłoniaka czy nie?" Można odpowiedzieć krótko i jednoznacznie: "Tak." Termin "rak" jest rosyjskojęzycznym kaligrafiem (to jest dosłownym tłumaczeniem) łacińskiego słowa oznaczającego raka (krab). W oryginalnym języku nauki łacina była nazwą wszystkich nowotworów wewnętrznych od czasów starożytnych, asymetrycznych i mających nieregularny kształt kątowy podczas sondowania i towarzyszyły nieznośne bóle porodowe.

Dlatego termin "rak" (lub w dosłownym tłumaczeniu na język rosyjski - "rak") został przypisany do wszystkich nowotworów złośliwych. W szerokim sensie, jest często przenoszony do dowolnego procesu nowotworowego, chociaż kombinacje "raka krwi" lub "raka limfy" używane w mowie potocznej wypaczają słuch specjalisty, ponieważ rak jest złośliwym nowotworem z komórek nabłonka. W związku z tym bardziej słusznie byłoby nazwać nowotwory złośliwe chłoniaków, niż termin "rak".

Powody

Dotychczas eksperci nie byli w stanie jednoznacznie określić konkretnych przyczyn choroby Hodgkina. Niektórzy naukowcy są skłonni do wirusowej etiologii choroby. Uważają oni, że podstawową przyczyną chłoniaka Hodgkina jest wirus Epsteina-Barr, który prowokuje rozwój zmian komórkowych i mutacji na poziomie genów.

Ponadto eksperci zidentyfikowali kilka czynników prowokujących patologię:

  • Ekspozycja na promieniowanie;
  • Życie w niekorzystnych warunkach środowiskowych;
  • Radzenie sobie z substancjami rakotwórczymi lub chemicznymi, takimi jak pestycydy, benzeny, herbicydy, rozpuszczalniki organiczne itp.
  • Obecność w historii rodziny przodków z patologią układu limfatycznego (czynnik kontrowersyjny)

Na występowanie chłoniaków często mają wpływ leki przeciwnowotworowe stosowane w chemioterapii lub produkty oparte na hormonach. Ponadto choroby autoimmunologiczne, takie jak toczeń, reumatoidalne zapalenie stawów itp., Mogą wpływać na obecność patologii.

Wbrew powszechnemu przekonaniu, czynnik genetyczny nie jest szczególnie ważny w powstawaniu chłoniaków. Chociaż jeśli zmiana zostanie znaleziona w jednym z identycznych bliźniaków, będzie to w drugim bliźniaku.

Klasyfikacja

WHO podkreśla kilka rodzajów chłoniaka Hodgkina:

  • Mieszany typ komórki. Występuje w 20 procentach przypadków ziarniniaków. Forma raczej agresywna, ale prognozy są nadal korzystne;
  • Stwardnienie guzkowe. Najczęściej diagnozowaną postacią jest 80 procent pacjentów, którzy często są wyleczeni;
  • Chłoniak Hodgkina z dużą liczbą limfocytów jest również rzadką postacią choroby;
  • Chłoniak guzowaty. Kolejny rzadki rodzaj choroby występuje najczęściej u młodzieży. Objawy nie objawiają się, mają bardzo powolny przebieg;
  • Dystrofia tkanki limfatycznej. Bardzo rzadka forma, około 3 procent przypadków. Trudno to rozpoznać, ale prognozy są niekorzystne.

Objawy chłoniaka Hodgkina

Głównym objawem chłoniaka Hodgkina jest wzrost węzłów chłonnych. Wzrost węzłów chłonnych następuje stopniowo i bezboleśnie. Kiedy powiększenie staje się zauważalne dla oka, pacjent nagle znajduje gęste, okrągłe, bezbolesne zmiany, najczęściej w szyi lub nad obojczykiem. Węzły chłonne znajdujące się w innych obszarach mogą również rosnąć - pachowe, pachwinowe.

Uszkodzenie węzłów chłonnych zlokalizowanych w jamie brzusznej i klatce piersiowej nie jest determinowane przez oko, ale powoduje objawy spowodowane ściśnięciem narządów wewnętrznych - kaszlem, trudnościami w oddychaniu, bólem. Choroba objawia się również objawami charakterystycznymi dla wszystkich chłoniaków - osłabieniem, nocnymi potami i sporadyczną gorączką.

Etapy

Etapy chłoniaka Hodgkina są klasyfikowane zgodnie z ciężkością i stopniem zmiany nowotworowej.

  • Na etapie 1 prawie we wszystkich przypadkach nie występują objawy kliniczne. Choroba jest zwykle wykrywana przez przypadek, podczas badania z innego powodu. W jednej grupie węzłów chłonnych lub jednego pobliskiego organu obserwuje się wzrosty guzów.
  • W stadium 2 chłoniaka Hodgkina proces nowotworowy rozprzestrzenia się na kilka grup węzłów chłonnych powyżej przegrody jamy brzusznej, a zmiany ziarniniakowe znajdują się w najbliższych strukturach.
  • Etap 3 charakteryzuje się rozległym tworzeniem powiększonych węzłów chłonnych po obu stronach przegrody brzusznej (przepony) z obecnością wielu wtrętów ziarnisto-ziarnistych w różnych tkankach i narządach wewnętrznych. U prawie wszystkich pacjentów nowotwory rozpoznaje się w tkankach śledziony, strukturze wątroby i narządach krwiotwórczych.
  • W stadium 4 chłoniaka obserwuje się rozwój procesów nowotworowych w wielu strukturach, zmieniając i zaburzając ich funkcjonalną aktywność. U ponad połowy pacjentów obserwuje się równolegle wzrost węzłów chłonnych.

Charakter klinicznych objawów chłoniaka Hodgkina jest bardzo zróżnicowany, ale przez długi czas patologia może się nie objawiać, co staje się częstą przyczyną późnej diagnozy.

Diagnostyka

Diagnoza chłoniaka Hodgkina wygląda następująco:

  • określa szybkość wzrostu węzłów chłonnych;
  • ustanowienia "alkoholowych" stref bólu w miejscach klęski;
  • badano historię objawów zatrucia;
  • Lekarz ENT bada nosogardło, migdałki podniebienne;
  • biopsja wycięcia wykonywana jest od najwcześniejszego węzła chłonnego, który się pojawił. Jest całkowicie usunięty z powodu braku uszkodzeń mechanicznych;
  • starannie palpate: wszystkie obwodowe grupy UL (podżuchwowe i szyjno-nadobojczykowe, podobojczykowe i pachowe, biodrowe i pachwinowe, podkolanowe i udowe, łokciowe i potyliczne), wątroba i śledziona.

Badanie histopatologiczne potwierdza diagnozę, ponieważ tylko wtedy, gdy istnieje specyficzny opis komórek diagnostycznych Berezowskiego-Reeda-Sternberga i towarzyszących mu komórek, diagnoza jest uznawana za ostateczną. Zgodnie z obrazem klinicznym, radiogramem, domniemanym wnioskiem histologicznym lub cytologicznym bez opisu komórek, rozpoznanie zostanie uznane za kontrowersyjne.

Do badania histologicznego nie należy stosować LU pachwinowego, jeśli proces obejmuje inne grupy. Wstępna diagnoza nie jest określona tylko przez pojedynczą biopsję punkcji.

Dlatego lista środków diagnostycznych jest kontynuowana:

  • według wskazań - osteoscintigraphy;
  • TK szyi, klatki piersiowej, brzucha i miednicy;
  • RTG kości (ze skargami pacjentów dotkniętych bólem i zidentyfikowanymi zmianami na scintigramach);
  • biochemiczne testy krwi dla kreatyniny, bilirubiny, mocznika, białka całkowitego, AST, ALT, LDH, fosfatazy alkalicznej;
  • badanie grupy krwi i czynnika Rh, ogólne badanie krwi, w tym obecność krwinek czerwonych, płytek krwi, hemoglobiny, wzoru leukocytów, ESR;
  • badanie liczby hormonów tarczycy, jeśli szyjne węzły chłonne są dotknięte i szyja jest napromieniowana;
  • scyntygrafia galowa;
  • biopsja szpiku kostnego podczas leczenia skrzydła kości jelita krętego, ponieważ badanie cytologiczne nie potwierdza diagnozy;
  • USG obwodowej LU: szyjki macicy, nadobojczykowy i podobojczykowy, pachowy, pachwinowy i udowy, otrzewnej i miednicy. Jednocześnie bada się wątrobę, śledzionę, paraaortę i biodra.

Jeśli chłoniak Hodgkina zostanie definitywnie określony, diagnozę formułuje się ze wskazaniem stadium, objawów B (jeśli istnieją), stref masywnego uszkodzenia, zajęcia stref zewnątrznaczyniowych i śledziony. Najważniejszymi czynnikami ryzyka determinującymi rokowanie choroby są:

  • A - masywne uszkodzenie śródpiersia ze wskaźnikiem śródpiersia-piersi (MTI) ≥ 0,33. MTI określa się na podstawie maksymalnej szerokości śródpiersia i klatki piersiowej (poziom 5-6 kręgów klatki piersiowej);
  • B - obrażenia pozasodalne;
  • C - ESR ≥ 50 mm / h na etapie A; ESR ≥ 30 mm / h na etapie B;
  • D - uszkodzenie trzech stref limfatycznych i więcej.

Leczenie chłoniaka Hodgkina

Leczenie zależy od stadium rozwoju i rodzaju chłoniaka. Na taktykę leczenia wpływa również ogólne samopoczucie pacjenta i związane z nim choroby.

Celem środków terapeutycznych jest całkowita remisja (zanik objawów i objawów choroby). Jeśli nie można osiągnąć całkowitej remisji, lekarze mówią o częściowej remisji. W tym przypadku guz kurczy się i przestaje infekować nowe tkanki ciała.

Leczenie chłoniaka Hodgkina obejmuje:

  • metody medyczne (immunoterapia i chemioterapia),
  • radioterapia (promieniowanie).

Czasami stosowanie i zabiegi chirurgiczne. Chemioterapia i radioterapia są stosowane we wczesnych stadiach choroby Hodgkina. W późniejszych etapach stosuje się chemioterapię, radioterapię i immunoterapię.

  • Chemioterapia z powodu chłoniaka Hodgkina polega na przyjmowaniu specjalnych leków niszczących komórki złośliwe. Dzisiaj lekarze przepisują tabletki i zastrzyki dożylne. Aby zwiększyć szanse na wyleczenie, użyj kilku różnych leków. Kombinacja leków jest wykonywana przez specjalistę, w oparciu o indywidualne cechy pacjenta.
  • Radioterapia może niszczyć komórki złośliwe w węzłach chłonnych lub narządach wewnętrznych. Napromienianie eksponuje wszystkie obszary ciała, w których uważa się, że komórki rakowe rozprzestrzeniły się.
  • Immunoterapia ma na celu wspomaganie ludzkiego układu odpornościowego. W domu można stosować tradycyjne metody leczenia raka.

Prognoza

Limfogranulomatoza, która jest najczęstszym z chłoniaków, należy do najkorzystniejszych pod względem rokowania. Po rozpoznaniu chłoniaka Hodgkina w pierwszym lub drugim stadium klinicznego powrotu do zdrowia po leczeniu występuje u 70% pacjentów.

Rozwój choroby zmniejsza poziom korzystnego wyniku. Etap 4 sprawia, że ​​prognozy są niekorzystne. Jednak, jak zawsze przy prognozowaniu w medycynie, nie wolno nam zapominać, że jest to unikalny organizm w swojej indywidualności. Prosty transfer statystyk nie może naprawdę decydować o wyniku choroby.

Takie niewymierne czynniki, takie jak wiara, nadzieja, wytrwałość - wpływają na odporność organizmu i dają korzystne wyniki, zwiększając skuteczność leczenia.

Zapobieganie

Nie istnieją jasne wytyczne dotyczące zapobiegania chorobie. Zaleca się zabezpieczyć się przed infekcją wirusami i HIV, działaniem czynników rakotwórczych, jak również w czasie, aby wykryć i leczyć opryszczkę różnego rodzaju.

Choroba Hodgkina to rak układu limfatycznego. Na szczęście ma bardzo duży procent wyleczenia - ponad 90 procent w drugim etapie. Wszystko, czego potrzeba, to czujność i coroczne badania lekarskie.

Ile osób żyje średnio z chłoniakiem Hodgkina?

Chłoniak Hodgkina jest jednym z częstych objawów raka. Jest rozpoznawany zarówno u dorosłych, jak iu dzieci. Ten rodzaj chłoniaka jest uważany za jeden z najbardziej uleczalnych. Nawet w ostatnim stadium choroby wskaźnik przeżycia wynosi prawie 65%.

Definicja

Chłoniak Hodgkina jest zmianą limfocytową komórek nowotworowych, co prowadzi do patologicznej zmiany w składzie krwi. Najczęściej patologię rozpoznaje się u mężczyzn.

Grupa ryzyka obejmuje osoby w wieku od 14 do 40 lat. Choroba charakteryzuje się stopniową porażką regionalnych węzłów systemu, który następnie rozprzestrzenia się do krwi i do odległych części ciała.

Historia

Ten typ chłoniaka został wyizolowany po licznych obserwacjach przez naukowców medycyny, Thomasa Hodgkina. Początkowo zaczął badać patologię, jako jedną z powszechnych chorób o obciążonym obrazie klinicznym. Patologii nadano nazwę - Choroba Hodgkina. Zdiagnozowano u niej następujące objawy:

  • anormalne osłabienie;
  • nadmierny wzrost węzłów;
  • powiększenie i zmiana śledziony.

Jednak po dokładnym zbadaniu mechanizmu rozwoju choroby i jej przyczyny naukowiec doszedł do wniosku, że patologia ta ma charakter nowotworowy, w wyniku czego zmieniono jej nazwę na chłoniaka Hodgkina.

Ten artykuł jest informacją, gdy aborcja jest wskazana dla mięśniaka.

Powody

Naukowcy zidentyfikowali kilka powodów, które ich zdaniem mogą wywołać rozwój chłoniaka:

  • Wirus Epstein-Barr;
  • stałe miejsce zamieszkania w niekorzystnych warunkach środowiskowych;
  • ekspozycja na promieniowanie;
  • czynnik dziedziczny;
  • praca w niebezpiecznych produkcjach z wykorzystaniem substancji rakotwórczych i chemicznych.

Etapy

Chłoniak Hodgkina charakteryzuje się 4 etapami rozwoju:

Etap 1 Charakteryzuje się uszkodzeniem węzłów chłonnych jednej grupy. Na pierwszym etapie są dwie fazy rozwoju: IA i IE. W IA atakowane są tylko węzły chłonne, aw IE sąsiadujące tkanki są zaangażowane w proces patologiczny.

Na tym etapie co do zasady wymagana jest minimalna ilość leczenia, przy której liczba osób, które przeżyły 10 lat lub więcej, osiąga prawie 100%. Całkowita remisja występuje u 96% pacjentów. Okres bez nawrotów do 15 lat obserwuje się w 82%.

Etap 2 Komórki nowotworowe rozprzestrzeniają się na inną grupę układu limfatycznego, zlokalizowaną po tej samej stronie, co pierwotne uszkodzenie. W drugim etapie określa się bardzo korzystne rokowanie leczenia. Wskaźnik przeżycia w ciągu 5 lat wyniósł 85%.

Całkowitą remisję obserwuje się u 76% pacjentów. Nawroty występują tylko u 35% pacjentów, a tylko jedna trzecia z nich ma rokowanie negatywne.

Etap 3 Ten etap charakteryzuje się dwoma wariantami rozwoju: III1 i III2. W pierwszym wariancie dotyczy to górnej jamy brzusznej. W drugim wariancie obserwuje się mniejsze uszkodzenie. Skuteczność leczenia na tym etapie wynosi 85%.

W tym przypadku wskaźnik przeżycia na 10 lat wynosi 60% ogólnej liczby przypadków. W zależności od stopnia powikłań nawroty mogą wystąpić w 10 lub 40% przypadków w pierwszym roku po leczeniu, a 25% w kolejnych latach.

  • Etap 4. Charakteryzuje się rozprzestrzenianiem patologii na odległe narządy i tkanki. Prawdopodobieństwo wyleczenia w stadium zaawansowanym jest dość wysokie i utrzymuje się na poziomie 75%, przy całkowitej remisji u 45% pacjentów. Jednak jednocześnie nawroty w pierwszych latach po terapii stanowią prawie 50%, z czego tylko 10% żyje przez ponad 10 lat.
  • Dla zmienności chłoniaka Hodgkina, która jest określona przez rodzaj zmian tkanek w węzłach układu. Na tej podstawie istnieje kilka rodzajów patologii:

    1. Klasyczny. Charakteryzuje się pojawieniem się standardowych objawów choroby ze wzrostem węzłów chłonnych i wolnym rozwojem. Z tego powodu ten rodzaj patologii jest diagnozowany we wczesnych stadiach, co wpływa na rokowanie leczenia. We wstępnych stadiach klasycznego typu choroby wskaźnik przeżywalności wynosi 96-98%.
    2. Ze stwardnieniem guzowatym. Charakteryzuje się tworzeniem w tkance limfatycznej licznych warstw włóknistych. Po pierwsze, rozwój tego typu raka, patologia jest mylona z infekcją wirusową, co utrudnia wczesne diagnozowanie. Mimo to leczenie ma pozytywne rokowanie w 96% przypadków.
    3. Z limfopenią. Różni się od małego wzrostu tkanki włóknistej i ograniczonej liczby komórek nowotworowych. Ten typ choroby charakteryzuje się całkowitym wyleczeniem, nawet w końcowych stadiach.
    4. Mieszane komórki. Jest to rzadki rodzaj patologii, w którym praktycznie nie dochodzi do rozprzestrzeniania się na narządy i tkanki. Charakteryzuje się biernym rodzajem rozwoju, który daje gwarantowany pozytywny wynik nawet przy niewielkiej ilości leczenia.
    5. Klasyczny z przewagą limfocytów. Jest to patologia o najmniejszym stopniu złośliwości. Ma dobrą prognozę, nawet przy leczeniu podtrzymującym. Remisja w tym przypadku jest obserwowana w 99% przypadków.
    6. Guzkowaty z przewagą limfocytów. Ma niski procent złośliwości, ale leczenie jest skomplikowane przez regularne dodawanie dodatkowych infekcji.

    Znaki

    Ta choroba może być rozpoznana przez następujące cechy:

    • wzrost i ból węzłów chłonnych, które w miarę rozwoju patologii rozszerzają się i łączą ze sobą;
    • pojawienie się duszności;
    • trudności w oddychaniu;
    • bolesne nudności o spontanicznej naturze powstające za mostkiem;
    • wzrost temperatury;
    • zatrucie organizmu: nudności, ból głowy;
    • szybka utrata masy ciała;
    • częste przyleganie zakażeń w wyniku obniżonej odporności.

    Rozpoznanie i leczenie chłoniaka mózgu: tutaj są wszystkie szczegóły.

    Prognoza

    Pomimo faktu, że ogólny współczynnik przeżywalności wynosi 98%, w każdym przypadku liczba ta może się różnić. Wpływ na to ma przede wszystkim wiek pacjenta.

    Ludzie w średnim wieku

    Ludzie w średnim wieku charakteryzują się wysokim wskaźnikiem przeżywalności w pierwszym stadium choroby, który wynosi około 96%. Spośród nich 95% ma całkowitą remisję. Pozostała liczba pacjentów obejmuje jedynie 18% rzutów i 93% przeżycia w ciągu 15 lat.

    Po drugim etapie leczenia, pozytywny efekt obserwuje się u 88% pacjentów, z remisją na 5 lat lub więcej i 80% z nich. Nawroty występują w 35% przypadków.

    Etap 3 i Etap 4 mają również wysoki wskaźnik przeżywalności w ciągu 5 lat, który może osiągnąć 75%. Ale w tym przypadku istnieje wysokie ryzyko nawrotów pierwotnych i wtórnych. A jeśli po nawrocie pierwotnym przeżyje około 60% pacjentów, to w przypadku wtórnego nawrotu liczba ta spada do 10%. Chociaż w tym przypadku długość życia może wynosić około 10 lat.

    Mężczyźni i kobiety

    Jeśli przyjrzymy się prognozie życia wśród mężczyzn i kobiet, warto zauważyć, że przy równej liczbie przypadków, 53% kobiet przeżywa i tylko 45% mężczyzn przeżywa. Co więcej, większość mężczyzn należy do starszej grupy wiekowej.

    Według statystyk, zarówno mężczyźni, jak i kobiety mają w przybliżeniu taką samą pozytywną prognozę dla leczenia. Ale mężczyźni mają większą liczbę nawrotów, które są często wyzwalane przez trudne warunki pracy lub szkodliwe nawyki.

    U kobiet tylko w 12% przypadków pierwotne nawroty prowadzą do śmierci. U mężczyzn ta liczba wynosi 37%.

    Starcy

    Starszy wiek jest uważany za najbardziej niekorzystny dla każdego stadium chłoniaka, ponieważ osłabiony organizm nie zawsze jest w stanie poradzić sobie z negatywnym wpływem metod stosowanych w leczeniu.

    Jednak nawet po wszystkich działaniach niepożądanych remisja występuje u 60% pacjentów w podeszłym wieku. Wskaźnik ten utrzymuje się przez 10 lat, ale nie dłużej. 40% pacjentów ma nawroty w tym okresie, co prowadzi do zgonu 3% w 25%.

    Podczas ciąży

    Opracowanie nowych metod leczenia pozwoliło przywrócić płodność i prawidłową porcję u pacjentów, którzy znaleźli chłoniaka już w czasie ciąży lub w remisji.

    Ostatnie liczne badania wykazały, że przepisując kompetentne nowoczesne leczenie, ryzyko negatywnego wpływu na płód jest zredukowane do zera.

    Jeśli pacjent jest w stanie remisji, to w trakcie ciąży lekarz regularnie monitoruje stan matki i rozwój płodu za pomocą różnych metod diagnostycznych. W takim przypadku pacjent nie musi przebywać w szpitalu.

    Jeśli jednak podczas ciąży wykryto chłoniaka i jest on agresywny, wówczas wykonywana jest oszczędna chemioterapia, która nie ma wpływu na płód. W sytuacji, gdy wymagane jest leczenie wolumetryczne za pomocą silnych leków przeciwnowotworowych, pojawia się kwestia aborcji w zależności od stopnia potencjalnego zagrożenia dla płodu.

    Jednak agresywne metody leczenia w czasie ciąży są mniej prawdopodobne, ponieważ zmiany hormonalne organizmu kobiety hamują wzrost i rozprzestrzenianie się raka.

    Dane kliniczne pokazują, że w przypadku remisji i po leczeniu w stadium 1-3, na 100% dzieci wszyscy urodzili się zdrowi i nie mieli żadnych odchyleń w rozwoju psychicznym i fizycznym.

    W przypadku leczenia chłoniaka u dzieci odnotowuje się najskuteczniejsze rokowanie w leczeniu. W przeciwieństwie do dorosłych, w początkowych stadiach wskaźnik przeżycia dzieci wynosi ponad 99 lat 99%.

    W trzecim etapie wskaźnik ten zmniejsza się tylko do 95%. Tylko u 11% pacjentów w tym czasie występuje nawrót, który najczęściej występuje w wieku około 18 lat. Stopień prawdopodobieństwa przeżycia będzie zależał od czasu nawrotu. Im później to nastąpi, tym większe ryzyko złego wyniku leczenia.

    Co sprzyja leczeniu?

    Blizna po usunięciu guza

    Na wynik leczenia wpływa nie tylko terminowość jego realizacji, ale także emocjonalny nastrój, który zależy przede wszystkim od ludzi wokół nich.

    Nie ma potrzeby empatii ani współczucia dla pacjenta. Potrzebuje wsparcia, które zwiększy zaufanie do bezpiecznego leczenia i pobudzi wewnętrzne mechanizmy obronne.

    Ponadto należy zwrócić szczególną uwagę na odżywianie i odpowiedni styl życia. Ze względu na prawidłową kombinację tych czynników, normalne procesy metaboliczne pacjenta i zwiększa odporność, co znacznie wpływa na regenerację w tym szczególnym typie raka.

    Pomimo faktu, że przy zmianach nowotworowych występuje stała słabość, konieczne jest stałe utrzymanie sprawności fizycznej. Z tego powodu wzrasta ogólny odcień ciała i normalizuje się przepływ krwi, co poprawia trofizm i odżywianie tkanek.

    Udane historie leczenia

    Pozytywny wynik leczenia chłoniaka Hodgkina można potwierdzić licznymi historiami leczenia:

    Kobieta, 18 lat. Poszedłem do lekarza na badania ze względu na stałe osłabienie, powiększone węzły chłonne i nagłą utratę wagi. Po zdiagnozowaniu u chorego zdiagnozowano chłoniaka z mieszanego chłoniaka z komórek 4.

    Przypisany do 10 kursów chemioterapii i radioterapii z pozytywnym wynikiem. Kilka lat później nastąpił nawrót ze wzrostem do etapu 4, po którym musiał przejść chemioterapię w dużych dawkach i przeszczep szpiku kostnego. Pomimo niekorzystnego rokowania po 2 kursach obserwowano aktywną remisję.

    Po przeszczepie szpiku kostnego organizm zaczął szybko odzyskiwać siły. Dzisiaj pacjent jest w fazie stabilnej remisji przez 6 lat.

    Mężczyzna 25 lat. Poszedł do lekarza z objawami przedłużającego się kaszlu i duszności. Szczegółowe badanie ujawniło klasyczny rak typu Hodgkina typu 2. 6 kursów chemioterapii o wysokiej dawce przepisywano w odstępach jednego miesiąca.

    Zabieg przeprowadzono z minimalnym objawem efektów ubocznych i z aktywną pozytywną dynamiką. Już po drugiej chemioterapii zaobserwowano trzykrotny spadek liczby tkanek patologicznych. Po 5 latach od zakończenia leczenia następuje ciągła remisja.

    Zalecamy obejrzenie filmu na temat leczenia tej choroby:

    Jeśli znajdziesz błąd, zaznacz fragment tekstu i naciśnij Ctrl + Enter.

    Chłoniak Hodgkina

    Chłoniak, co to za choroba? Jest to porażka układu limfatycznego organizmu przez różne nowotwory złośliwe, tj. Węzły chłonne wraz z małymi naczyniami, które je jednoczą. W chłoniaku komórki nowotworowe zaczynają dzielić się w nieskończoność, a potomkowie zaczynają kolonizować węzły chłonne (LN) i / lub narządy wewnętrzne i zakłócić ich normalne działanie.

    Ponad 30 chorób o różnych objawach klinicznych, przebiegu i rokowaniu jednoczy pojęcie "chłoniaka". Głównymi rodzajami chłoniaków są chłoniak Hodgkina i chłoniak nieziarniczy. Należą do chorób limfoproliferacyjnych atakujących każdy narząd, mających różne objawy histologiczne i kliniczne oraz rokowanie. Choroby limfoproliferacyjne limfocytów B i T (z wyjątkiem białaczek z komórek B i T) są zgrupowane razem - "chłoniaki nieziarnicze".

    Pierwotny rozwój choroby limfoproliferacyjnej w szpiku kostnym nazywa się białaczka (na przykład, CLL). Początkowe pojawienie się guza w tkance limfatycznej poza szpikem kostnym nazywane jest chłoniakiem. Jeśli chłoniak powstaje z tkanki limfatycznej narządu wewnętrznego: mózgu, wątroby, okrężnicy i innych, wówczas nazwa dotkniętego narządu, na przykład "chłoniak żołądka" jest dodana do słowa "chłoniak".

    Występowanie, rozpoznawanie i leczenie chłoniaka Hodgkina

    Chłoniak Hodgkina, co to jest?

    Choroba została po raz pierwszy opisana w 1832 roku przez Thomasa Hodgkina, nazwa została wprowadzona do WHO w 2001 roku. Chłoniak Hodgkina ma drugie imię - limfogranulomatoza. Częściej dotyka kobiety niż mężczyzn.

    Chłoniak Hodgkina, co to za choroba? Przed stworzeniem klasyfikacji chłoniaków sądzono, że chłoniak Hodgkina ma dwa szczyty rozwoju - w wieku 15-40 lat i po 50 latach. Podczas rewizji preparaty histologiczne zaczęły stosować immunofenotypowanie. Wskazuje to na brak drugiego piku lub jego niewielki rozwój. Dlatego po analizie retrospektywnej większość czynników histologicznych przypisano drugiemu rodzajowi chłoniaka - chłoniaka nieziarniczego o dużych rozmiarach.

    Chłoniak Hodgkina, wcześniej nieuleczalny, po szybkim wykryciu i leczeniu nowoczesnymi technikami i lekami, może być wyleczony w 85% przypadków lub może nastąpić permanentna remisja.

    Co to jest chłoniak Hodgkina? Specyficzne oznaki choroby pojawiają się po wczesnym etapie. Po urazie węzłów chłonnych, limfogranulomatoza lub ziarnica złośliwa ma tendencję do rozprzestrzeniania się i pochwycenia dowolnego organu, któremu towarzyszą wyraźne objawy zatrucia. Obraz kliniczny chłoniaka Hodgkina zależy od pierwotnej zmiany narządu lub układu.

    Film informacyjny

    Przyczyny chłoniaka Hodgkina

    Chłoniak Hodgkina nie jest jeszcze w pełni poznany, ale naukowcy zidentyfikowali szereg czynników prowokujących, które wywołują chorobę.

    Przyczyny chłoniaka Hodgkina są następujące:

    • osłabienie układu odpornościowego z powodu zakażenia HIV, przeszczepu narządu, mimowolnego leczenia i obecności rzadkich chorób, które niekorzystnie wpływają na układ odpornościowy;
    • zakażenie wirusem Epstein-Barr, który powoduje mononukleozę gruczołową.

    Według badań nad chłoniakiem Hodgkina przyczyny i objawy choroby nie należą do choroby zakaźnej i nie są przenoszone z pacjenta na inną osobę. Wyjątkiem są bliźnięta, ponieważ mają wyższe ryzyko zachorowania niż inni członkowie rodziny z czynnikiem genetycznym.

    Objawy chłoniaka Hodgkina

    Objawy i objawy chłoniaka Hodgkina:

    • na powierzchni skóry u 90% pacjentów (w tym dzieci) LU są wyczuwalne: pęcznieją, ale nie bolą. Kumulują się w obszarach: szyi, szyi, pod pachami, nad obojczykiem lub pachwiną, być może ich pojawienie się w kilku obszarach naraz;
    • w obecności zmian w węzłach chłonnych klatki piersiowej, płuc lub opłucnej - objawia się dusznością i przewlekłym kaszlem;
    • z uszkodzeniem węzłów chłonnych otrzewnej lub innych narządów: śledziony lub wątroby - objawia się bólem pleców, uczuciem ciężkości w jamie brzusznej lub biegunce;
    • kiedy komórki chłoniaka wchodzą do szpiku kostnego, charakterystyczne są blade zabarwienie skóry (niedokrwistość) z powodu braku krwinek czerwonych;
    • w przypadku uszkodzenia kości, bólu kości i stawów.

    Objawy chłoniaka Hodgkina pojawiają się powoli, zwiększając się w ciągu miesiąca lub sześciu miesięcy. Każdy pacjent ma "własne" objawy z różnymi objawami. U dzieci chłoniak Hodgkina może ukryć się za wspólną infekcją. Albo, przeciwnie, wzrost węzłów chłonnych podczas infekcji wirusowej jest mylony z chłoniakiem.

    W przypadku wzrostu LU i łączenia ich w duże konglomeraty, objawy chłoniaka Hodgkina objawiają się bólem.

    Powiększone węzły chłonne śródpiersia u 15-20% pacjentów wskazują na początek choroby. Można to wykryć tylko przypadkowo przy użyciu fluorografii. W tym czasie może pojawić się kaszel, duszność i ściśnięcie górnej żyły głównej, co jest zauważalne w obrzęku i sinicy twarzy, rzadziej w bólach w klatce piersiowej.

    Pojedyncze przypadki bólu w okolicy lędźwiowej spowodowane izolowanymi zmianami LU stawowej wskazują początek patologii.

    Objawy chłoniaka Hodgkina objawiają się również ostrą gorączką, nasilonymi nocnymi potami i szybką utratą wagi, która występuje u 5-10% pacjentów w pierwszym stadium choroby. Zwiększyły one później LU, a wczesna leukopenia i niedokrwistość towarzyszą tej chorobie. Utrata wagi bez przyczyny jest wyraźnym objawem choroby.

    Chłoniak charakteryzuje się dużą gorączką. Przy codziennym krótkotrwałym wzroście temperatury pojawiają się dreszcze, potem pacjent nadmiernie się pocił i wszystko się kończy.

    Z rozwiniętymi objawami chłoniaka wpływają na wszystkie narządy limfatyczne, układy i inne narządy w ciele. W 25-30% śledziona ulega zmianom w obecności 1 i 2 stadiów klinicznych, które są diagnozowane przed splenektomią. Pierścień Valdeira: chłoniaki i tkanka limfatyczna gardła rzadko chorują na chłoniaka.

    Po porażce tkanki płucnej:

    • komórki śródpiersia LU rosną infiltracyjnie;
    • Rozwijają się oddzielne ogniska lub rozproszone infekcje, które mogą rozpaść się i utworzyć wnęki;
    • płyn gromadzi się w jamach opłucnowych.

    Specyficzne uszkodzenie opłucnej można zobaczyć na zdjęciu radiologicznym. W onkocytach wykrywających płyn w opłucnej: limfoidalny, siatkowaty, a także Berezowski-Sternberg. Opłucnowość dotyczy limfogranulomatozy z obecnością powiększonych węzłów chłonnych śródpiersia lub ognisk w tkance płucnej. Od LU śródpiersia, guz rośnie do osierdzia, mięśnia sercowego, tchawicy i przełyku.

    Choroba wpływa na układ kostny u 20% pacjentów, przechwytując proces kręgów, mostka, kości biodrowych, żeber, kości rurowych (rzadko). Z udziałem układu kostnego w procesie bólu, który jest wyraźnym objawem choroby Hodgkina.

    Z uszkodzeniem szpiku kostnego zmniejsza się poziom płytek krwi i leukocytów we krwi, zaczyna się anemia lub objawy wcale się nie pojawiają.

    Zdolności kompensacyjne wątroby nie pozwalają na wykrywanie onkologii we wczesnych stadiach. W chłoniaku Hodgkina występuje wzrost narządu, zwiększenie aktywności fosfatazy alkalicznej, zmniejszenie albuminy surowicy.

    Wraz z kiełkowaniem guza od dotkniętej LU lub ściskaniem przewodu żołądkowo-jelitowego cierpi po drugie. Wraz z porażką żołądka i jelita cienkiego proces rozprzestrzenia się przez warstwę podśluzówkową bez powstawania wrzodów.

    Wpływa na centralny układ nerwowy: w rdzeniu kręgowym dochodzi do akumulacji onkocytów w wyściółce mózgu, co prowadzi do poważnych zaburzeń neurologicznych lub całkowitego paraliżu.

    Mała wysypka w chłoniaku Hodgkina powoduje swędzenie u 25-30% pacjentów. Swędzenie może mieć miejsce w przypadku zapalenia skóry lub w miejscach powiększonych węzłów chłonnych w całym ciele. Pacjenci cierpią boleśnie swędząco, tracą sen i apetyt, pojawiają się zaburzenia psychiczne.

    Nie ma specyficznej zmiany w badaniu krwi na chłoniaka. Najczęściej pacjenci mają umiarkowany poziom leukocytów. Tylko późniejsze stadia chłoniaka charakteryzują się zmniejszeniem liczby limfocytów we krwi.

    Film informacyjny

    Rodzaje chłoniaków Hodgkina

    W wyglądzie komórek nowotworowych pod mikroskopem wyróżniono pięć postaci choroby Hodgkina. Cztery rodzaje kombajnów "klasyczny chłoniak Hodgkina".

    Zgodnie z klasyfikacją WHO (2008) rozważa się morfologiczne warianty choroby Hodgkina:

    1. Chłoniak Hodgkina, guzkowy typ przewagi limfoidalnej.
    2. Klasyczny chłoniak Hodgkina. Obejmuje:
    • klasyczny chłoniak Hodgkina - przewaga limfocytów;
    • klasyczny chłoniak Hodgkina - stwardnienie guzkowe (forma guzkowa);
    • klasyczny chłoniak Hodgkina - mieszane komórki;
    • klasyczny chłoniak Hodgkina - wyczerpanie limfatyczne.

    Rodzaj guzkowy dominacji limfoidalnej

    Ten typ stanowi 5% wszystkich odmian chłoniaka Hodgkina i jest bardziej powszechny u mężczyzn, począwszy od dzieciństwa, a po 30-40 latach. Ze względu na długi przebieg limfadenopatii patologię stwierdza się w stadiach I lub II u 80% pacjentów. Niektórzy pacjenci są leczeni za pomocą terapii wycięcia.

    Różni się od klasycznego chłoniaka w zachowaniu, strukturze histologicznej, cechach: genetyce molekularnej i immunohistochemicznej. VU typu guzkowego z przewagą limfoidalną kilku plastycznych komórek LH, wiele małych limfocytów B ma objawy guzkowe.

    Dotyczy to węzłów chłonnych szyjnych, pachowych i pachwinowych (rzadziej). Rzadziej, chłoniak występuje w innych grupach LU.
    U większości pacjentów przebieg choroby może być powolny, często występują nawroty, ale progresja i śmierć występują rzadko u 5% pacjentów.

    Klasyczny chłoniak Hodgkina

    Histologicznie klasyczny chłoniak jest umieszczony w innej liczbie komórek:

    • Reed-Strenberg;
    • jednojądrzastego Hodgkina;
    • ich warianty (H / RS), znajdujące się wśród małych limfocytów (głównie komórek T);
    • eozynofile, neutrofilony, histiocyty, komórki plazmatyczne, fibroblasty populacji tła i kolagenu.

    Cztery podtypy wyróżniają się objawami klinicznymi i związanymi z wirusem Epstein-Barr. Zgodnie z charakterystyką immunohistochemiczną i molekularną komórek H / RS są identyczne. W przewadze limfoidalnej kilku komórek Reeda-Sternberga przeważa wiele komórek B, stwardnienie siatkowe.

    Klasyczny chłoniak Hodgkina jest chory od wczesnego dzieciństwa, szczyt choroby wynosi 15-35 lat i na starość. Często ludzie z mononukleozą zakaźną i zakażeniem wirusem HIV są chorzy.

    W klasycznym chłoniaku Hodgkina zmiany występują w centralnych grupach LU:

    • szyja
    • śródpiersia
    • pachowy
    • pachwinowy
    • paraortalny
    • krezka (rzadko)

    Chlodularny chłoniak guzkowy Hodgkina

    Stwardnienie guzkowe chłoniaka Hodgkina występuje u 60% -67% pacjentów, najczęściej nowotworów śródpiersia oddziałujących na LN i grasicę. W śledzionie występuje guz nowotworowy u 20% pacjentów, następnie rozprzestrzenia się drogą krwiotwórczą do wątroby i szpiku kostnego. Pierścień Waldeyera jest mniej powszechnie dotknięty (w strefie migdałków podniebiennych i gardłowych). Rozwój stwardnienia guzkowego następuje stopniowo.

    Mianowicie zaskoczony:

    • w pierwszym etapie - jedna grupa LU lub struktury limfoidalnej;
    • w drugim etapie dwie grupy (lub więcej) struktur LN lub limfoidalnych po jednej stronie przepony;
    • w trzecim etapie - struktury LU lub limfoidalne po obu stronach przepony;
    • w czwartym etapie strefy poza-węzłowe, takie jak szpik kostny lub wątroba.

    Klasyczny chłoniak Hodgkina jest określany przez objawy ogólnoustrojowe: gorączka, obfite nocne poty i utrata masy ciała należy do kategorii "objawów B", co daje niekorzystne rokowanie.

    Chłoniak z mieszanych komórek

    Klinika chłoniaków grudkowych jest określona przez charakterystykę cytologiczną komórek tworzących pęcherzyki. Kiedy powolna limfadenopatia wykryta przez kilka lat przed diagnozą. Pacjent może czuć się dobrze przez 5 lat i dłużej po postawieniu diagnozy. Ale może istnieć przejściowa manifestacja chłoniaka, która wymaga natychmiastowego leczenia. Obecnie wiadomo, że chłoniak grudkowy z niewielkim stopniem złośliwości może się transformować. Z niego odradza się wysoce złośliwy rozlany chłoniak z dużych komórek.

    Chłoniak grudkowy drobnokomórkowy składa się z małych komórek z rozszczepionym jądrem i dużych komórek. Mieszana infiltracja jest widoczna w komórkach Reeda-Sternberga. Po jej leczeniu następuje długotrwała remisja bez nawrotów. Projekcje leczyją się bardzo wysoko.

    Zmniejszenie limfatyczne

    Najrzadszym typem klasycznego chłoniaka jest zubożenie limfatyczne. Występuje u 5% osób po 50 roku życia,

    W guzie przeważają komórki Reeda-Sternberga. Widać między nimi małe płaty limfocytów. W stwardnieniu rozsianym dominują narośla grubych włókien włókien tkanki łącznej, w których amorficzne masy białkowe wypadają. W komórkach nowotworowych poziom limfocytów stale się zmniejsza.

    Etapy chłoniaka Hodgkina

    Przy ustalaniu stadiów chłoniaka Hodgkina stosowano wywiad, badanie kliniczne, wyniki biopsji i wyniki badania, uzyskane wizualnie, manifestacja choroby była różna: limfatyczna (węzłowa) i pozalimfatyczna (pozawęzłowa).

    Symbol E oznacza pozasfatyczną (pozawęzłową) manifestację.

    Klasyfikacja etapu:

    1. W stadium 1 chłoniaka Hodgkina dotknięta jest jedna strefa limfatyczna lub struktura (I). Wpływa na nią jedna strefa limfatyczna lub struktura i sąsiadujące tkanki (IE). Zlokalizowany wpływa na jeden organ pozasferyczny (IE).
    2. Na etapie 2 zlokalizowany jest jeden dodatkowy narząd limfatyczny i jego regionalne węzły chłonne z uszkodzeniem (lub bez napadów) innych stref limfatycznych po jednej stronie przepony (IIE). Prognoza dla etapu 2 w ciągu 5 lat wynosi 90-95%.
    3. W etapie 3 dotknięte zostają węzły chłonne po obu stronach przepony (III). Patologiczny proces jest połączony z zlokalizowanym, dotkniętym chorobą, jednym narządem lub tkanką pozasfatyczną (IIIE), śledzioną (IIIS) lub uszkodzeniem obu (IIIE + S). Chłoniak ziarniczy stadium 3: przewidywanie przeżycia - 65-70% (według różnych źródeł).
    4. W stadium 4 chłoniaka Hodgkina, jeden lub więcej dodatkowych narządów limfatycznych z uszkodzeniem węzłów chłonnych lub bez nich rozprzestrzenia się rozpowszechniony; narząd pozasfatyczny jest izolowany przy wychwytywaniu odległego węzła chłonnego. Prognoza na przeżycie przez 5 lat wynosi 55-60%.

    Etapy chłoniaka Hodgkina

    Jeśli remisja przekracza barierę pięcioletnią, wówczas chłoniak jest uważany za wyleczony. Jednak badania organizmu powinny być przeprowadzane co roku, ponieważ nawrót może wystąpić po 10-20 latach remisji. Możliwy objaw długofalowego działania HL po chemioterapii - kardiomiopatia (uszkodzenie mięśnia sercowego).

    Diagnoza choroby

    Diagnoza chłoniaka Hodgkina wygląda następująco:

    • badano historię objawów zatrucia;
    • ustanowienia "alkoholowych" stref bólu w miejscach klęski;
    • określa szybkość wzrostu węzłów chłonnych;
    • starannie palpate: wszystkie obwodowe grupy UL (podżuchwowe i szyjno-nadobojczykowe, podobojczykowe i pachowe, biodrowe i pachwinowe, podkolanowe i udowe, łokciowe i potyliczne), wątroba i śledziona;
    • Lekarz ENT bada nosogardło, migdałki podniebienne;
    • biopsja wycięcia wykonywana jest od najwcześniejszego węzła chłonnego, który się pojawił. Jest on całkowicie usunięty z powodu braku uszkodzeń mechanicznych.

    Badanie histopatologiczne potwierdza diagnozę, ponieważ tylko wtedy, gdy istnieje specyficzny opis komórek diagnostycznych Berezowskiego-Reeda-Sternberga i towarzyszących mu komórek, diagnoza jest uznawana za ostateczną. Zgodnie z obrazem klinicznym, radiogramem, domniemanym wnioskiem histologicznym lub cytologicznym bez opisu komórek, rozpoznanie zostanie uznane za kontrowersyjne.

    Do badania histologicznego nie należy stosować LU pachwinowego, jeśli proces obejmuje inne grupy. Wstępna diagnoza nie jest określona tylko przez pojedynczą biopsję punkcji.

    Dlatego lista środków diagnostycznych jest kontynuowana:

    • USG obwodowej LU: szyjki macicy, nadobojczykowy i podobojczykowy, pachowy, pachwinowy i udowy, otrzewnej i miednicy. Równocześnie badane są wątroba, śledziona, para-aortalna i biodrowa LU;
    • TK szyi, klatki piersiowej, brzucha i miednicy;
    • według wskazań - osteoscintigraphy;
    • RTG kości (ze skargami pacjentów dotkniętych bólem i zidentyfikowanymi zmianami na scintigramach);
    • badanie grupy krwi i czynnika Rh, ogólne badanie krwi, w tym obecność krwinek czerwonych, płytek krwi, hemoglobiny, wzoru leukocytów, ESR;
    • biochemiczne testy krwi dla kreatyniny, bilirubiny, mocznika, białka całkowitego, AST, ALT, LDH, fosfatazy alkalicznej;
    • badanie liczby hormonów tarczycy, jeśli szyjne węzły chłonne są dotknięte i szyja jest napromieniowana;
    • biopsja szpiku kostnego podczas leczenia skrzydła kości jelita krętego, ponieważ badanie cytologiczne nie potwierdza diagnozy;
    • scyntygrafia galowa

    Jeśli chłoniak Hodgkina zostanie definitywnie określony, diagnozę formułuje się ze wskazaniem stadium, objawów B (jeśli istnieją), stref masywnego uszkodzenia, zajęcia stref zewnątrznaczyniowych i śledziony.

    Najważniejszymi czynnikami ryzyka determinującymi rokowanie choroby są:

    • A - masywne uszkodzenie śródpiersia ze wskaźnikiem śródpiersia-piersi (MTI) ≥ 0,33. MTI określa się na podstawie maksymalnej szerokości śródpiersia i klatki piersiowej (poziom 5-6 kręgów klatki piersiowej);
    • B - obrażenia pozasodalne;
    • C - ESR ≥ 50 mm / h na etapie A; ESR ≥ 30 mm / h na etapie B;
    • D - uszkodzenie trzech stref limfatycznych i więcej.

    Leczenie chłoniaka Hodgkina

    Chłoniak Hodgkina jest leczony zgodnie z etapami i czynnikami ryzyka choroby. Współczesna terapia wiąże się z dokładną weryfikacją sub-wariantu nowotworu. Jeśli diagnoza zostanie uproszczona i powstanie diagnoza "grupowa" (na przykład "chłoniak z wysokim stopniem złośliwości"), wówczas pogarsza się możliwość udzielenia pacjentowi opieki medycznej.

    W programie uwzględniono chemioterapię chłoniaka Hodgkina i radioterapii, w zależności od diagnozy nozologicznej i stopnia zaawansowania choroby.

    Czynniki cytostatyczne stają się programem CHOP:

    Chemioterapia chłoniaka Hodgkina jest intensywnie prowadzona w nieobecności leukemizacji. W tym samym czasie przeprowadza się przeszczep autologicznego szpiku kostnego, który jest przygotowywany wcześniej przez pacjentów przed intensywnym leczeniem.

    Całkowita remisja po zastosowaniu nowoczesnych programów występuje u 70-90% pacjentów z pierwotnym chłoniakiem. Relapse-free survival po 20 latach z całkowitą remisją po pierwszym etapie leczenia przekracza 60%.

    Jako niezależne leczenie, metoda chirurgiczna nie ma zastosowania do chłoniaka Hodgkina. Radioterapię, jako niezależny reżim, stosuje się w pojedynczej dawce 1,5-2,0 Gy. Strefy klinicznie dotkniętych węzłów chłonnych są napromieniane całkowitą dawką ogniskową 40-45 Gy, jeśli zastosuje się tylko radioterapię. Strefy napromieniania profilaktycznego otrzymują - 30-35 Gy. W Rosji, stosując metodę napromieniania szerokim polem.

    Leczenie pierwotnych pacjentów za pomocą monochemoterapii nie jest prowadzone. Wyjątkiem są osłabieni pacjenci w starszym wieku z niedorozwojem szpiku kostnego po wielokrotnych kursach chemii. Efekt monochemoterapii wynosi 15-30%, ale zapewnia także pewien okres czasu, w którym stan zdrowia jest zadowalający i hamuje rozwój chłoniaka Hodgkina u pacjentów, którzy nie mają możliwości prowadzenia nowoczesnych metod leczenia.

    Chemioterapeutyki, schematy leczenia i kursy stosowane w leczeniu chłoniaka Hodgkina

    • Najczęściej zabieg przeprowadzany jest w trybie mono Winblastyny. Dawka - 6 mg / kg 1 raz w tygodniu. Przedział zostaje przedłużony do 2-3 tygodni po wstrzyknięciu 3-4 zastrzyków.

    Kursy dzienne:

    1. 100 mg Natulanu, całkowita dawka - 6-8 g;
    2. 10 mg chlorambucilu (5 dni), całkowita dawka - 400-500 mg.
    • Pierwotnego pacjenta z chłoniakiem Hodgkina stosuje się skojarzone leczenie chemioradiacyjne zgodnie ze schematem ABVD. Leki wchodzące w skład schematu są wstrzykiwane do żyły przez 1-14 dni. Mianowicie, podawany (w odstępie 2 tygodni między kursami):
    1. 375 mg / m² - Dakarbazyna;
    2. 10 mg / m2 - bleomycyna;
    3. 25 mg / m² - Doksorubicyna;
    4. 6 mg - winblastyna.
    • Od 15 dnia po ostatnim podaniu leku rozpoczyna się kolejny cykl leczenia. Preferuj leczenie według schematu BEASORR w trybie zwiększania dawki:
    1. dzień pierwszy - dożylnie wstrzykuje się 650 mg / m² cyklofosfamidu i 25 mg / m² doksorubicyny;
    2. Dzień 1-3 (trzy) dni - Etopozyd podaje się w dawce 100 mg / m2;
    3. Dzień ósmy - podaje się 10 mg / m2 bleomycyny i 1,4 mg / m 2 winkrystyny;
    4. wewnątrz zajmij 1-7 dni. - 100 mg / m² Procarbazyny i 2 tygodnie 40 mg / m² Prednizolonu.

    Przerwa na kolejny kurs wynosi 7 dni (po zażyciu Prednisolonu) i 21 dni po rozpoczęciu kursu. Radioterapię przeprowadza się po chemii.

    Chemioterapia wysokodawkowa w przypadku chłoniaka Hodgkina (z wyjątkiem pacjentów ze stadium IA bez czynników ryzyka i histologicznym wariantem dominacji limfoidalnej, która jest stosowana tylko w jednej radioterapii na obszar dotknięty chorobą - SOD 30 Gy) jest stosowana, na przykład, zgodnie z następującymi schematami:

    1. System ABVD

    Obróbka jest przeprowadzana:

    • Doksorubicyna - 25 mg / m² po wlewie dożylnym (przez 20-30 minut), bleomycyna - 10 mg / m² (przez 10 minut) i winblastyna - 6 mg / m² (przez 15-30 minut) - w 1. i 15. dniu;
    • Dakarbazyna - 375 mg / m² dożylnie przez 15-30 minut w 1-15 dniach.

    Przerwa - 2 tygodnie, następny kurs rozpoczyna się 29 dnia od początku poprzedniego kursu.

    2. Schemat oparty na BEACOPP

    Obróbka jest przeprowadzana:

    • Cyklofosfamid - 650 mg / m² wewnątrz żyły (20-30 min) pierwszego dnia;
    • Doksorubicyna - 25 mg / m² w żyle (przez 20-30 minut) pierwszego dnia;
    • Etopozyd - dożylnie 100 mg / m² (przez 30-60 minut) przez 1-3 dni;
    • Procarbazine - 100 mg / m² w środku w ciągu 1-7 dni;
    • Prednison - 40 mg / m² wewnątrz w ciągu 1-14 dni;
    • Winkrystyna - 1,4 mg / m² - dożylnie w ósmym dniu (maksymalna dawka - 2 mg);
    • Bleomycyna - 10 mg / m² w żyle w ósmym dniu.

    Następny kurs rozpoczyna się 7 dni po zastosowaniu Prednizolonu lub 22 dniu od rozpoczęcia pierwszego kursu.

    3. Schemat eacalowany metodą BEACOPP

    Obróbka jest przeprowadzana:

    • Cyklofosfamid - 1250 mg / m² w żyle (60 minut) - pierwszego dnia;
    • Doksorubicyna - 35 mg / m² in / in (przez 20-30 minut) pierwszego dnia;
    • Etopozyd - 200 mg / m² IV (60 minut) przez 1-3 dni;
    • Procarbazine - 100 mg / m² w dniach 1-7;
    • Prednison - 40 mg / m² w środku przez 1-14 dni;
    • Winkrystyna - 1,4 mg / m2 w / w w 8. dniu (nie więcej niż 2 mg);
    • Bleomycyna - 10 mg / m² IV (przez 10-15 minut) w ósmym dniu;
    • Czynnik stymulujący kolonię granulocytów (G-CSF) podskórnie przez 8-14 dni.

    Rozpocznij kolejny kurs po 7 dniach od zakończenia przyjmowania Prednizolonu lub w 22 dniu od rozpoczęcia poprzedniego kursu.

    4. Schemat BEAM

    Obróbka jest przeprowadzana:

    • BCNU (karmustyna) - 300 mg / m² pierwszego dnia;
    • Etopozyd - 100-200 mg / m² w ciągu 2-5 dni;
    • Cytosar - 200 mg / m² co 12 godzin w dniach 2-5;
    • Melphalan - 140 mg / m² 6 dnia;
    • Autoprzeszczepienie i / lub powrót komórek prekursorowych hematopoezy krwi obwodowej w ósmym dniu.

    5. Schemat CBV

    Obróbka jest przeprowadzana:

    • Cyklofosfamid 1,5 g / m² w 1-4 dni;
    • Etopozyd 100-150 mg / m² co 12 godzin, 6 podań w 1-3 dniu;
    • BCNU (karmustyna) 300 mg / m2 w dniu 1;
    • Przez autologiczną transplantację i / lub powrót komórek progenitorowych hematopoezy krwi obwodowej 5 dnia.

    Kolejnym elementem leczenia jest radioterapia. Tylko strefy z początkowym procesem nowotworowym są napromieniowane. Jeśli standardowe schematy chemioterapii nie przyniosą efektu, stosowana jest chemioterapia wysokimi dawkami i przeszczepiane są hematopoetyczne komórki macierzyste.

    Do leczenia pacjentów z ograniczonymi etapami stosuje się program leczenia: 2-3 cykle ABVD i napromienianie stref z procesem nowotworowym - dawka 30 Gy. Następny kurs trwa 2 tygodnie.

    Film informacyjny

    Tradycyjna terapia chłoniaka Hodgkina

    Leczenie chłoniaka Hodgkina za pomocą środków ludowych jest włączone do ogólnej terapii.

    Glistnik

    Glistnik zebrany w kwietniu-maju podczas kwitnienia, pożądane jest zebranie rośliny z dala od dróg i zanieczyszczonych obszarów. Korzenie należy czyścić nożem, nie trzeba myć ani wyrabiać korzeni. Tylko suche i brudne liście z zeszłego roku są wyrzucane. Pokrój roślin na kawałki 2-3 mm. na czystej desce, gdzie nie było mięsa.

    Sterylizowana 3-litrowa butelka wypełniona posiekanym glistnikiem i tamponem z czystym wałkiem do ciasta. Zamocuj butelkę gazą i połóż na 3 dni w temperaturze pokojowej w ciemnym miejscu. Za pomocą czystego drewnianego patyczka przerzuć zawartość słoika 3-5 razy dziennie na dno, np. Kapustę kapustną.

    W czwartym dniu za pomocą wyciskarki sok wycisnąć sok. Zdobądź około 600-700 ml. sok z glistnika. W butelkach z napisami (słoiki), umieść sok na 2 dni w ciemnym miejscu. Ciasto wrzucamy do butelki i dodajemy wódkę lub silny bimber - 500-700 ml. Nalegać - 8-9 dni w ciemności. Następnie nalewkę oddziela się od ziemi i kładzie ją, aby nalegała, jak sok. Po 2 dniach sok otrzyma kolor herbaty lub mętnej herbaty. Butelkowany sok i napar. Zamknąć je za pomocą plastikowych nakrętek i przykleić etykietę z datą produkcji.

    Sok z glistnika będzie potrzebny w leczeniu chłoniaka Hodgkina (lub jakiejkolwiek choroby onkologicznej). Aby leczenie zaakceptować:

    • 1-2 stopnie - 1 łyżka. l na 100 ml mleka (fermentowany produkt mleczny) - 1 raz na noc. Nadal możesz pić więcej mleka - 100 ml. Kurs będzie wymagał 0,5 litra lub trochę więcej;
    • 3-4 stopnie - 1 łyżka. l na 100 ml mleka - 2 razy w odstępie 12 godzin. Zajmie to kurs 0,7 litra. Traktuj to przyjęcie jako główne lekarstwo.

    Do zapobiegania tej choroby będzie potrzebne - 350 ml. Po każdej butelce soku pijanego, aby zrobić badanie krwi. Po pierwszym tygodniu możliwe jest zaostrzenie stanu, po tygodniu nastąpi poprawa, o czym świadczy badanie krwi.

    Dodatkowym (współistniejącym) leczeniem będzie piwo kasztanowe. Aby to zrobić:

    • kasztany (20-30 sztuk), rosnące w parku podzielone na 2-4 części i złożoną butelkę - 3 l;
    • Przygotuj mieszankę ziół: do glistnika (5 łyżek.) Dodaj rumianek i nagietek, krwawnik pospolity i podbiał - 2 łyżki. l Zbiór (1 łyżka.) Jest umieszczony w torebce z gazy z kawałkiem krzemu i umieszczony w dniach butelki;
    • kasztany i trawa zalać serwatkę, dodać śmietanę (1 łyżka płat.);
    • związać szyjkę butelki gazą w 2 warstwach i położyć ją na oknie, ale nie pod bezpośrednimi promieniami słońca;
    • jak tylko rozpocznie się fermentacja (po 2-3 tygodniach), musisz spożywać 1-2 łyżki dziennie, dodając do butelki rozpuszczoną wodę i miód (cukier).

    Konsekwencje leczenia i nawrotu choroby

    Dzięki nowoczesnym metodom leczenia w ciągu ostatnich 5-8 lat chłoniak Hodgkina osiąga długotrwałą remisję (ponad 5 lat) i korzystne rokowanie dla ponad połowy pacjentów we wszystkich przypadkach. Pacjenci z stadiami chłoniaka IA-IIA należą do najmniejszej grupy. Przy niewielkiej ilości leczenia, średnia długość życia wynosząca 10 lub więcej lat wynosi 96-100%. Grupa obejmuje pacjentów w wieku poniżej 40 lat bez czynników ryzyka. Całkowita remisja została stwierdzona u 93-95% pacjentów, bez nawrotów w 80-82%, 15-letnia przeżywalność u 93-98% pacjentów.

    W obecności czynników ryzyka u pacjentów z stadium IIA, stadium IIB i stadium IIIA, przeżycie bez nawrotu przez 5-7 lat po napromieniowaniu wynosi tylko 43-53%. Pacjenci przeżywający wyłącznie z powodu postępującego leczenia nawrotów.

    Jeśli zdiagnozowano chłoniaka Hodgkina, ilu pacjentów z pośredniej grupy prognostycznej żyje? Według badań wskaźnik przeżycia 15 lat wynosił 69%. Ryzyko nawracającego chłoniaka Hodgkina po otrzymaniu radykalnej radioterapii wynosiło 35%, podczas gdy leczenie skojarzone - 16%.

    Pacjenci z niekorzystnej grupy prognostycznej stosują metodę polikhemerapii. Całkowita remisja po skutecznym leczeniu wynosiła 60-80%. Nawrót chłoniaka Hodgkina po wprowadzeniu nowych leków (Etoposide) w programie pierwszej linii i zmniejszenie odstępów między iniekcjami wyniosło 4-22%.

    Ostatnio najczęściej zabieg przeprowadzany jest zgodnie z programem BEACORR-14 z wprowadzeniem czynników stymulujących wzrost kolonii od 9 do 13 dni w standardowych dawkach i wznowieniu przebiegu 15 dnia. Wydaj także 8 cykli chemii, a następnie napromieniowanie, tak jak w trybie BEASORR - baza. Działanie programu BEASORR-14 jest podobne do programu BEASORR - nasilonego z toksycznością równą programowi BEASORR. Jednak program BEASORR-14 jest krótszy niż programy BEASORR-basic i BEASORR - eskalowane, co daje dodatkową korzyść.

    Przy zastosowaniu radykalnego napromieniania po nawrocie, całkowite remisje odnotowano u 90% pacjentów stosujących polychemotherapy jakiegokolwiek schematu pierwszego rzutu. Długoterminowe remisje - w 60-70%, które zależą od stopnia uszkodzenia.

    W przypadku rozpoznania chłoniaka Hodgkina - oczekiwana długość życia pacjentów z nawrotami po leczeniu polichemioterapeutycznym lub skojarzonym leczeniem chemioradiacyjnym zależy od charakteru leczenia choroby i odpowiedzi na leczenie.

    Tacy pacjenci są podzieleni na trzy grupy:

    • Pierwsza grupa składa się z pacjentów, którzy nie mieli pełnej remisji po pierwszym programie leczenia. Są to pacjenci pierwotnie oporni z medianą przeżywalności 1,3 roku.
    • Druga grupa składa się z pacjentów z remisją 1 roku i medianą przeżywalności 2,6 roku.
    • Trzecia grupa obejmuje pacjentów z remisją powyżej 1 roku i medianą wskaźnika przeżycia wynoszącą 4,3 roku.

    Po zastosowaniu chemii pierwszej i drugiej linii zgodnie ze schematami CEP, B-CAV, CEVD, Dexa-BEAM, DHAP, powtarzające się całkowite remisje (po pierwotnej remisji do 1 roku) odnotowano u 10-15% pacjentów i u 50-85% pacjentów z pierwotną remisją więcej 1 rok. Jednak po wielokrotnym leczeniu w programach pierwszej i drugiej linii tylko 11% pacjentów było statystycznie zdolnych do życia przez ponad 20 lat, 24% pacjentów z pierwotną remisją przez ponad 1 rok.

    Po leczeniu dużymi dawkami, przeżycie pacjentów w wieku 3-5 lat z wcześniejszą remisją trwającą ponad 1 rok i obecnością dobrego stanu ogólnego wynosi 75%, u pacjentów z remisją poniżej 1 roku - 50%, u opornych pacjentów - 20%.

    Oznaki prognostyczne, takie jak objawy B, pozawęzłowe zmiany w nawrocie i czas remisji poniżej 1 roku, mają wpływ na 3-letnie przeżycie. Jeśli są nieobecni, to trzy lata mogą żyć - 100% pacjentów, obecność jednej cechy zmniejsza rokowanie do 81%, obecność dwóch - do 40%, z trzema - będzie 0%.

    Powikłania infekcyjne wpływają na śmiertelną toksyczność terapii wysokimi dawkami. Według różnych badań osiąga on 0-13%, ale podczas przeszczepu podczas trzeciego lub kolejnego nawrotu dochodzi do 25%. Z tego wynika, że ​​głównym wskazaniem do chemii wysokich dawek są pierwsze nawroty wczesne i drugie. Wymagany jest również specjalny sprzęt i przeszkolony personel medyczny.

    Odpowiednie badanie i zastosowanie nowoczesnych schematów leczenia odnotowano całkowite remisje u 70-80% pacjentów w podeszłym wieku. Jednak powiązane choroby wpływają na pełny zakres terapii. U takich pacjentów 5-letni wskaźnik przeżycia bez nawrotów wynosi tylko -43% przy całkowitym braku nawrotu - 60%. Pacjenci z obecnością stadiów lokalnych, u których zastosowano odpowiednie leczenie, mają rokowanie o 5-letnim przeżyciu - 90%.

    Film informacyjny

    Komplikacje i rehabilitacja

    Pomimo wysokiego odsetka 5-letniego przeżycia w fazie, istniejące komplikacje pogarszają jakość życia i są śmiertelne.

    Najpoważniejszym problemem jest wtórna onkologia. Nawet po 15-17 latach od początkowego leczenia chłoniaka Hodgkina chłoniak Hodgkina może prowadzić do śmierci pacjenta. Choroby układowe i białaczki - powstają w wyniku radioterapii, guzów litych - z napromieniania narządów i tkanek, gdzie zaczynają rosnąć. Późne powikłania po leczeniu mogą prowadzić do zgonu, co zmniejsza 20-letnie przeżycie o 20%.

    Pacjenci mogą zachorować:

    • dysfunkcja tarczycy;
    • patologia układu sercowo-naczyniowego;
    • zapalenie płuc;
    • dysfunkcja gruczołów płciowych;
    • wtórne choroby onkologiczne.

    Najstraszniejsze powikłanie - nawracające nowotwory złośliwe rozwijają się i są:

    • wtórna białaczka szpikowa - 2,2%;
    • chłoniak nekodshinsky - 1,8%;
    • guz lity - 7,5%.

    Szczyt rozwoju wtórnej białaczki szpikowej u pacjentów z chłoniakiem Hodgkina występuje po 5-7 latach obserwacji. Guzy lite mogą pojawiać się w okresie od 5-7 lat do 20 lat. Czynnikiem ryzyka jest wiek powyżej 40 lat i radykalna radioterapia. Wtórne guzy mogą rozwijać się w płucach, żołądku, tarczycy, w piersiach, możliwy jest czerniak. Palenie z chłoniakiem Hodgkina zwiększa ryzyko zachorowania na nawracające nowotwory.

    Jak użyteczny był dla ciebie ten artykuł?

    Jeśli znajdziesz błąd, zaznacz go i naciśnij Shift + Enter lub kliknij tutaj. Wielkie dzięki!

    Dziękuję za wiadomość. Niedługo naprawimy błąd